By_MêRXaS_ HûN Bî XER HATiN

Ayfer Düzdas Dilberam Dilber 2011 Clip

2011-04-01T20:02:00.002+03:00

Kerem Sevinç - Daye

2010-12-11T00:29:00.000+02:00

Cumhuriyet Kürdlere Ne Kazandırdı?

2010-11-09T12:54:00.003+02:00

İsmail Beşikçi/ Osmanlı yönetimi döneminde Kürdlerin, dilleriyle, kimlikleriyle ciddi sorunları yoktu. Örneğin, 1890’ların sonlarında, 1900’lerin başlarında, Kürdistan, (1898) Kürd Teavün ve Terakki Cemiyeti Gazetesi, (1908) Şark ve Kürdistan (1908), Kürdistan (1908), Amid-i Sevda (1909) Peyman (1900), Rojî Kürd (1913), Yekbûn (1913) Hetewe Kurd (1914), Jîn (dergi, 1918) Kurdistan (1919) Jîn (rojname, 1919) gibi dergiler ve gazeteler çıkıyordu. Bu gazetelerin ve dergilerin çoğunluğu İstanbul’da çıkıyordu.

Diyarbakır’da yayımlanan dergiler de vardı^¹. Kürd Azm-i Kavi Cemiyeti, Kürd Talebe Hevi Cemiyeti gibi dernekler vardı.^² Bunlar legal yayınlar, legal kuruluşlardı. Bunlar hakkında zaman zaman soruşturmalar açılsa, yasaklamalar yapılsa da legal yayınlar, legal kuruluşlardı.

24 Temmuz 1923’te, Lozan Antlaşması’yla Türkiye Cumhuriyeti kuruldu. 29 Ekim 1923’te, Cumhuriyet ilan edildi. Cumhuriyetle birlikte, Kürdlerin etnik varlığı, dili kültürü inkâr edilmeye başlandı. Dünyada Kürd diye bilinen bir kavim, Kürdçe diye bilinen bir dil olmadığı, “Kürd denenler”in aslının Türk olduğu, “Kürdçe denen dil”in aslının Türk dilinin ilkel bir ağzı olduğu ısrarla vurgulandı. Ve bütün bunlar Cumhuriyet boyunca sistematik bir şekilde savunuldu. O zaman, şu çok önemli bir soru olarak ortada durmaktadır. Cumhuriyet Kürdlere ne kazandırdı?

Osmanlı İmparatorluğu döneminde Kürdlerin sahip olduğu haklar, Kürdlerle birlikte anılan haklar, Cumhuriyet döneminde Kürdlerin ellerinden alınmış, yasaklanmıştır. Bu yasağın sürdürülmesinin ancak baskı ve zor ile mümkün olacağı açıktır. Kürdlerin Kürd toplumu olmaktan doğan haklarının yasaklanmasının hiçbir meşru temeli yoktur. Toplumsal meşruiyet elbette önemlidir. Ama Kürd haklarının, Kürdlerin doğal olarak sahip olduğu hakların gasbedilmesinin hiçbir meşru dayanağı yoktur. Böyle bir gasp eylemi Cumhuriyet kavramıyla da bağdaşmaz.

Kürdlerin ve Kürdçe’nin inkârı basit bir olay değildir. Bu tutum devlet politikasında, devletin eğitim ve kültür politikasında çok önemli, çok köklü değişiklikleri getirir. İnkâr, imhayı da beraberinde getiren bir anlayıştır. Asimilasyon gibi bir politikayı beraberinde getirdiği şüphesizdir. Kürdlerin ve Kürdçenin inkarı demek, daha önceki yıllarda, Kürd diliyle yazılmış, yayımlanmış veya yayımlanmamış kitapların, yazıların, gazetelerin, dergilerin de imhasını zorunlu kılmıştır. Bu anlayış çerçevesinde, devlet kütüphanelerindeki Kürdçe kitaplar, dergiler, gazeteler, dergi ve gazete koleksiyonları ayrılmış, toplanmış, imha edilmiştir. Kürdlerin ve Kürdçe’nin inkarı demek, Kürdlere, Kürdçeye ait hiçbir iz bırakmamaya özen göstermek demektir. Devlet kütüphanelerindeki Kürdçe kitapların, dergi ve gazete koleksiyonlarının toplanıp imha edilmesi, bu bakımdan, çok önemli bir operasyon olmuştur. Özel kütüphanelerdeki yayınlara ise, sık sık gündeme getirilen güvenlik aramaları sırasında el konulmuş, bir daha sahiplerine verilmemiştir. Bu arada başını belaya sokmaktan çekinen aileler, bu tür yayınları çoğu zaman kendileri imha etme gereğini duymuşlardır. Bugün, bu gazeteleri, dergileri devlet kütüphanelerinde bulmak çok zordur. Ancak, bazı büyük kütüphanelerde birkaç sayı bulunabilmektedir. Özel kütüphanelerde bulunması ise çok daha enderdir.

Kürdlerin ve Kürdçenin inkarının, baskı ve zoru gerekli kıldığı, sürgün politikalarını gerekli kıldığı, Kürd ailelerin yerlerini yurtlarını terke zorlandıkları çok açıktır. Zira inkâr ve imha, ancak, baskı ve zorla, sürgünlerle yürütülebilen bir politikadır. Bu politika, Kürd bölgesinin ekonomik, toplumsal ve kültürel bakımlardan geri bırakılması sonucunu doğuran bir politika olmuştur.

Cumhuriyet yönetimi, Kürdlerin ve Kürdçe’nin inkârına nasıl cesaret edebilmiştir? Bu cesareti nereden almaktadır? Bunu şu şekilde belirtmek mümkündür. 1921 Koçgiri, 1924 Beytüşşebap direnişlerinde, 1925 direniş sürecinde, Kürdlerin ayrı bir kavim olduğunu, Kürdçenin ayrı bir dil olduğunu Kürdlerin Türk, Kürdçenin Türkçe olmadığını ileri sürebilecek, savunabilecek Kürd aydınlarının önemli bir kısmı, ya öldürülmüş veya firar etmek zorunda kalmışlardır. Cezaevlerine konularak veya sürgün edilerek tecrit edilenler de vardır. 1930 larda Ağrı, 1937-1938 de Dersim direnişleriyle bu süreç devam etmiştir. Savaş sürecinde gerçekleşen kırım ve firar, Kürdleri çok önemli destekten mahrum bırakmıştır. Firar edenlerin, sürgün edilenlerin ülkeyle ilişki kuramamaları için her türlü önlem alınmıştır.

İkinci olarak Türkleştirme sürecine karşı çıkabilecek, bu süreci eleştirebilecek aydınlardan önemli, bir kısmı 150’likler olarak Türkiye’den sürgün edilmişlerdir. 150’likler içinde Türk ve Kürd aydınlarının olduğu da bilinmektedir.

1928 Harf İnkılâbı’nın, Kürdlere olumsuz etkilerinden söz etmek gerek. Kürdlerin eğitim kurumları medreselerdi. Ve medreselerde eğitim Kürdçe yapılırdı. Arapça, Farsça öğretimi, Kur’an, Fıkıh, Hadis öğretimi Kürd diliyle yapılırdı. Cumhuriyetle birlikte hem –medreseler, hem de Kürdçe yasaklandı. 1928 Harf İnkılabı, Kürdlerin geçmişle bağının kopartılmasında büyük bir rol oynadı. Devlet, Cumhuriyetle birlikte, herkesin Türk olduğunu, dünyada, Kürd diye bir kavim olmadığını söylüyor, Kürdçe diye bir dil olmadığını vurguluyor, Harf İnkılâbı da Kürdlerin geçmişle bağını kopartarak Kürdler arasında, özellikle gençler arasında bu düşüncenin gelişmesine yol veriyor. Harf İnkılabı’nın Kürdler ve Türkler bakımından anlamı elbette çok farklıdır. Harf İnkılâbı’yla Türkler de örneğin, Osmanlı geçmişlerinden kopartılıyor ama Türklerin önüne yepyeni bir geçmiş, ilk çağlara, tarihsel kökenlere inen bir geçmiş konuluyor. Ama Kürdler de aynı tarihsel geçmiş içinde, aynı kökenler içinde değerlendiriliyor. Asimilasyon sürecinde, Kürdçenin ve medreselerin yasaklanmasıyla, zihinleri boş olan Kürd çocuklarına pürüzsüz bir şekilde, Türk geçmişi vermenin yolu açılıyor. Zihinler bembeyaz bir kâğıt gibi. Kâğıda ne yazarsan gerçek o gerçek olmuş oluyor. Harf İnkılabı’nın, Kür aydınlarının çatışmalarda öldürülmesi, geriye kalanların cezaevlerine konulması, sürgün edilmesi veya firara zorlanmasıyla birlikte değerlendirilmesi gerekir. O zaman Harf İnkilabı’nın Kürd toplumunda yarattığı yıkımı daha iyi anlamak mümkün olabilir. Geçmişle bağ koparılınca, Türkleştirme operasyonları daha yoğun bir şekilde, daha pürüzsüz bir uygulanabiliyor.

Bütün bunların dışında, dördüncü bir etken olarak, bunlardan çok daha önemli bir etken olarak, dış etkenleri saymak gerekir. Birinci Dünya Savaşı sonunda, Paris Konferansı’yla kurulan Milletler Cemiyeti döneminde, Kürdler ve Kürdistan bölünmüş, parçalanmış ve paylaşılmıştır. Bu, Kürd toplumunda bir insanın iskeletinin parçalanması gibi, beyninin dağıtılması gibi bir etki yaratmıştır. Bu, aynı zamanda, Kürdlerin dostlarını azaltmış, hatta sıfıra indirmiş, hasımlarının sayısını ise çoğaltmıştır. Dönemin dünyaya nizam veren emperyal devletleri, Büyük Britanya ve Fransa, Ortadoğu’daki, Türk, Arap ve Fars yönetimleriyle işbirliği içinde, Kürdlerin başına böyle bir felaket getirmişlerdir. Kürdlerin bütün milli istekleri, artık, Osmanlı İmparatorluğu’nun devamı olan Türkiye Cumhuriyeti, İran İmparatorluğu’nun devamı olan yeni İran Şahlığı, dönemin emperyal devletleri Büyük Britanya ve Fransa tarafından, işbirliği içinde bastırılmıştır. Kürdler ve Kürdistan üzerindeki bu müşterek denetim, bu denetimi sağlayan devletlerin her birine çok büyük kolaylıklar sağlamıştır. Bütün bunların, Kürdistan’da yıkımı derinleştirdiği, yaygınlaştırdığı ise açıktır. Bu devletlerden biri Kürdlere baskı uyguladığı zaman, öbür devletlerden hiçbirinin, Kürdlere arka çıkmayacağını bilmektedir. Bu da onlara, Kürdlere karşı operasyonlara girişme konusunda cesaret vermektedir.

Cumhuriyet-Aydınlanma

Cumhuriyet’in aydınlanma getirdiği vurgulanmaktadır. Cumhuriyet Gazetesi yıllardır bu görüşü dile getirmektedir. Cumhuriyet aydınlanma getirmiştir ama bu, sadece Türkler için aydınlanmadır. Dili, kimliği inkâr edilen, asimilasyon uygulamalarıyla karşılaşan, baskı, zor, zulümle yönetilen Kürdler için bir aydınlanmanın söz konusu olmadığı açıktır.

Türk Tarih Kurumu, Türk Dil Kurumu, 1930’larda, devlet olanaklarıyla kurulmuşlardır. Bu iki kurumun gelişip kökleşmesi için devlet maddi ve manevi olarak çok büyük çaba sarf etmiştir. Bu süreçte bir aydınlanma yaşandığı elbette söylenebilir. Ama Türk tarihi ve Türk dili için, Türk kültürü için böylesine çaba sarfeden devletin, Kürdlere karşı tutumu ne olmuştur? Devletin Kürd tarihine, Kürd diline, Kürd kültürüne karşı tutumu ne olmuştur? Cevap çok açıktır. Baskı, zor, zulüm… Bu baskı ve zor Kürdleri karanlıklara garketmiştir. Cumhuriyet’le birlikte, Türklerin aydınlanma sürecine girdikleri söylenebilir. Ama, devletin Kürd politikası, Kürdleri karanlıklara garketmiştir. Devletin birbirine çok zıt olan bu tutumunu iyi algılamak gerekir. Türkiye’de bütün tarihsel ve toplumsal süreçlerin Türkler ve Kürdler bakımından anlamları farklıdır. 1923 Lozan Antlaşması’nın, Türkler ve Kürdler için anlamı aynı mıdır? 2005’de Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi’nin kurulmasının Türkler ve Kürdler için anlamı aynı mıdır?

Tarihsel olayların, Ermeniler, Asuriler, Rumlar, vs. ile Kürdler arasında farklı farklı anlamlar ifade ettikleri çok açık bir gerçekliktir. Türk aydınlanması, modernlikle birlikte gerçekleşmektedir. Bu modernleşmenin, demokrasi, özgürlük, insan hakları, katılım gibi değerleri içermediği açıktır. Türk modernleşmesi, yeme-içme, giyim-kuşam, eğlence gibi bazı tüketim alışkanlıklarını içeren bir modernleşmedir. Ama Kürdler bu modernleşmeyi ancak, Türkleştikleri zaman, yani ancak Türk kimliği edindikleri, Kürdlüklerini unuttukları zaman yaşayabileceklerdir.

Öte yandan aydınlanma, düşün yasaklarına karşı bir duruşu ifade eder. Cumhuriyet’in ilk yıllarında, tek parti dönemindeyse, çok yaygın düşün yasakları vardır. Örneğin, Kürdlerin ayrı bir kavim, Kürdçenin ayır bir dil olduğunu savunanlar, çok ağır idari ve cezai yaptırımlarla karşı kaşıya gelmektedir. Bu idari ve cezai yaptırımların çok partili dönemde de aynen sürdürüldüğü bilinmektedir. Düşün yasaklarıyla aydınlanma kavramı bir arada olabilir mi? Bu da aydınlanmanın, Kürdler ve Türkler bakımından çok çok farklı anlamlar içerdiğini göstermektedir.

“Cumhuriyet’le birlikte, Osmanlı tarihin çöp sepetine atılmıştır” anlayışı da hiç doğru değildir. Başta zihniyeti olmak üzere, Osmanlı’nın bütün kurumları, Cumhuriyet’le birlikte yaşamaya devam etmiştir. Kürdleri asimile etme politikasının, Osmanlı’nı son döneminde İttihat ve Terakki Fırkası yönetimiyle başladığı bilinmektedir.

Devlet, yurt dışında yüksek maaşlı lobiciler bularak, Türk dilini ve Türk kültürünü yaygınlaştırmaya çalışmaktadır. Bugün Fethullah Gülen cemaatı da devletin bu politikasını yoğun bir şekilde desteklemektedir. Ama aynı devlet yüksek maaşlı lobicilerini, Kürd dili, Kürd tarihi, Kürd kültürü incelemelerini engellemek için kullanmaktadır. Fethullah Gülen cemaatı da aynı doğrultuda faaliyet yürütmektedir.

AKP ve Kürd Sorunu

AKP, herhalde Kürd sorununu, sadece PKK sorunu olarak algılıyor. Bunu dışında bir Kürd sorunu olduğunu düşünemiyor. PKK sorununu da şu veya bu şekilde yoluna koyduğunda Kürd sorununun çözülmüş olacağını düşünüyor. Bu, şüphesiz çok yanlış bir algılamadır. Çünkü PKK’yi doğuran da Kürd sorununun kendisidir. İnkâr ve imha politikaları, 1970’lerin sonlarında, PKK’nin kuruluşunu getirmiş, 1980’lerin ortalarında da silahlı mücadele başlamıştır. AKP, hükümet, bu yanlış algılamasıyla, Kürd sorununu daha da büyüteceği gibi, PKK’den kaynaklanan sorunları da çözemez.

1 Malmisanîj- Mahmûd Levendî, Li Kurdistana Bakur û Li Türkiyê Rojnamegeriya Kürdî (1908-1981), Weşanen Jîna Nû, Adar 1989

2 Bu derneklerin bazıları şunlardır. Kürd Azm-i Kavi Cemiyeti (1900), Kürd Teavün Ve Terakki Cemiyeti (1908), KÜRD Teali Ve Terakki Cemiyeti (1910), Heviya Kurd Cemiyeti (1910), Kürd Neşriyat Cemiyeti (1901), Kürd Talebe Hevi Cemiyeti (1910), Kürdistan Teşrik-i Mesai Cemiyeti (1912), Kürd İrşad ve İrtika Cemiyeti (Kürd Aydınlatma ve Yükseltme Cemiyeti (1912), Kürdistan Muhiban Cemiyeti (1918), Kürd Tamim-i Maarif ve Neşriyat Cemiyeti (1918), Kürdistan Teali Cemiyeti (1918), Kürd Millet Fırkası (1918) , Kürd Teşkilat-ı İçtimaiye C emiyeti (1920), İstislas-ı Kürdistan Cemiyeti, Musamelat İttifakı (Kürdistan’ın Kurtarılması, Barış Birliği) (1920) Mehmet Bayrak, Kürd Sorunu ve Demokratik Çözüm, Şubat 1999, Özge, s. 464-465

Oto bahn’a çıkan güvercin:Şükrü Gülmüş

2010-10-27T13:31:00.001+03:00

Güvercin ile Kırlangıç iki dosttu. Aslında Güvercin ile Kırlangıç’ın dost olması için olan sebepler; pek o kadar güçlü de değildi. Temel ortak paydaların aynı halkın evlatları olmalarıydı. Bunun dışındaki bir çok özelliği iğreti duruyordu. Bunlara bir de halklarının başına mussalat olan Decal’e karşı olmaları, ikisinin de internet çağında bulunmalarıydı.

Güvercin, kelimenin gerçek anlamıyla nev-i şahsına munhasır bir insandı. Zordu, zorluydu. Çok fazla kimseyle derinlemesine ve çok uzun süreyle ilişkisi olmazdı. Ancak, her nedense Kırlangıç ile yıllara dayanan bir dostluğu vardı. Sevgi ve saygıda asla birbirlerine kusur etmemişlerdi.

Devamı...

Ümit Kıvanç/KCK davasına direkman Cemil Çiçek baksa

2010-10-23T13:43:00.003+03:00

KCK davasına direkman Cemil Çiçek baksa
İnsan hakları savunucusu Margaret Owen, Diyarbakır’daki KCK duruşması için, “Bu tiyatro,” demiş. Elbette Batı’nın ilim ve fennini alıp fena yanlarını almamalıyız, lâkin 78 yaşındaki bu İngiliz kadın acaba ne demek istemiş diye insanın aklına takılıyor. Ayrıca, madem bir şey demiş, cevap vermezsek millet olarak değerlerimiz hasar görmez mi?
“Sen tiyatro görmemişsin lan kaltak, kalleş İngiliz, orospu!” Bu cevabı oylasak yüzde kaç evet çıkar acaba?
Bir cevap da şöyle olabilir: “Yüce Türk yargısı bağımsızdır, hukuk üstündür, tiyatro babandır!” Veya: “Tiyatro senin sülalen, ananı çıkar sahneye, ananı!”
Ne ayıp! Bizim içimizden hiç böyle şeyler söyleyecek seviyesizler çıkar mı? Milletimizin değerleriyle bağdaşır mı bunlar? Hele milliyetçi gençlerin tahrik olması neticesinde kadını linç etme gibi girişimler asla olmaz.
Amacı şüphesiz Sevr’i ve adını şu an hatırlayamadığım başka fenalıkları hortlatmak, memleketi bölmek, emperyalizme peşkeş çekmek filan olması gereken bu hatun, bir defa, ne arıyor Diyarbakır’da? Memleketimize gelmesin demiyoruz, gelsin. Turist döviz getirir. Fena bir maksadı olmasa Antalya’ya gelir, Fethiye’ye gelir. Niye gelsin Diyarbakır’a?
Başbakandan rica ediyorum, bazen bizi azarlamak için kullandığı üslûpla haddini bildirsin hatuna. Zira yılanın başını erkenden ezmezse yakında kendisinin başı büyük belaya girecek. KCK davasından AKP hükümetinin beklediği anlaşılan sonucu alabilmesi için, yargılananların doğrudan terör eylemleriyle bağlantılarının ortaya konması gerekecek. Bunun için kimbilir neler uydurulacak ya da en azından kılıfına uydurulacak. Bizde afiş asan öğrencileri beş-on yıl hapis yatırmak için keşfedilmiş “örgüt üyeliği” formülleriyle Türkiye dışında –Myanmar falan hariç- hiçbir yerde kimseyi ikna edemeyecekler. Öbür yandan, hukuk kavramının Türkiye’de ne anlama geldiğini, yargı denen mekanizmanın sahici hukukla ilişkisini bizden başka kimse normal bulmadığı için, bu davada olup bitecek her türlü rezalet hükümetin hanesine yazılacak. O zaman göreceğiz bakalım dünyanın yükselen yeni değeri Türkiye’yi.
Yargıtay başsavcısına, tam başörtüsü meselesi halledilmeye yüz tutmuşken çıkıp ortalığı karıştırdı, “bizi eskiye geri götürdü” diye kızıyorlar. Sanki KCK davası gibi bir hançer demokrasinin böğrüne saplanmamış gibi, tam da bu davanın başladığı günlerde, Abdurrahman Bey bu defa Meclis’e buyruk verme fantezisini açığa vurdu, hemen liste başına oturdu. Halbuki Abdurrahman Bey’le hükümetin aynı saflarda yeraldığı demokrasi katliamının hakkı o sıra.
Televizyonların büyük iştahla, “terör örgütü PKK’nın şehir uzantısı” demeyi hiç sektirmediği KCK davasının ilk duruşmalarından anladığımıza göre, devlet, hükümet, hep beraber, Kürtlere şunu söylemekteler: Sizin sivil siyasetçilerinizin ellerine kelepçeleri bilerek vurduk, onları sıraya bilerek dizdik, fotoğraflarını size gösterdik ki, açılım maçılım laflarından yanlış bir şey anlayıp da hayale kapılmayın. Biz elimize geçen her fırsatta sizi aşağılayacağız; iki kere iki dört. Kendinizi özgür hissetmeyin. Adil bir şekilde yargılanacağınızı sakın ha sanmayın. Mahkemede Kürtçe de konuşturmayız, hiçbirinizi tahliye de etmeyiz. Haddinizi bilin!
Kendine Müslüman ve zoraki demokrat hükümetimiz, Kürt nüfus üzerindeki siyasî çekişmeye kendini öyle kaptırmış ki, başbakan BDP’den sözederken “önce silahı bıraksınlar” diyebiliyor. Yani Meclis’te silahlı bir partinin milletvekilleri mi var? Bu en azından açık bir tehdittir. BDP’lileri tehdit ediyor, “sizi PKK’lı ilân ederim, ona göre davranırız” demeye getiriyor. KCK davasının sunuluş tarzı da zaten ezcümle Kürt siyasetçilerini “terör örgütüne üye” ilân etme hedefinin açıkça güdüldüğünü ortaya koyuyor.
Buradaki öncelikli sorun hükümetin (AKP’nin) demokrat olup olmadığı vs. değil, bana kalırsa. Bundan daha temel meseleler var:
Önce, Kürt sorununun hükümet ve devlet düzeyinde hâlâ kavranmamış oluşu. PKK’ya silah bıraktırılacak, BDP veya o da kapatılınca açılacak partinin kitle desteği apartılacak, Kürt sorunu bitecek sanıyorlar galiba. Valla hiç alınmasınlar, çok değiştik, araya mesafe koyduk falan demesinler, bu mantık Necmettin Erbakan’ın “nasıl olsa bir gün herkes bizden olacak” teranesini andırıyor. Böyle diyorsun, birarada yaşaman gereken farklılıklardan kurtuluyorsun.
İkincisi, “Kürt sorunu”nun en önemli bileşenleri ağırlıkla psikolojik-duygusal; bunu bu memleketi yönetenler bir türlü kabullenmek istemiyor. KCK davasının başlangıcında yapılacak bir-iki jest o kadar çok adımı mümkün kılabilirdi ki. Ama hayır! Biz üstünüz, bizim dediğimiz olur, siz haddinizi bilin, istersek sizi şöyle yaparız böyle yaparız. Karışmasın o İngiliz karı da oradan!
Hükümet, AKP ve lideri, şimdiye kadar hazmı kolay olmayan pek çok çam devirdiler. KCK davası bunlara benzemeyecek. Bu dava böyle 12 Eylül’ün, sonucu baştan belli örgüt davalarından biriymiş gibi sürdürülürse bir süre sonra sivil siyasetten, bütün Türkiye için demokratik çözümden bahsedebilecek Kürt kalmayacak.
Başbakan şöyle mi düşünüyor acaba: Nasılsa hepsi PKK’lı olmaz, kalanlar da dindardır, bize oy verir. Aslında bir yandan o bölgede savaş sürse fena olmaz, atmak istemediğimiz demokratikleşme adımlarına bunu bahane ederiz... falan... mı?
Kaynak:Taraf:Ümit Kıvanç

Kemal Burkay: Hakkari Olayı derin Devlet İşi

2010-09-20T04:24:00.001+03:00

Kemal Burkay: Hakkari Olayı derin Devlet İşi

Arkadaşımız Kemal Burkay, Hakkari’nin Peyanis köyündeki acımasız katliamla ilgili olarak CİHAN Haber Ajansı’ndan Ramazan Kerpeten ’in sorularını cevaplandırdı. CİHAN’ın yaptığı haber özet olarak Star ve Bugün’ün de içinde olduğu çeşitli gazetelerde ve haber sitelerinde yer aldı. Söz konusu yorumun tamamını aşağıda okurlarımıza sunuyoruz. (Dengê Kurdistan)

16 Eylül günü Hakkari’ye bağlı Geçitli (Peyanis) köyünde meydana gelen ve 9 köylünün ölümüne, üçünün de yaralanmasına neden olan mayın olayı ile ilgili olarak Valilik ve askeri çevreler daha ilk andan PKK’yı sorumlu tuttular. BDP çevreleri ise bu eylemden, olay yerinde bulunan Hakkari Dağ Komando Birliği’ne ait askeri çantaları da kanıt göstererek askerleri sorumlu tutmaktalar. PKK’nın askeri kolu olan HPG buna ilişkin henüz açıklama yapmış değil.
Ulaşan bilgilerden anlaşıldığı kadarıyla mayın yol kenarına yerleştirilmiş ve köy münibüsü geçerken uzaktan kumandayla patlatılmış. Yani hedef seçilmiş.
Bu olayı PKK’nın yapmış olması inandırıcı gelmiyor
Bu eylemi PKK’nın yapmış olması bana inandırıcı gelmiyor. Öncelikle PKK’nın 20 eylüle kadar belirlediği eylemsizlik dönemi henüz sona ermedi. Ayrıca, söz konusu köy son referandumda yüzde 98 oranında boykot oyu kullanmış. Burası aynı zamanda korucu olmayı reddeden bir köymüş. Böyle bir köye PKK’nın cezalandırma eyleminde bulunması için neden yok.
Sabah Gazetesi’nin haberi ise ciddi çelişkiler içeriyor. Haberde, Hakkari Terörle Mücadele Şubesi'nin yaptığı teknik takibe göre polis tarafından takip edilen KCK üyesi bazı BDP'lilerin olay bölgesindeki milisleri telefonla arayarak "Bırakılan asker çantasını ön plana çıkarın, provokasyonu sahiplenin!" dedikleri ileri sürülüyor. Oysa eğer bu çantalar, PKK timi tarafından eylemi askerlere yıkmak için olay yerine bırakıldıysa, onlara telefon etmeye gerek yoktur. Hele hele “provokasyonu üstlenin” demek saçmadır. Provokasyonu üstlenecek olan oraya neden asker çantası bıraksın ve onu öne çıkarsın?.
Belli ki provokasyonu birileri yapmış ve onu, aynen Reşadiye, İskenderun ve benzer örneklerde olduğu gibi PKK’nın üstlenmesini istiyor.
Provokatif eylem zincirinin yeni bir halkası
Bu eylemi kimin yaptığı elbet önemlidir. Ama ondan da önemlisi niçin yaptığıdır. Bu, bölgede cereyan eden ilk provokatif eylem değil, ama uzun bir zincirin yeni bir halkası. Referandum öncesi iki imam öldürüldü, tam da bayram arifesi eylem hazırlığı içinde olmayan 9 PKK gerillası bir askeri operasyon sonucu bulundukları yerde imha edildiler. Bu ve benzer olayları düzenleyen merkez, besbelli gerilimi arttırmak ve referandumun sakin bir ortamda yapılmasını engellemek, kamuoyunun tercihini olumsuz etkilemek, evetten hayıra çevirmek istiyordu. Ama referanduma rağmen eylemler durmadı. Daha üç gün öncesi Şemdinli’de polis karakoluna roket atıldı ve polisler kentte dehşet estirdiler. Son olarak Peyanis köyü’ne yönelik katliam sahnelendi. Bunu başka eylemlerin izlemesi sürpriz olmaz.
Belli ki bu eylemleri planlayanlar her kim ise, ki ben aynı merkez olduğu kanısındayım, bu gerilimden bir şeyler bekliyor. Amaç referandum sonrası yumuşama ortamını sabote etmek, demokrasi ve Kürt sorununun çözümü yönündeki muhtemel olumlu gelişmeleri engellemek ve her şeye rağmen süreci durdurmak, tersine çevirmek.
Ben bu eylemlerin derin devlet işi olduğundan kuşku duymuyorum. Yıllardır olup bitenlerden, ortaya saçılan nice belge ve bilgiden sonra ve görünen köye rağmen, bundan kuşku duyanlara ise şaşıyorum.
“Kim Yaptı?”dan çok, buna elveren ortamı sorgulamak lazım
Ayrıca, bunu PKK mı yaptı, yoksa ergenekon ve JİTEM mi diye sormayı da şahsen kendi aklıma ve halkın sağduyusuna hakaret sayıyorum. “Kim yaptı?”diye sormaktan çok, buna elveren ortamı sorgulamak lazım. PKK dağda oldukça ve ordunun operasyonları sürdükçe bu tür eylemler bitmez. Bu kurdun sevdiği dumanlı havadır. Öncelikle bu ortamı değiştirmek gerekir. Bunun yolu da silahların karşılıklı susması ve soruna barışçı bir ortamda diyalog yoluyla çözüm aranmasıdır.
PKK kaç kez tek yanlı silahları susturdu, ama askeri operasyonlar durmadı. “Dağda silahlı adam varken ben savaşırım” demek, “bu savaşın bitmesini istemiyorum,” demektir. Bu anlayışla silahların susması sağlanamaz.
Sorunun püf noktası budur. Ülkede barış ve demokrasi isteyen, silahların karşılıklı susması ve diyalog için çaba göstermeli. PKK 20 Eylülden sonrası için de eylemsizlik tutumunu sürdürmeli ve ordu operasyonlarını durdurmalı.
17 Eylül 2010

Beni mezarımda rahat ettirsinler Musa ANTER *

2010-09-20T01:27:00.006+03:00

KÜRTLERE VASİYETİMDİR
Beni mezarımda rahat ettirsinler

Dicle ANTER ** Apê Musa'nın oğlu

20 Eylül akşamı, ailemizin olduğu gibi Kürt halkının da unutamayacağı bir gün olarak tarihe geçti. 18 yıl oldu aramızdan ayrılalı, ama öyle derin bir iz bıraktı ki, söylemleri, yazdıkları ve kendine has olan fıkraları bugün hâlâ dilimizde. Bizlerden hiç ayrılmamış gibi aramızda dolaşıyor. Sigarası ağzının kenarında külleri oraya buraya dökülüyor, sigarasının dumanı her zamanki gibi gözlerini yakıyor. Kızıyor, küfrediyor... Evinin bahçesinde elinde karpuz, çocuklara dağıtıyor...
***
Mücadele arkadaşları O'nu 'sözünü esirgemeyen, cesur ve kararlı' olarak anlatırlar. En çok sevdiği arkadaşlarından biri olan Canip Yıldırım bana babamı anlatırken söylediklerini unutmuyorum. Silopi'deki arkadaşların kayıp olduğu dönemde oraya PM üyesi olarak görevli gitmiştim. Toplantı için merkeze döndüğümde ağlayarak, 'Oğlum siz delisiniz, baban da zaten deliydi. Anlamıyorum bu cesaretiniz nereden geliyor. Bir gün babama, Musa bak karşında topu tüfeği güçlü, imhacı barbar bir devlet var sen sadece kaleminle hangi cesaretle karşı duruyorsun... Ama büyüğümüzdü onunla beraber yürümeye kararlıydık.'

Her ne kadar biz, çocuklarını çok sevdiğini bilsek de kendisinin siyasi sohbetlerinde ancak çay servisi yapanlar oluyorduk. Her üç kardeş de babamızın dönem dönem sekreterliğini yaptık. Yazı şekli, okunması zor bir yazılımdı. Ben en çok ona günlük köşe yazarlarını okurdum, zaten pek fazla da beraberliğimiz olmadı. İstanbul'da doğduk ve hemen hemen yerleşim yerindeki tek Kürt çocuklardık. Etrafımızda Kürtçe konuşan arkadaşlarımız yoktu, babam da fazla evde kalmıyordu, genelde 'Hilton'da (cezaevi için kullanırdı)' kalıyordu. Kürtçe konuşmayı ben 15 yaşımdan sonra öğrendim ve bugün bile neden iyi konuşmadığım için eleştiriler alıyorum. Bu da beni fazlasıyla üzüyor. Ne yapalım her şey insanların istediği gibi olmuyor. Hele biz Kürtlerin ki hiç.

Kadınlara karşı çok saygılı bir tutumu vardı. Belki de babasının erken ölümünden sonra annesinin köy muhtarı olmasından kaynaklanıyordu. Ablam Rahşan'ı bir başka severdi ve onun saçlarını tararken düşüncelerinin Kürdistan'da olduğunu gözlerinden okuyabilirdik. Anneme saygısı büyüktü. Cezaevlerinin kapılarını aşındıran, çalışan, ayrıca ev kadını olan fedakar bir kadındı. Annem, babamın görünmez gücüydü. Bundan dolayı babam 'Hatıralarım' kitabını kendisi gibi acı çeken eşine ithaf etmiştir.

Babam nüktedanlığı çok seven birisiydi. O zamanlar ben İsveç'te, kendisi de Stilile'de yaşıyordu. Telefon dışında mektuplaşıyorduk ve bizler için bu mektupları kitap yerine geçiyordu. Her mektubu 10 sayfanın altında olmazdı ve zarfın kalınlığından 'Gene babam bizleri güldürecek' diyerek, büyük bir zevkle açardık mektubu. Bir gün babamdan bir mektup geldi ama içinde yarım sayfa yazılmış kağıdı görünce tedirgin oldum ama açtıktan sonra rahatladım. Ben de O'na 'Ne o, Jale teyzemin sofrası gibi mektup göndermişsin' diye yazdım. Babam İstanbul'da Jale teyzemlere yemeğe giderken 'Karnınızı iyice doyurun da gidin' derdi. Zira çok çeşitli bir sofra olmasına rağmen her şeyden çok az yemek bulunurdu, sofradan gözümüz tok, karnımız aç kalkardık. Mektubumu alınca hemen beni aradı ve gülerek, 'Çoktandır böyle güzel bir espri duymamıştım' diyerek, kendisine de pay çıkartmayı ihmal etmedi: 'Eee kimin oğlusun...'

Babam, 'Her sabah uyandığımda kendimi İstanbul'a yeni gelmiş gibi hissederim' derdi. O toprağına çok bağlıydı ve bunu bize her zaman hissettirdi. Yirmibeş sene İsveç'te yaşadıktan sonra ülkeme dönmemde bu sözünün etkisi büyüktür.

Babamın nüktedanlığı Stilile'nin geleneğinden kaynaklanır. Stilile'yi tanıyanlar benim ne demek istediğimi anlayacaklardır... 49'lar Davası'nın başlangıcında Diyarbakır'da tutuklanır ve ilk defa uçağa binmek için havaalanına götürülür. Ellerine kelepçe takılmasını istemez ve iki polisin arasında kimseyle konuşmamak şartıyla uçağa bindirilir. Uçak kalkmadan evvel hostes babamın biletini sorar ama konuşması yasaktır ve yanındakiler cevap vermeyince babam 'Biletim yaverimdedir' der. Bunun üzerine hostes yol boyunca 'paşaya' ikramda kusur etmez.

O hayatını Kürt halkına adadı. Bundan dolayı Kürtler içindeki olumsuzluklara dayanamazdı. 1990'lı yılların başında 'sandviç' operasyonu vardı. Güney'deki Kürtler ile ordu anlaşma yapmıştı. Babam bu operasyona çok üzülmüştü. Bana şu şekilde anlattı: 'Biliyorsun eskiden Erenköy ve Bostancı halk pazarları vardı. Orada kafeslerin içinde tavukları satmak için getirirlerdi. Ama onlar daha kafesteyken birbirlerine saldırırlardı. Bilmezlerdi ki, dışarı çıktıklarında başlarına ne gelecek...' Hiçbir Kürdün incinmesine tahammül edemezdi. Ama bazıları da vardı ki onlar asıllarını inkar ettiklerinden ve düşmanlık yaptıklarından dolayı onlara da hiç acımazdı. 'Hatıralarım' adlı kitabında bu kişilerden de isimleriyle bahseder.

Kürt sorununun çözümünün masa başında çözülmesi gerektiğini ve olmazsa da büyük olayların olacağını 60'lı yıllarda dile getirmişti. O'nun bu ileri görüşlülüğü başına devamlı olarak dert açmıştı ve bu ülkenin sanığı, tanığı ve davacısı olmasının temelini oluşturmuştu. Qimil için Ödemiş'te çıkan Cephe gazetesinin verdiği desteğe şu satırları yazmıştı: 'Ne harp cephesi ne de vatan cephesi insanlık ve kardeşlik cephesi.'

Yaşamının çoğunu 'Hilton'da' geçirdi. En lüks 'Hilton'lar' arasında bulunan Diyarbakır için şunları yazdı: 'Şimdi... 76 yıldır Allah'tan bir şey istemedim. Hoş, isteseydim de vermezdi ya! O bakıyor; ben herkes gibi mal, mülk, aşk ve huri istemem; herhalde isteklerim Allah'ın da 141-142. maddelerine giriyor ki, orada da yasaktır... Ama bu sefer Allah'tan bir şey isteyeceğim. Hani derler ya isteyenin bir yüzü kara, haşa haşa vermeyenin iki yüzü kara... Ya Rabbi! Ben ölmeden, şu Diyarbakır hapishanesinin yıktırılmasını bana nasip et. Ben de oraya bir park kurayım ve aynı hapishanede işkenceyle şehit edilen 67 Kürt evladımın şerefli abidesini dikeyim... Ondan sonra istersen beni cehennemin 'esfele safilinine' yani en derin ve kızgınına koy. Bir daha da seni rahatsız edip bir şey istemem. Söz.'

18 sene evvel öldürüldü ama halen bizlerle beraber yaşıyor. Rahmetli Mehmed Uzun babam şehit edildikten sonra şu satırları yazmıştı o zaman ki Özgür Gündem gazetesinde: 'Apê Musa, Kürt gençlerinin sevimli amcası, acılı tarihimizin genç delikanlısı. İşte dün gece sizi böyle mutlu ve coşkulu, güneşin doğuşunda böyle yeniden doğmuş ve canlı gördüm... Adının geçtiği yerde şu an bile insanların heyecanlandıklarını görüyoruz. Herhalde ölümsüz olmak bu demek oluyor.'

Hakkında yazılacak çok şey var ama bizlere bıraktığı vasiyeti unutmamak lazım: 'Nitekim binlerce sene önceki Moğol, Tatar ve Oğuz zulmünün fecaatini tarihçiler hâlâ hakkıyla dile getirememişler. Ben burada TC zulmünün hepsini nasıl anlatayım? Benim burada kendime edindiğim fikir şudur: Çocuk, genç, ihtiyar, kadın, erkek tüm namuslu Kürt insanına elimden geldiği kadar yardımcı olayım. Şu an 75 yaşındayım. Yarın olmayacağım. Kürtlere vasiyetim odur ki, beni mezarımda rahat ettirsinler başkaca bir şey istemem...'

YazılarımBazı soydaş ve vatandaşlar hatta birçok Avrupalı ve Amerikalı insanlar diyorlar ki, 'yahu Musa sen hiç iç açıcı, serinletici yazı yazmaz mısın tüm yazıların karamsar, üzüntü ve gam ile kederi ifade etmektedir; bunun sebebi nedir?''

Evet yerinde bir soru. Bakın anlatayım. 75 yıldır kan ve ateş içinde büyüdüm. Birinci Dünya Harbi, Rus işgali ile Doğu'da milyonlarca Kürdün muhacir olup Güneydoğu, Suriye ve Irak'ta açlık, sefalet ve hastalıktan kırılmalarına 'sala muhacira' deniyor. Arkasından 'Fermana Filaha' yani Hıristiyan soykırımı yıllarında doğmuşum. (1915)

Arkasından milli mücadele yılları, Urfa, Antep, Maraş ve Adana; Fransız ve Ermeni olayları. Haydi bunlar bitti, artık bir rahatlık beklenirdi değil mi? Ne gezer... Doğu ve Güneydoğu'yu sözümona tedip etmeye jandarma zulmü geldi. Güya terbiyesizdik bizi terbiye ediyorlar.

Şalvar giymeyeceksin, keçe külah giymeyeceksin, Kürtçe konuşmayacaksın ve buna benzer manasız bahaneler. Arkasından Şeyh Said, Ağrı, Zilan, Sason Raite, Omerya ve Dersim olayları. Tabii Kenan Evren'in iftiharla anılarında bahsettiği gibi tümü ateş ve kanla bastırıldı.

Haydi büyümez olaydım. Bu sefer kendim haksız olayları yazıyorum diye 50 yıldır hayatım mahkeme, hapishane, gözaltı hücre ve bunların bir figürü olan işkenceyle geçiyor. 1937'de ilk tutuklanmam ve sonu da 1990.

Kütüphanemin yarısı askeri mahkemelerin teksir edilmiş kitap halinde saklı iddianameleri ve gerekçeli mahkeme kararları ile doludur. Kaç yıl yattığımı ve ne kadar gözaltına alındığımı ve sürgün edildiğimi ben de bilmiyorum. Hâlâ yakam bırakılmamış; bugün dahi İstanbul ve Diyarbakır DGM'de kaç davamın olduğunu bilmiyorum. Allah'tan yaşlandım da artık beni dövmüyorlar.

Peki hanımlar, beyler; Allah aşkına siz olsanız nasıl tatlı tatlı yazarsınız bu kadar zakkum arasında? Nasıl iç açıcı yazarsınız? Hele bugün Doğu ve Güneydoğu'da olup bitenler. Her sabah uyandığımda, eğer gözüme uyku girmişse acaba bu gece Nusaybin, Cizre, Dersim, Bingöl ve Şırnak'ta geceyarısı kaç bacı ve anamız evinden alınıp sözümona sorguya çekildi? Kaç yolcu ve çobanımız 'terörist' diye vuruldu? Kaç şerefli köyümüzün halkına bok yedirildi ve akşam televizyon ekranında kurbanlık koç misali kaç evladımız kanlar içinde gösterilecek diye bekliyorum. Hele dağ başlarına çıkanlar ve ölümleri gizlenen evlatlarımızın derin elemi büsbütün yürek yarama tuz biber serpiyor.

Şimdi gel de tatlı tatlı yaz. Yahu yazı yazmak ölü helvası değil ki ölüden sonra helva dağıtayım.

Ben ancak yurdumdan faşizan zalim iktidarlar defolup gittikten sonra ölü helvası gibi tatlı yazarım. Ömrüm yetmez de ölürsem, elbet arkamdan bir yazar çıkar. Bu zalim adamların ölümünden sonra yerime tatlı tatlı yazacaklardır.

Musa ANTER *

12.1.1991

Esaret Asimilasyon

Bir ulusa, hakim bir ulusun asimilasyon; yani aşağı kabul ettiği ulusu yok etme veya kendileştirme politikası, o esir ulus için çok büyük tehlikeler doğurmaktadır. Aslında bu hareket hakim ulusa da bir fayda vermemektedir.
Esir ulusun namuslu ve karakterli kısımları kendi milli hasletinde direnir; ancak karaktersiz, korkak, menfaatperest ve ahlaksız olanlar hakim sınıfın veya diğer ulusun işbirlikçisi olurlar. Bunlar bir nevi paralı askerlerdir. Eskiden Kürdistan'daki Hamidiye Alayları ve paşaları gibi... bugün ulusundan kopmuş, işbirlikçi ve herkesçe hain sayılan korucular gibi...

Siz bakmayın resmi otoritelerin öldürülen köy koruyucularına 'şehit' demelerine. Esasen, bu herifler geberdiği zaman en yakın akrabaları bile 'oh...' diyor. Köylük yerlerde kimse mezarlarını bile kazmıyor. Din adamları bile, devlet korkusu olmasa, onların (zaten Allah tarafından kabul edilmeyeceklerini bildikleri için) cenaze namazlarını ve telkinlerini yapmak istemiyorlar.

Ancak ben şöyle düşünüyorum: Kim Kürtleri elemiş de kalbur altı Kürtleri bu hale sokmuş?

50'li yıllarda Vatan gazetesi geneleve düşen kadınlarla bir anket yaptı. Netice şöyle çıktı: Yüzde 80'i fakirlikten, yüzde 10'u hastalıktan yani sekso manyaklıktan, yüzde 10'u da zevk için fahişe olmuşlardır.

Tanıdık, hatta akrabalarım olan köy korucuları var. Bakıyorum da yüzde 95'i fakirlik ve cehaletten bu işe girmişler. Geri kalan yüzde 5'i de sırf cehaletten.

Dikkat edilirse, hem cehalet ve hem de fakirlik, esaret ve asimilasyonun eseridir.

Geçen gün bir köy korucusuyla konuştum. 3 karısı ve 14 çocuğu varmış, halen 2 karısı da gebeymiş. Ama adamın ne malı, ne mülkü, ne sanatı, ne diploması ve ne de üçkağıtçılar gibi bankalarda kredisi var. Kadın olsaydı belki fahişe olurdu. Ne yapsın; bugün Doğu ve Güneydoğu'da fahişelikle eşdeğer olan köy koruyuculuğunu seçmiş...

Adamla konuşurken, utançtan yüzüme bakamıyordu. Bir ara dedi ki, 'Musa Dayı vallaha ben vatan haini değilim. Ama kimse derdimi anlamıyor. Hani birçok Türk ve Arap filmlerinde bir kadın, hasta çocuğunu tedavi ettirmek için sahralarda çalışıyor ya; işte ben de onlar gibi 14 aç çocuğumu doyurmak için bu şerefsiz işi yapıyorum. Çocuklarımın perişan olacağı korkusu olmasa, inan ki beni öldürmelerini istiyorum. Hayrettir; sanki PKK benim bu derdimi biliyor da beni öldürmüyor. Vallahi beni öldürüp, bu şerefsizlikten kurtarmasını istiyorum.'

İşte sevgili okurlarım asimilasyon ve esaretin bir millete yaptığı tahribata bundan daha güzel misal var mıdır?

Aç ve cahil bırakacak ve sonra en adi, ahlak dışı kurallara adamı zorlayacaksın... Hani bazı sloganlarla yazıyı bitirmek adettir; ben de diyorum ki, kahrolsun esaret ve asimilasyon!

16.8.1988

Musa ANTER

Civrak'li Dr. Sait (Sivan) Kirmizitoprak

2010-05-08T14:02:00.001+03:00

civrak : Civrak'li Dr. Sait (Sivan) Kirmizitoprak

Yıl 1938.. Dersimde yapılan katliamda adı Sait olan 3 yaşında bir çocuk ailesinden 54 kişinin katliamdan geçirildiği sırada kurtulur, kim bilir belki katledilen aile fertlerinin cesetleri altında kalarak kurtuldu, bekli de annesi dokuz ay karnında taşıdığı bir cevher gibi taşıdı, kurşunlara karşı sakladı koynunda tek bir mermi değmesin diye, belki de bir taşın altına, bir meşe ağacının kovuğunda sakladı ,kurtulsun bulamasınlar diye, nasıl oldu, nasıl kurtuldu bilinmiyor. Ama bu çocuk yıllar sonra kendisinden söz edilecek ve bir doneme damgasını vuracak insan olacaktı, hem de yaşadığı katliamı hiç unutmadan .
Yıllar sonra kendisinin kaleme aldığı Kürt Milli Hareketleri ve Irakta Kürdistan İhtilali adli kitabında kendisininde kurtulduğu Dersim katliamını Dersim Milli Direnme Hareketi” başlıklı bölümde sanki kendisini anlatır gibi şöyle yazacaktı, “Liderlerinin birer birer ortadan kaldırılmalarından sonra, Dersim Mukavemet Kuvvetleri (özellikle Batı Dersimde ) tamamen başsız kalmışlardı.1938 baharında hükümet Kuvvetleri (özellikle Batı Dersim'de) 1938"Bütün silahların teslim edecek olan asilerin afedileceğini!" ilan etti. Bu çağrı üzerine Hükümet Kuvvetlerine teslim olan ve silahlarını veren Karabal, Ferhad, Pilvank, Şex Memcdan ve Karacaseyitleri hemen tamamen imha edildiler. Arkasından Mazgirt Kureyşan Aşireti mensuplarıyla, Yusufan, Baxtiyar Kürtlerinin de çoğunluğu kadın, çocuk, emzikli, gebe, ihtiyar farkı gözetilmeksizin, kitleler halinde, çoğu defa da süngülenmek suretiyle yok edildiler.
Yazın sonlarına doğru Nazimiye'nin Hormekan, Kureyşan, Alan ve Mazgird'in bir kısım Bamasuran mensupları da aynı şekilde zehirli gaz bombaları, süngüler ve cesetlere dökülerek ateşlenen petrol yangınlarıyla yok edildiler.Dünya tarihinin şahit olduğu en korkunç, en tüyler ürpertici bir jenosid hareketi idi bu. Bir kavim, bir millet sırf boyun eğmediği ve sırf köleliği, asimilasyonu reddettiği için, kendi ecdatlarının, kendi öz anayurdunun bağrında
petrolle, gaz bombalarıyla, kurşunlarla, süngü darbeleriyle küme küme, grup grup yok ediliyordu...”

Evet Ciwarik’li Dr.Sait Kırmızıtoprak.1935 yılında Dersim’in Nazimiye ilçesi Ciwarik köyünde doğar. Sait Kırmızıtoprak ilk okulu köyü Ciwarikte bitirir. Okulunda çok başarılı çalışkan bir çocuk olan Sait Kırmızıtoprak ilk okulu okuduğu dönem de bile Nazimiye de adından en çok söz edilen çocuktur. Orta okula Dersim merkezde başlayan Sait Kırmızıtoprak kazandığı yatılı okulla orta ve liseyi Balıkesirde bitirir. Liseden sonra girdiği İzmir Tıp Fakültesinden bir yıl sonra kaydını İstanbul Tıp fakültesine aldırır. Gittiği her yerde dikkatleri üstüne çeken Sait Kırmızıtoprak fakülte yıllarında bu özelliği daha çok görülmeye başlar.Dr. Sait Kırmızıtoprak artık devrimci düşüncelerle tanışmış ve Kürt gençleri arasında öncülüğü ön plana çıkmıştır. 17 Aralık 1959 yılında 4. sınıf öğrencisiyken “Kürt-Komünist operasyonunda (49 lar Davası) tutuklanır “27 Mayıs 1960 Darbesi”nden sonra tutuklu bulunduğu Harbiye Cezaevinden Ankara Soğukkuyu Askeri Cezaevine gönderilir, tutuklandıktan birbuçuk yıl sonra tahliye edilir.
Okuduğu tıp fakültesini 1962 yılın da bitirir ,çeşitli sol dergilerde yazılar yazmaya baslar Sait Kırmızıtoprak “Doğulu Gençler Barış Dünyasına Cevap Veriyor” yazısından sonra “YÖN” Dergisinin devamlı yazarları arasında yer alır. O artık doktor olduğu gibi bir devrimci, bir komünist, bir yazardır da.Felsefesini sosyalizmin Enternasyonalist ilkesi üzerine kuran Dr. Sait O dönemde bile bugün Kürtlerin ısrarla savundukları birlikte barış ve kardeşlik içinde yaşamanın savunucularından biridir.Irkçılığa karşı net bir duruş sergileyerek ırkçılığa karşıtlığını şu cümlelerle ifade etmiştir.
“İnsanların beraberliğini kan ve ırk üzerine bina etmeye çalışanlar, sosyal kanunların doğal gelişimi karşısında ezilmişlerdir” bu gün çok sıcak bir biçimde gündemi meşgul eden Kürt sorununu Dr Sait ileri görüşlülüğü ile o dönemde bile dile getirmiştir.Sorunun Kürtlerin olduğu kadar Türklerin Türkiye’nin sorunu olduğunu da ifade ederek Türkiye devrimcilerini göreve çağırıyordu. Dr. Sait Kürt Halkının öne çıkan devrimci önderlerinden biriydi artık. Bu konuda Hüseyin Akar Dr Sait kırmıztoprağı şöyle ifade ediyor. Dr. Şivan, Marksizm-Leninizm’e inanır. Bu nedenle ülkesindeki anti-sömürgeci ulusal-demokratik devrimin özelliği gereği, sömürgeci ve bir avuç işbirlikçi dışında tüm ulusun, tüm sınıfın ve tabakaların kalkılmasını savunur. Ezilen sınıfların harekete damgaları için özen gösterir. Kürt elit kesiminin temsilcisi olarak değil, halkçı temelde mücadele geliştirmeye çalışır. Dr. Sait daha sonra DDKD öncülüğünde düzenlenen doğu mitinglerinde ve 68 gençlik eylemlerinde bir Kürt devrimcisi olarak aktif görev alacaktı. Dr Sait Kürtlerin ve Kürdistan’ın her parçasının ayrı mücadele etmesinden ziyade bir bütün olarak mücadelesine sıcak bakar ve bunun içinde somut adımlar atar, bir dizi çalışma içine girer. 1968 yılından itibaren bir parti kurma çalışmasına baslar ve bunun için kürt aydınları ile görüşmeler yapar kendisi Kürtçenin kırmancki (dımılki) lehçesini konuştuğu halde kurmaciyi de öğrenir.O dönem Türkiye’de Kürt sorununu gündeme getirmek ve onunla ilgili küçük bir adım bile atmak ölüm gömleğini giymek demektir. Aynı dönemde T- KDP Genel başkanı Faik Bucak da Urfa’da MİT mensubu oldukları belirlenen kişilerce öldürülür. Aynı tehlike Dr Sait ve diğer kürt aydınları içinde geçerlidir. Sait Kırmızıtoprak 1969 da Güney Kürdistan’a geçer burada Molla Mustafa Barzani tarafından Zaxo bölgesinde kendilerine bir kamp verilir.
Molla Mustafa Barzani Dr Sait’in solcu komünist olduğunu öğrenince rahatsız olur. Tabı sadece bu özeliğinden dolayı değil rahtsızlığı Dr. Saiti öncü bir kişilik özeliği, zeki teorisin pratiğe geçiren halkın özgüvenine inana bir insandır. İ şte Molla Mustafa Barzani’yi bu özelikleri de rahtsız etmistir Dr Sait mesleğini burada halkın hizmetine sunar politik duruşu hırslı ve başarı gösteren yetenekleri ile kısa bir dönemde halkın sempatisini toplar O artık halkın Şıvanıdır, Dr Şıvan’dır. 1969 yılında arkadaşları ile birlikte kendisinin genel sekreter olduğu Tde-KDP yi kurar, çok hızlı ve kısa bir dönemde gelişim gösteren Tde-KDP basta Kürtlerin yaşadığı ülkeler olmak üzere , ilkel milliyetçiler ve ABD de rahatsızlık gösterir . Böylece kütlerin özelde de Dersimlilerin tarihinde çıkmış aydın ,devrimci ,yazar, politikacı, Dr Şıvan ve partisi bu güçlerin hedefidir. Başını ABD nin çektiği İran, Türkiye, ABD ve Barzani’nin 10 Nisan 1970 ler de imza altına aldıkları “ Komünist Harekete Karşı Ortak Anlaşması ile Dr şıvan ve partisine karsı çalışma başlar ve Molla Mustafa Barzani ve KDP nin aktif rol aldığı Dr Sait ve iki arkadaşının (Hikmet Buluttekin- Çeko, Hasan Yıkılmış- Brusk) katledildiği Komplo, KDP gizli istihbarat şefi İdris Barzani eli ile pratiğe geçer. Bir komplo sonucu Sait Elçi Derveşe Sado aracılığıyla oyuna getirilerek öldürülür ve olay Dr şıvanın üstüne yıkılır. Dr şıvan ve iki arkadaşı Çeko, Brusk 26/11/ 1971’de kursuna dizilerek katledilir.Böylece İran ,Türkiye, ABD ve Barzani eliyle anlaşmanın ilk somut pratiği gerceklestirilir.
Dersimlilerin tarihine geçmiş belki de Dersimlilerin ilk devrimcisi aydını yazarı olan Dr Sait Kırmızıtoprağı anlatmak böyle kısa bir yazı ile mümkün değildir bu konuda belki de en iyi anlatan sayın Hüseyin Akardır .Bu yazıyı hazırlarken de onun yazılarından faydalandım. Şunu özelikle belirtmek isterim; bu gün Dersim adına hareket eden bir çok çevre kendi yayın ve sitelerinde Dersimle ilgisi olmayan bir çok insanı kendisine ilklerimiz öncülerimiz diye seçerken Dr Sait Kırmızıtoprak’tan hiç söz etmez ona ilişkin tek bir resim bile bulunmaz. Devrimci önderlerimiz diye yayın ve sitelerine koydukları insanların uzaktan yakından Dersimle alakası yokken kendi bağrından çıkmış bu devrimci insanı kendisine önder olarak görmez. Buda Dersim adını ağızlarından düşürmeyen insanların ve çevrelerin ayıbıdır. Bugün geçte olsa görevimiz Dr. Sait Kırmızıtoprağı Dersime kendi toprağına geri getirmektir, bu konuda kendisine aydınım devrimciyim demokratım diyen her Kürt insana görev düşmektedir. Özelde de Dersimsilerin görevidir. KDP ye düşen görev ise Dr Sait ve arkadaşlarını öldürdükten sonra nereye gömüldüklerini açıklamalarıdır. Ne acı bir durumdur daha çocuk yaşta ilken bir katliamdan kurtulan Dr Şıvan, bu katliamdan 33 üç yıl sonra kendisiyle aynı davayı güdüğünü iddia edenler eliyle katledilir. Bu olay Kürtlerin tarihine yazılmış bir kara lekedir.

Düzgün Tosun
Dersim gazetesi

6 Mayıs Gecesi Karakavak ve Leylak Ağaçları

2010-05-05T00:53:00.000+03:00

Taksim, 2010'dan itibaren yeni adıyla "1 Mayıs" oldu. Kutlu olsun. Mayıs ayında Türkiye'nin tarihi. 6 Mayıs 1972. Cezaevinin avlusundaki karakavak ve leylak ağaçları Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan'ın idamını seyrettiler.
DİSK şöyle demişti: 1993'te DİSK'in yeniden açılmasıyla ve 1 Mayıs 2004'te başlatılan "Taksim iradesi" 2009 yılında yasakları aşarak Taksim'i yeniden 1 Mayıs alanına dönüştüren kararlılık ve bilinç, önümüzdeki süreci, bağımsız bir ülke, demokratik ve insanca yaşanabilir bir toplum yaratabilecek şekilde yönlendirme gücüne de sahiptir. Bu ülkenin sahipleri bizleriz. İnsan onuruna yaraşır bir yaşamın egemen olduğu, açlığın yoksulluğun bulunmadığı ve gerçekten demokratik bir toplumda barış ve kardeşlik içinde yaşamayı başaracağız.

DİSK, Türkiye işçi sınıfının tarihsel anlamda en güçlü örgütü olarak, 2010 yılı 1 Mayıs'ını, işçi sınıfının taleplerinin tüm demokratik güçlerle birlikte dile getirildiği bir mücadele günü yapma anlayışı içinde, "kutlayacaktır" demişti. Kutladı.

Taksim adı, artık 2010 yılından itibaren yeni adıyla "1Mayıs" oldu. İşçi sınıfının dayanışma ve mücadele günü olan 1 Mayıs kutlu olsun.

Mayıs ayında Türkiye'nin tarihi...6 Mayıs 1972... Üzerinden neredeyse 38 yıl geçmiş

18 Nisan 2010 tarihli gazetelerde bir ölüm haberi yayımlandı. Ankara 1 No'lu Sıkıyönetim Mahkemesi'nin Başkanı emekli Tuğgeneral Ali Elverdi ölmüş. Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan'ın idamlarına karar veren Ankara 1 Nolu Sıkıyönetim Mahkemesi Başkanı emekli Tuğgeneral Ali Elverdi'nin ölüm nedeni kayıtlara, 'yediği yemeğin nefes borusuna kaçması nedeniyle solunum yetmezliği' olarak geçmiş (Radikal 18 Nisan).
Ankara 1 Nolu Sıkıyönetim Askeri Mahkemesinde 16 Temmuz 1971 tarihinde başlayıp 9 Ekim 1971 tarihinde sona eren iki ay 23 gün içinde verilen kararın üzerinden 39 yıl geçmiş...

"Sanık Deniz Gezmiş, Yusuf Arslan, Hüseyin İnan, Atilla Keskin, Ahmet Erdoğan, Metin Yıldırımtürk,Recep Sakın, Mehmet Asal, Osman Arkış, Ercan Öztürk, Semih Orcan, Hacı Tonak, Metin Güngörmüş, Cengiz Baltacı, Mustafa Yalçıner, Mehmet Nakipoğlu, Mustafa Çubuk ve Mete Ertekin'in Türkiye Cumhuriyeti Teşkilatı Esasiye Kanununun tamamını veya bir kısmını tağyir,tebdil veya ilgaya ve bu kanunla teşekkül etmiş olan Türkiye Büyük Millet Meclisini ıskata veya vazifesini yapmaktan men'e cebren teşebbüs etmek suçuna asli maddi fail olarak iştirak ettikleri sübuta erdiğinden TCK'nın 146/1 .maddesi uyarınca ölüm cezası ile tecziyelerine, tahfife mahal olmadığına, tutukluluk hallerinin devamına,..." dair Ankara 1 Nolu Sıkıyönetim Askeri Mahkemesi kararını imzalayanların adları yazılı...Ali Elverdi (Tuğgeneral.Başkan. 1944-104), Ahmet Tetik (Hakim Albay Üye. 1949-P-62), Mehmet Turhan (Hakim Yarbay Üye. 1950-P-1)

Bu kararı ve imzacılarını "unutmayanlar" ve "akıllarında tutanlar" ile o yılların "tanıkları" dışında, kimse onları anımsamıyor. Bu kararda imzaları bulunanların adlarını herkes unuttu. Kimsenin aklında kalmadılar. Tarih, hafızasında saklayarak, onları unuttu. Diğer ikisini bilmiyorum içlerinden biri olan Ali Elverdi "öldüğünde" hatırlandı sadece..

Ama cezaevinin küçük avlusundaki karakavak ve leylak ağaçları bile 6 Mayıs gecesini unutmadı.

Hükmün infazına tanık olan tanıklığıyla Av. Halit Çelenk anlatıyor: "6 Mayıs 1972. Saat 0.30. Beşevler'deki evimin kapısı çalınıyor. Eşim Şekibe ile birlikte kapıyı açıyoruz. Kapının önünde, sivil emniyet görevlisi oldukları her hallerinden anlaşılan iki kişi duruyor. Birisi telaşlı bir sesle soruyor: "Avukat Halit Çelenk siz misiniz?". "Evet". "Ankara Savcısı Fazıl Bey sizi bekliyor". " Geliyorum"...İnfazda bulunmak üzere çağrıldığımı hemen anlıyorum. Şekibe ile bir an "beklenen son geldi" der gibi bakışıyoruz. Bu, beklenen bir gündü. Daha önce idam kararları verilmiş, Askeri Yargıtayca onanarak kesinleşmiş, ilk tashihi karar istemi reddedilmiş, Büyük Millet Meclisinde ve Cumhuriyet Senatosunda yapılan gürültülü görüşmelerden sonra kararların yerine getirilmesi oy çokluğu ile kararlaştırılmıştır. İnfazlarda hazır bulunmak üzere Avukat Mükerrem Erdoğan'la birlikte Ankara İnfaz Savcılığına başvurulmuş ve gece dışarı çıkma yasağı nedeniyle infaz yerinde bulunmamızın sağlanması istenmiştir. İnfazların yapılacağı gün gizli tutulmuş, avukatlara bir gün önceden bilgi verilmesi istendiği halde, bu yapılmamıştır. (...) Beş yıldan beri gözlerimin önünden gitmeyen, Ankara Merkez cezaevinin küçük avlusundaki karakavak ve leylak ağaçları, bu gece 23-24 yaşlarında üç devrimcinin; Yusuf Arslan, Hüseyin İnan ve Deniz Gezmiş'in idamını seyredecekler. Evet bu üç genç adam, gözlerini kırpmadan, korku nedir bilmeden, yürekli adımlarla ölümü selamlayacaklar, idam sehpası altında söylevler vererek, inançlarını ve davalarını savunacaklar ve hayatlarını verecekler. (...) Kısa bir süre önce, 13 Martta Mamak Askeri Cezaevinde yaptığımız görüşmede, bu yürekli ölüm yolcularının bana söyledikleri sözler belleğimde canlanıyor:

- ... Mesele hukuk ve yasa meselesi değildir. Mesele tamamen siyasi bir meseledir .. İnfazlar yapılacaktır. Bizler ölüme hiç korkmadan, en küçük bir endişe duymadan, seve seve gidiyoruz." ( Halit Çelenk. İdam Gecesi Anıları ve Kararlar. Gezmişarslaninan. Ülke Yayınları.İkinci Bası Kasım 1978.Sayfa 43-48)

İnfazlar sona ermiştir. Tutanak tutmak için cezaevinin ikinci katındaki müdür odasına çıkarlar. Halit Çelenk ve Mükerrem Erdoğan; Deniz, Yusuf ve Hüseyin'in belleklerinde tuttukları sözlerinin tutanağa aynen ve doğru şekilde yazılması gerektiğini söylerler. Devamını Sayın Halit Çelenk'in yazdıklarından okuyalım:

"İnfaz savcısının, Yusuf'un sözlerinde geçen "halkımın" sözünü "milletimin" biçiminde yazdırmaya kalkışması üzerine bir müdahale ediyor ve Yusuf'un "halkımın" sözünü kullandığını söyleyerek böyle yazılmasını istiyoruz. Orada bulunan Ali Elverdi söze karışıyor: "Bunlar "millet" demez, halk derler. Halkımın demiştir, doğrudur", diyor. Ali Elverdi tutanağın bir örneğini alıyor, bükerek cebine koyuyor. Odada bulunanlara Allalhaısmarladık diyor. Önümden geçerken yüzüme bakarak: "Siz avukat olarak vazifenizi fazlasıyla yaptınız. Ama bu iş başka iş, diyor."

Cezaevinin küçük avlusundaki karakavak ve leylak ağaçları...

O gece, bu gece. 6 Mayıs gecesi... Üç devrimcinin idamını seyrettiler.

Ne ölümlere tanık oldu cezaevi avluları... Cezaevi avlularında ne ölümler görüldü...

Ölenlerin ölümleri unutulmadı, onlar herkesin usunda... (Fİ/TK)

Kaynak :Fikret İLKİZ

ilkiz@mail.koc.net

İstanbul - BİA Haber Merkezi

03 Mayıs 2010, Pazartesi

Biz kardeş değiliz!

2010-04-28T01:13:00.000+03:00

Bir insan olarak hassetiklerim bir toplumun hislerine tercümanlık edecekse, bölünmemek adına bizi bölmeye çalışanlar boşuna heves etmesinler.

SELİM SAKLI yazdı:

Bölünmemek adına insani bütün vasıflarından ödün veren, her türlü 'hayvanlaşmayı' bir gurur vesilesi kılan bir toplumun bireyi olmadığım için, kendimi şanslı sayıyorum… Bir insan olarak hassetiklerim bir toplumun hislerine tercümanlık edecekse, bölünmemek adına bizi bölmeye çalışanlar boşuna heves etmesinler. Biz hiçbir zaman kardeş değildik. Değişik mitleri kullanarak bilinçaltımıza ve genlerimize kopyalamaya çalıştıkları kardeşlik logosunun altında yatan Kürt’ü inkar ve imha projeleri bir daha asla kamufle olmayacak şekilde gün yüzüne çıkmıştır. Bütün söylem ve delillere rağmen aldığı koruculuk maaşından dolayı veya alacakları ihalelerden dolayı kendilerini Türkiye’nin beyaz Kürtleri sanan ve Türkiye’de Türklerle eşit olduğuna inan Kürtlerin, Sayın Ahmet Türk’e, organize suç örgütü derin devlet yapılanmasının attığı yumruk sonrasında, bu inançları derinden yıkılmıştır. Zaten bu insanların büyük bir kısmı sahip oldukları sanılan bu inanca, başka çareleri olmadığı için inanıyor gibi davranıyorlardı. Egemenlerde oluşturulan bu yapay resmi ideolojik inanç bağını sahici olmadığını biliyordu. Ulusal ve uluslar arası konjoktür gereği karşılıklı inşa edilen bu münafıklığa, güvensizlik tedbiri elden bırakılmadan rıza gösteriyorlardı.

Kürt halkına infial uyandıran bu çirkin ve hiçbir şerefle bağdaşmayan saldırı karşısında, onuru incinmeyen bir tek Kürt bulamazsınız… Saldırgana Türk medyası tarafından yakıştırılan; çıraklık mesleği, gariban gariban ve duygusal sıfatları, gece yarısı Kürdistan’da yatan kargaları bile güldürtür… Hiçbir Kürt hayatında, domuz gibi semizlenen bir çaycı çırağı görmemiştir. Ne yapay patronu nede “Benim oğlum şerefsiz! Değildir…” diyen sözde bir baba hiçbir Kürt’ü inandıramamıştır… Savunmasında, Sırrı beyin kendisini tahrik ettiğini söylemiş. “oysa saldırgan sağdan saldırdı! Ve Sırrı Bey kendisine daha yakındı…” Umarım onu yargılayacak mahkeme bu basit gerçeği görebilecek kadar basiretli davranır…
Ulusal medyanın bir kısmı saldırgana çaycı çırağı derken, sanırdınız Kürdistan’da simit satan on iki yaşlarında kaburgaları sayılan bir Kürt çocuğundan bahsediliyor… Saldırının işlenişi ve sunumu Kürtlerin onurunu aşağılamaya ve sabrını taşırmaya yönelik bir şekilde tezgâhlanmıştı. Gerçekten benim gibi örgütsüz kişiliklerde derin travmalar oluşturdu. O gece milyonlarca Kürt gibi bende uyuyamadım. Oradaki emniyet güçlerinin lakayt tavırları, milletvekillerinin güvenliğinden çok, saldırganın güvenliğini korumaya çalışmaları! Kanıma dokundu…
Ertesi gün okulda hiç kimsenin tadım yoktu… Türk olan mesai arkadaşlarımı görmemek için öğretmenler odasını kullanmadım. Okula giden çocuklarımın Türklükle. Atatürk’le ilgili hiçbir ödevlerini yaptırmadım. Çirkin saldırıyı protesto eden protestocuları da İstiklal Marşı ile protesto edenleri görünce, Türk olan her şeye karşı korkunç bir kopuş yaşadım. Bir Kürt’e, Türk soyadını veren seksen yıllık zulüm depreşti damarlarımda…
Saldırganın yakalandığını öğrenen ( çocukcağızın! ) annesi bayılmıştı… Bizim çocuklarımız karga tulumba analarının kucağından koparılıp, kol ve bacakları kırılarak, kafa göz yarılarak, yerden sürüklenirken analarımızın bayılacak vakitleri yoktur. Çünkü çocuğun ayakkabısını yetiştirmek zorundadır anne… Çocuğun bacakları tutmuyorsa sorun değil! Ne de olsa bir zamanların olağanüstü hal bölgesinin olağanüstü insanlarıyız…
Ancak yüreğime su serpen gelişmelerde oldu. Değişik düzeydeki birçok insanın olayı kınaması ve sayın Ahmet Türk’ü ziyaret etmesi beni kısmende olsa teskin etti… Sayın başbakan’ın saldırıyı kınaması ne kadar anlamlı ise, mecliste yer alan DTP’yi uzun bir süre tanımaması da yaşananlara zemin hazırlamış ve o kadar manidardır… Sayın Ahmet Türk’ün taburcu olduğu gün sağduyu çağrısı yapması barışı sağlama konusunda ki tutumunda ne kadar samimi olduğunu gösterdi… Umarım diğer siyasi liderlerde barışın tahsisi konusunda oy kaygısı taşımadan irade beyan ederler. Yoksa açılımın ismine bile sahip çıkamayanların, hangi basiretle açılım yapacaklarını merak ediyorum.onurlu ve kalıcı bir barış sürecinin yakalanması için demokratik bir anayasa değişikliği ile toplumun bütün kesimleri kucaklanırsa kardeş olmasak ta yaşamak için bir atmosfer oluşturulabilir.
O zaman saldırganın babası da, 21. yüzyılın medeni ve insani standartlarını yakalamayan, gerici, ırkçı bir kafa yapısının, kudurgan ve saldırgan eyleminin faşizm olduğunu ve faşizmin en büyük şerefsizlik olduğunu ayrıca Kürtlerin de balık hafızalı olmadıklarını anlar…

Tutsakların İntikam Kılıcı

2010-04-26T20:30:00.002+03:00

1980 12 Eylül Öncesi

Bu dönem Synt dönemi de olsa ilk altı ay boyunca en rahat dönemimizdi. Bu dönemde 12 Eylül Faşist Generalleri; Türkiye Devrimci Hareketleri ve Kürd Ulusal Güçleriyle kapışıyordu. Onlara göre içerdekiler ‘Çantada Keklik’ti. Biz bunun farkındaydık.

1980 12 Eylül’ün Zindanlara Yansıması

Mamak/Metris ve daha sonra asıl pilot uygulama Diyarbakır Zindanı’nda olacaktı. Başta tüm Kürd Tutsaklar ve PKK’liler olmak üzere burada toplatıldı. Elazığ/Antep/Mersin vb. küçük gruplar buraya taşındı. Elazığ Grubu ve Şahin Dönmezlerin Diyarbakır’a getirilesi bir plan gereğiydi.

1980 12 Eylül’de Müdür ve İç Güvenlik Sorumluları.

İlginçtir; 1. Nolu Müdürü Lütfü Bayer, Elazığlı bir Kürd asıllı yarbaydı. Onu hemen aldılar. Kendisinin Haritalar Müdürlüğüne verildiğini duymuştum.

Osman Topak/Birol Şen ve benzerleri güç getiremedi.

7. Kolordu’da Kemal Yamak, Hakim Binbaşı Emrullah Kaya, Savcılar Cahit Aydoğdu ve Basri Özgenç’le beraber Esat Oktay Yıldıran Kıbrıs Esir Kampından geldiğini söylüyordu. Sanırım doğrudur. Çünkü kadro tamamlanmıştı.

Kontr-gerilla va asli Ergenekon’un en has adamı Kemal Yamak ekibini kurmuştu.

Esat Oktay ve yardımcısı Osman Aydın direkt ona bağlı çalışıyordu.

Nitekim benim 35. Koğuşta sorumlu olduğum zaman; bizzat Kemal Yamak’ın küçük ara koridora kadar geldi. Bizleri tek tek izliyordu.

Bu üçüncü dönem çok sert dönemdi. Başta Mazlum Doğan/Hayri Durmuş/Kemal Pir/Ferhat Kurtay ve en üst düzey PKK/MK üyeleri ve kadroları tasfiye edilmeden bu vahşet uygulaması kesinlikle son bulmadı. Ama ne zamanki Hayri ve Kemal öldü o zaman yukardan bir emir geldi. ‘Ölümleri durdurun!..’ Yoksa biz en azından 50’ye yakın PKK kadrosu topun hala ağzındaydık.

1984 Eruh ve Şemdinli baskını yeni bir evredir.

Dikkatinizi çekerim. Bu dönemin ilk silahlı birliklerin adları ne?

1- 21 Mart Mazlum Doğan Birliği

2- 18 Mayıs Ferhatlar (Yani Dörtler) Birliği

3- 14 Temmuz (Büyük Ölüm Orucu) Birliği

Üç eylem!.. Üç silahlı birlik grubu.

Acaba bu salt Öcalan’ın fikri miydi yoksa insiyatifi Diyarbakır Zindanı’ndan alıp dışarıya ve Şam’a bağlama mıydı? Çünkü 1982 ile 84 yılları arasındaki silahlı mücadele hazırlığı içinde; Kuzey Kürdistan’da PKK dışı hareketlerin silahlı güçleri PKK’den daha fazlaydı. Onlar neden müdahele etmedi duruma?

Hatta yaptığım araştırmalara göre; buna yeltenmek isteyenler olmuş ama İdris Barzanî durdurmuş ve ‘bu soruna bulaşmayın’ nasihatında bulunulduğu söyleniyor. Bu bir iddia ve söylem. Belki yanlış da olabilir. Diyeceğim kim içeriye müdahele etseydi; insiyatif ona geçerdi. Öcalan bu Diyarbakır Direnişlerinin öncü kadrolarının adlarını kullanarak hem gerillayı topladı hem de herkesi sahasına çekti. Tabi Diyarbakır Zindan Direnişi ve direnişçileri de tali plana düştü. Çünkü Diyarbakır çekim merkezi oluyordu. Son Süresiz Açlık Grevi ile Turgut Özal TV’ye çıkıp ‘Diyarbakır Cezaevinde Kürdçe konuşulabilir’ demek zorunda kaldı. Daha da ilginci son (Mehmet Emin Yavuz)’un öldüğü Açlık Grevinde nerdeyse Diyarbakır Esnafı kepenk kapatıyordu. O dönem gelen avukatlar bize söyledi. Bazı köyler haklarını almak için köy olarak Açlık Grevi eylemlerini örnek alır oldu.

1988’lerden sonra firar girişmimimiz vardı.

Dünyanın en harika tünelini kazmıştık.

Ha kaçtık ha kaçacaktık.

Düşünün bir kere;

35. Koğuştan 35 Tutsak Firar Etti!..

Bu nasıl bir haber? Enfes değil mi?

Bu da fiyasyoyla sonuçlandı.

Ve kim bana ne derse desin bunu engelleyen TC Devleti değil, Şam’da oturan Abdullah Öcalan’dı. Bir an düşünün 35 tutsak firar etmiş ve dışarıda.Her biri ayrı efsane olmaz mıydı?

Eee bu kadar enfes efsanenin yanında Öcalan’ın Şam Efsanesi ne olurdu?

Bunu da bir gün yazacağım.

Aslında değerli Abimiz Nureddin’in kitabı ve ara söyleşilerimizle götürdüğümüz çalışmanın arasına bir yaprak koymak istedim. Bu yazıyıda onun için yazdım. Dün akşam Bu kalp seni unutur mu? Dizisindeki kahramanlardan Sinan Diyarbakır’da ranza arkadaşı Berzan’ın ölümü üzerine Cuntaya karşı eylem koymak istiyor. Ve kelli felli biri gidecekti. Yani Esat Oktay Yıldıran değerinde biri gidecekti.

Şöyle düşündüm.

Sinan bizi oynuyor.

Bu dizi bizim içimizi okuyor.

Bazen üzüyor bazen ağlatıyor bazen de öfkelendiriyor.

İkinci yazımda Nurettin Abi’ye bir şey demiştim:

‘Abi burayı, bu acıları yaz. Bizi unutma!..’ demek istemiştim.

Yazdı. Geçte olsa yazdı. Dost ve düşman nezninde bizi resmi tarihin sansürüne uğratmadı.

Ama ben şöyle düşünüyordum içerde. Ki bu düşüncemi de bazı arkadaşlarımla paylaşıyordum. Hatta örgüte, partiye ve Öcalan’a rağmen uygulamaya koyacağıma söz vermiştim.

Bir fantezi olarak da olsa çok güzel ve tehlikeli düşlerdi.

Ben bunu kendim kadar güvendiğim OKB (Onur Koruma Birliği) diye adlandırdığım üyelerimize anlatıyordum.

‘3 veya 5 kişiden müteşekkil bir hücre kuracağız. Bu hücrenin kurucu ve eylemcileri 35. koğuş veya bu Diyarbakır’da yatmış olması lazım.

En ideal bileşim 5..

Bu 5’linin 2’si kız 2’si erkek.

Bu çiftler evli olacak. Sekreter olan bekar.

Bunlar kesinkes hücre başkanına karşı sorumlu olacak. Her türlü kılık ve yere girme konusunda eğitilecek. Şehir ve şehircilik hakkında her türden bilgiyi alacaklar. Soygun ve elde edilen paralarla en burjuva yaşamı yaşama imkanları olacak.

Başta Diyarbakır Zindanı olmak üzere görev yapan en üstten en alta kadar idari presonel hakkında bilgi toplayacaklar. Bu bilgileri topladıktan sonra yer/zaman ve koşullara göre harekete geçecekler. Kesin olarak bu şahısların dışında kimseye en küçük bir zarar verilmeyecek.'

Konuştuğum erkek arakadaşlar aynen bana katılıyorlardı.

Ancak hepsinin de tek soru ve merakı şuydu:

‘Hoca iyi hoş da neden sekreter olan bekar olacak?’

O zaman onlara gülüyordum. ‘O’na kadın yasak. Çünkü işin içine kadın girdi miydi; o’da gevşer. Ama diğerleri gevşese de onun çok katı kalması gerekir. Zaten diğerlerine her şey serbest, dedik ya. Bu da benim teorim. Hele o gün gelsin de o zaman bunu da tartışırız. Ancak bu işler öyle basit işler değil.

İntikam alamya gideceklerin her an ölme ve öldürmeye hazır olmaları şart.

Kin aziz, intikam yemindir.

Niye bunu yapmadık?

Neden Esat Oktay türü eylemlerle bize işkence yapanlar bunun ceremesini çekmedi?

Bunun da yanıtı yanımda açık. Bizi içerde yok edemeyenler bu kez Öcalan’ın Şam’ına ve onun Bekaa’sına yönlendirdiler. Bizi ona mecbur ve mahkum ettiler.

Ve biz de bir halt edemedik. Edemezdik.

Nitekim hala da bu kapanda inim inim inleyenler var.

Hemde binlerce mağdur. Bu sefer o içerde ama özgür olanlar tutsak. Çünkü ipler hala onun elinde.

‘Öcalan’ın sağlığı sağlığımızdır!..’

Ya Öcalan ölürse…

O ölürse siz ne olacaksınız?

İşte onu merak ediyorum inanın

28 Kasım 09

Sevgiyle kalın.

MŞG

Aktarı: http://www.nasname.com/

BERİYA WELAT,CİGERXWİN

2010-04-11T16:12:00.001+03:00

BERİYA WELAT

Ka Feridun, ka Direfs, taca Keyan li ku ye!

Ka Gohderz u ka Rıstem, ka ew meydan lı ku ye!

Ka padişahe Elwend, ka sultan eli Deynur,

Ka Eyubi, ka Desem, kani Merwan li ku ye !

Ka mirekan li Baban, ka paşaye Rewandiz,

Ka Cizir u kar mir, ka Bedir-Xan li ku ye!

Kani mire Behdinan, kani mire Hekaran,

Ka mirekan li Zazan, mire Xerzan li ku ye

Kani mire Hesenkef, kani mire li Sason,

Ka mirekan Mecenkurd, mire Şerwan li ku ye !

Ka Meletya, ka Xarput, ka Çermuk u Siwerek,

Kani Urfe, ka Siruç, mire Mılan li ku ye !

Ka Weranşeh, ka Derik, ka Merdin u Nisebin,

Kani Amed, ka Herzo, mire Hizan li ku ye !

Kani Stewr u ka Midyat, ka Erzen u Bışeri,

Ka aşiti u ka Hatem, ka Gurdelan li ku ye”

CİGERXWİN

Dersim sürgün belgeleri

2010-04-09T21:03:00.002+03:00

CHP Lideri Deniz Baykal’ın “Malta Sürgünleri” benzetmesine karşı Başbakan Erdoğan’ın, “açıklarım” dediği belgelerin bazılarına Habertürk ulaştı.

“Jandarma Komutanlığı”nın, “gizli ve zata mahsus” olarak yalnızca 100 adet bastırdığı belgeye göre, Dersim’den Marmara ve Trakya Bölgesi’ne 347 aileden 3 bin 470 kişi nakledilmiş.

KURUŞ KURUŞ YAZILMIŞ

Ege ve Marmara’ya sürülenlerin, en çok yerleştirildiği il 73 aileyle Manisa. Bunu 72 aileyle Tekirdağ, 65 aileyle Balıkesir takip ediyor. Belgelerde, hangi aşiretin nereye gönderildiği sıralanıyor, harcamalar da kuruşu kuruşuna gösteriliyor.

Jandarma Umum Komutanlığı’nın Trakya’ya nakil masraflarına ilişkin raporlardan bir örnek şöyle: “Han Köy’den Ferhat İstasyonu’na tren (Nüfus başına 127 kuruş, toplam 4437 lira), Ferhat İstasyonu’ndan Mersin’e (Nüfus tren başına 966 kuruş, toplam 33520 lira), Mersin’den bindirme ve diğer iskelelerde indirme masrafı (nüfus başına 34 kuruş, toplam 1180 lira). Ailelerin bulundukları yerden Han Köye İstasyonu’na nakil masrafı (nüfus başına 5 lira, toplam 17350 lira), İskele’den iskân yerlerine nakil (nüfus başına 5’er lira, toplam 17350 lira). Hareket yerinden iskân yerine kadar 15 günlük iaşe masrafı (yevmiye 20 şer kuruştan, toplam 10410 lira), iskân yerinde iki aylık iaşe (yevmiye 20 kuruştan, toplam 41640 lira), genel toplam 300.000 lira.

CEMAL SÜREYYA DA DERSİM SÜRGÜNÜ

Tunceli’den zorunlu iskâna gönderilenler arasında ünlü şair Cemal Süreya ve ailesi de yer alıyor. 1931 yılında Tunceli Pülümür’de doğan Süreya, 1938 yılında Bilecik’e sürgün edilen Dersimli aileler arasında yer alıyor. Ünlü şair, zorunlu göçü şu dizelerle anlatmıştı.

“Bizi kamyonlara doldurdular

Tüfekli iki erin nezaretinde

Sonra o iki erle yük vagonuna doldurdular

Günlerce yolculuktan sonra bir köye attılar

Tarih öncesi köpekler havlıyordu”

Bizi sen anlat Xoca…

2009-12-31T18:36:00.001+02:00

sanki üç dal

üç güzel insan

Birer mermer büst

Karşımda duruyor

Gecelerimin en leylim yerlerinde

Bana sesleniyorlar.

‚Yeter Xoca yeter.. Yeter Abdullah'la kendini heder ettiğin‘

Biraz bizi anlat.

Anlat ki; bizim mücadeleyle doğan şimdiki nesil bizi tanısın.

Sen de anlatmasan biz tümden unutulacağız..‘ diyorlar.

Ve ürperiyorum. Kızıp sinirimden gözlerim kan çanağına dönene değin ağlıyorum. Sonra duman duman nikotini bu ‚Fransız‘ ciğere boca ederek; ‚Tamam. Yeter!.. Ve ağlamayı kesiyorum. Ağlatanları ağlatacağıma yemin ediyorum. Başlıyorum onları anlatmaya.

Yürekte İz Bırakanları yazmaya.

‚O güzel insanlar, o güzel atlara bindiler ve gittiler, dercesine yazmaya başlıyorum.

üç dal...

üç daldılar...

Veya üç dalı anlatalım.

Yani Mazlum-Hayri Kemal

İlle de ille

Xoşnaw Xeyrî...

BURDAN

Kelimeler Kifayetsiz Kalınca

2009-12-26T14:17:00.002+02:00

Kelimeler Kifayetsiz Kalınca

Kürdün muhalefeti en acımasız şekilde bütün bir cumhuriyet reel politiğince görülen lüzum üzerine "görüldüğü gibi bastırılmaya" çalışılıyor. Kürt de "inadına" direniyor. "Muhatap" arıyor ve muhatap olmak istiyor.

BURDAN

DTP´den nefret eden Kürdo!

2009-12-26T14:12:00.002+02:00

40 yıllık yoğirtçiyem, böle sitil görmedim´...

Diyarbakır'da bir deyim vardır. Anlam verilemeyen durumlar için kullanılır, ya da şaşkınlığını belirtmek için. Bugün benim de ihtiyacım olan tam olarak bu sözdür. Uzatmadan sözü söyleyip rahatlayalım.

'40 yıllık yoğirtçiyem, böle sitil görmedim'...
'40 yıllık yoğirtçiyem, böle sitil görmedim'...
Henüz kırk yıllık bir ömrüm olmasa da, ben de herkes gibi anlam veremediğim 'sitil'ler gördüm elbet. Son alamet-i akla ziyan yoğurt vakası da Mehmet Baransu oldu.
Tanımayanlar için mini bir altyazı geçecek olursak...
Kendisi, Taraf gazetesinin 'TSK' ile ilgili haberleri, İrtica ile Mücadele Eylem ve Kafes planlarını haber yapıp bu yıl da Sedat Simavi Gazetecilik Ödülü'nü alan kişidir.
Akşam gazetesinden Nagehan Alçı kendisi ile bir röportaj yapmış ve bunu 21 Aralık'ta yayınlamış.
Bu röportajın manşetlere taşınan tarafında ise çarpıcı bir söz var.
O sözü alıntılıyorum...
(...) 'Bakın benim ailem Kafkas cephesinde 70'in üzerinde şehit vermiş bir aile. Ben Kürt'üm ama bir MHP'linin nefret ettiğinden daha çok PKK ve DTP'den nefret ediyorum. Bizim köy Ardahan'ın bir köyü. Köyümüz çok sefer PKK baskınına uğramıştır. Birçok yakınımı yol taramalarında kaybettim. DTP bizden oy alamaz.'
Bu sözün neresinden ne alınır, hangi cümleye bakıp mantık aranır bilemiyorum.
Lakin benim anlam veremediğim kısım bu 'nefret' meselesi oldu.
PKK'nin köy baskınlarından bahseden bir gazetecinin, hele de böyle en olmadık gezegenin bilmem hangi katmanından çıkardığı mühim belgeler ile kamu yaratan birinin bu söylemi gazetecilikle uyuşmuyor. Baştan savmacı, kimliksel bir kaçışın oto-asimilasyona sığınmış ve ruhuna 'Beyaz Kürtlüğün' nüfuzu ile tamamlanmış bir oyunun orta perdesi gibi duruyor.
Neyse...
Bir yapıyı, insanı veya herhangi bir şeyi onaylamayabilirsin. Sevmeyebilirsin. Antitezini ortaya serip propaganda hakkını kullanabilirsin; ama ondan 'nefret' etme hakkını kendinde bulamazsın.
Nefretin ötesi nedir? DTP'ye karşı içinde nasıl bir ateş topu büyümüş de nefrete dönüşmüş?
Nefretin yok ediciliği ve tahammülsüzlüğü vardır. Bu durum, faşist doktrinlerin en belirgin özelliklerinden biridir. Ya nefret eder, ya da nefret tohumları serer... Mehmet Baransu bu ikisini de yapıyor. Bir yandan 'Kafkas-şehit' dalını tutup arka tarafa belli sembollerle, ezber söylemlerle büyümüş bir güruhu alıyor, diğer yandan da S. Freud'un psikiyatrisinden fırlamış bir bünyenin 'kişisel gerçekliğine' parmak basıyor.

DEVAMI

Kimsiniz ulan siz...Hasret Birsel

2009-12-24T21:13:00.004+02:00

Kimsiniz ulan siz...Hasret Birsel

Ceylan, Uğur, Enes ve diğer bütün çocuklar üzerine yemin ediyorum ki insan olmanın onurunu sizin gibilere çiğnetmeyeceğim.

BURDAN

Ahmet Altan´dan İddialı Yazı Suikast Planı Gerçek Çıkarsa...

2009-12-24T20:57:00.002+02:00

"Bir ordunun içindeki bazı subayların o ülkenin hükümet üyelerine “suikast” hazırladığı ortaya çıkarsa, o subayları korumak için açıklama yapan Genelkurmay"ın bütün üst yönetimi gider."
Bu sözlerin sahibi Taraf yazarı Ahmet Altan.
Altan'ın yazısı şöyle:
- Anlaşılıyor ki biz bir devlet kuramamışız.
Bir ordu kurmuşuz, etrafına birkaç bürokratla, birkaç yargıç eklemişiz, birkaç da siyasetçi sokmuşuz sahneye, “devlet budur” demişiz.
Ordu burayı keyfince yönetmiş.
Ve, “kendisinin devlet olduğuna” ve devletin asla denetlenemeyeceğine inanmış.
Bu düzeni de seksen küsur yıl sürdürmüşüz.
Denetimsiz ve disiplinsiz bir ordunun zorbalığını da “devlet yönetimi” sanmışız.
Dünyadaki değişimlere paralele olarak gelişen iki büyük kırılma, bu “devletin” aslında devlet olmadığını ortaya koyuverdi.
Birincisi, kitle desteği sağlayan Kürt ayaklanması.
İkincisi, muhafazakâr kesimin zenginleşerek kendi siyasi örgütünü ortaya çıkarması.
Doğru dürüst bir devlet örgütlenmesi olmadığı için Kürt ayaklanmasını bastırmaya çalışırken “devlet” çeteleşiverdi ve devlet görevlileri arkalarında açık izler bırakarak suç işlediler.
Zenginleşen ve dünyayla ilişkiler kuran “muhafazakâr” kesimin kararlılığı karşısında çaresiz kalan ordu, darbe ve muhtıra girişimleriyle suç işleyerek açığa düştü.
“Devlet dekoru” bu iki olayla yıkıldı ve arkasındaki kirli kulis apaçık göründü.
Şimdi o kulisin döküntülerine her gün yeniden tanık oluyoruz.
Daha önceki örneklerin hepsini bir yana koyun ve şu son “suikast” olayına bakın.
Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç"ın evinin civarında kuşkulu iki araba saptanıyor, arabalar durduruluyor ve içlerinden iki subay çıkıyor.
Subaylardan biri, cebinde bulunan Arınç"ın adresi yazılı kâğıt parçasını yutmaya kalkıyor.
Yakalanan subayların evlerinde aramalar yapılıyor ve Başbakan"la Meclis Başkanı"nın evlerinin adresleriyle, Cumhurbaşkanı Gül hakkında el yazısıyla tutulmuş notlar bulunuyor.
Bunlar gazetelere yansıyan bilgiler.
Yansımayan bilgiler olması da çok muhtemel.
Başbakan, Başbakan Yardımcısı ve Hükümet Sözcüsü, “durumun çok vahim olduğunu, kimsenin hukukun üstünde olmadığını, suçluların mutlaka cezalandırılması gerektiğini” söylüyorlar.
Bunun üzerine Genelkurmay da bir açıklama yayınlayıp, “yakalanan subayların” aslında “bilgi sızdıran” bir başka subayı izlediklerini söylüyor.
Genelkurmay Başkanı, Başbakan"a bağlı bir devlet memuru.
Normal bir ülkede Başbakan, Genelkurmay Başkanı"nı çağırır, elindeki bilgileri gösterir ve derhal bir soruşturma açılmasını ister.
Hukuki sürecin yanı sıra bir idari soruşturma başlar.
Sonuç halka açıklanır.
Ama öyle olmuyor.
Başbakan, Genelkurmay Başkanı"yla görüşmüyor bu konuyu.
Genelkurmay Başkanı da, emrindeki orduyla ilgili böyle ağır bir suçlamayla karşılaşınca, Başbakan"a gitmiyor, ordu mensuplarının “suçsuz” olduğunu basın yoluyla duyuruyor.
“Suikast” gibi ağır bir suçlamanın olduğu bir olayda “devlet” böyle mi davranır?
Eğer ortada kanıtlara da dayanan çok ciddi bir “kuşku” yoksa hükümet üyeleri, ordu mensuplarıyla ilgili böyle açıklamalar yapmazlar.
Ortadaki kuşku büyükse, ordu, Başbakan"a bilgi vermeden böyle bir duyuru yayınlayamaz.
Şimdi hükümetin ve ordunun birbirine taban tabana zıt iki ayrı pozisyonu bulunuyor bu olayda.
Ordunun durumu daha zor.
Daha önce çok yalan söyledikleri ve yakalandıkları için inandırıcılıkları çok azalmış vaziyette.
“Kâğıt parçası” açıklamalarıyla, Poyrazköy"de bulunan mühimmata “boru” denmesini halk unutmadı.
Bu olayda da orduyu şaibe altında bırakacak sorular epey bol, “bilgi sızdıran” subay kime bilgi sızdırıyor, “bilgi sızdırma” derken bir yabancı ülkeye “bilgi veren” bir casustan mı bahsediliyor, ne zamandan beri “albaylar” gözetleme işi yapıyor resmî istihbarat operasyonlarında, “istihkâmcı” bir subayın “izleme” operasyonunda işi ne, “izlenen” subay ne oldu, tutuklandı mı, hakkında bir suç duyurusu yapıldı mı, o subay kim?
Yakalanan subayların evlerinde ele geçen ve resmî tutanaklara kaydedilen “adreslerin ve notların” anlamı ne?
“İzlerken” yakalanan subaylar ne oldu?
Onlara izleme emrini kim verdi?
Bu son olay sanırım bardağı taşıran damla olacak.
Bir ordunun içindeki bazı subayların o ülkenin hükümet üyelerine “suikast” hazırladığı ortaya çıkarsa, o subayları korumak için açıklama yapan Genelkurmay"ın bütün üst yönetimi gider.
Bu son olay, yeniden ve doğru dürüst bir devlet kurmanın önemli adımlarından birinin atılmasına yol açacak.
Devlet, gerçek bir devlet gibi davranma “devrimi” yapmak zorunda kalacak.

Kürdisdanlı Şükrü Gülmüş olmak!

2009-12-23T18:41:00.006+02:00

Kürdisdanlı Şükrü Gülmüş olmak!

Zordur Kürdistandan çıkıp yazar olmak. Çok yıpranır insan, yorulur, bıkar, kaçar, soyutlar hayattan kendisini.
Sürekli ispatlamak ister yetilerini ve sürekli yenileme misyonu yüklenir zoraki bir şekilde insanın sırtına.
Örnek olma, ders verme, yol gösterme gibi sorumlulukları da vardır aynı zamanda bu mertebenin. 'Yazarın', her bireye her topluma hoşgelen şeyler yazması beklenir, yazarın bilgi birikimi değil hamasi kulağa hoş gelen şeyler yazması istenir gideceği yere, kendi belirledikleri güzergahtan gitmesi istenir ondan...

Yazdığı her yazı sorgulanır, satır aralarında ki cümleleri kurcalanır, Öcalan karşıtlığını anlamak yerine,sadece merak edilir, sosyal statüsü masaya yatırılır, o sosyal statüye giden meşakatli ve dikenli yolu göremeyenler tarafından.
Bizim insanları yok etme sevdamız hiç bitmez.
Parlatırız hep, cilalarız sonra...
Sonrası ihanetci,işbirlikci işte.
Türkiyede Ahmet Altan olmak kadar,kolay değildir Kürdisdan sürgünü Şükrü Gülmüş olmak.
Sosyalist Kürd serüveni ile başlayan bir hayat hikayesinin, 15 milyonu aşkın Kürd halkının iliklerine kadar hissettiği Diyarbakır zindan direnişin de.
Direnişcilerden biri olmak da kolay değildir; o ölümsüz direnişcilere yoldaş olmak da...
Mazlum,Kemal,Hayri ütopyasının dayanılmaz ağırlığını taşımak da...
Bir Şükrü Gülmüş yarattık; Aydın.yazar yaratmaya alışık olmadığımız toplumda.
Müthiş yeteneğine ek olarak kendisine has kurgulu abartısız sevimli, sempatik ve samimi yazılarıyla kalbimize işledik Gülmüş'ü.
Hep iyiken sevdik biz onu, hep iyiken destek verdik. Biraz sendeledi mi, başladık yine avuclarımızı ovalamaya. Neden? Çünkü biz, bu topraklarda yazar yetiştiremediğimiz için Aydın ve Yazarların kıymettini bilmiyoruz.
Ne Şeyh Said gibi "Şu anda fani hayata veda etmek üzereyim. Halkım için feda olduğuma pişman değilim. Yeter ki torunlarım düşmanlarıma karşı beni mahcup etmesinler."; ne de Seit Rıza gibi "Ben sizin yalan ve hilelerinizle baş edemedim, Bu bana dert oldu. Siz de bana diz çöktüremediniz, bu da size dert olsun" diyerek insanları etki altına alabilecek isimlerimiz, efsanelerimiz var. Ne, Gülmüş gibi yazarlarımızın kalitesini yükseltebilecek eleştiriler yapacak basın mensuplarımız var, ne de Gülmüş gibi aydın ve yazarlarımızı doğru kanalize edebilecek,ne siyasi temsilci nede yöneticilerimiz var...
İçerisinde bulunduğumuz şartların realitesini en iyi bilmesi gereken insanlar Kürd halkıdır, özellikle Apoist düşünceye karşı Kürtler. Çünkü onlar bilirler, bu ülkenin patlama noktasını oluşturan gücün!
Silahlı güçle değil!Düşünce gücüyle büyüdüğünü.

By_MêRXaS_

İsyan Gerekçemiz

2009-12-23T13:48:00.003+02:00

İsyan Gerekçemiz

Hüseyin Turhallı

Mermiler Bitince başlıklı yazı için Hamza Atlı'nın babası bir mesaj göndermiş. "Xalê Hus, hastanedeki manzarayı görünce hüngür hüngür ağlamıştın. Seni teskin etmeye çalışmıştık" diyordu.

Ağlayan ben değildim ki! İnsanlık ağlıyordu.
Şırnaklı Leyla daha sekiz yaşındaydı. Diyarbakır Devlet Hastanesi'ne getirmişlerdi. Parmakları kopmuş, göz bebekleri patlamıştı. Leyla Zana ve Lord Evorbry ile birlikte görmeye gittik.

" Askerler evimizi bastılar. Baban nerede diye soruyorlardı. Bir süre sonra damın üstüne çıktılar. Soba bacasından bir şeyler bıraktılar. Annem bizi yorganın altına soktu. Sonrasını bilmiyorum. Ben burdayım. Annem nerede?" diye soruyordu. Annesiz-babasız ve kardeşsiz kaladığını bilmeyen yetim, kör ve kötürüm Leyla.

Büyük Leyla ile birlikte ağladık Küçük Leyla'ya.

Kendi kendilerini yönetebilmek için Etruş Kamp sakinlerine kurumlaşma üzerine eğitim veriyordum. Eğitime katılan 80 kişiden biri de 11-12 yaşlarında bir çocuktu. Elbiseleri yırtık, ayakları çıplaktı.

-Adın ne heval?

-Delil

-Eğitime niye baban gelmedi de sen geldin?

-Heval babam..... babam!

Hüngür hüngür ağlamaya başladı, küçük Delil.

Eğitime katılanlardan biri " Heval yanlış yaptın!" deyince, daha fazla yanlış yapmamak için diyaloğu kesip Delil'i dışarı çıkardım.

Derse ara verdiğimizde yanına gittim.

- Ne oldu babana heval?

- Güney'e geçerken sınırda özel timler bizi yakaladı. Bir kayanın altında annem ve üç kardeşimin yanında babamın kafasını kesip öldürdüler. Başka kimsemiz olmadığı için annem beni eğitime gönderdi.

Ağladım! Ağlayan ben değildim ki! İnsanlık ağlıyordu.

O vahşet döneminde tanık olduğum bu türden onlarca ve belki de yüzlerce örnek anlatabilirim.

Ama biz yine de Tıltapanlı Hamza Atlı'ya dönelim.....

Hamza Atlı'nın vurulmasından sonra suç duyurusunda bulundum. Suç duyurusunda bulunurken "Asker cinayet işlemiştir" ibaresi için DGM Cumhuriyet Başsavcılığı beni ifadeye çağırdı.

Gittim. Savcı tedirgindi. Meslaktaşı sorguya çekmek zordu. Yada en azından tereciye tere satmak daha da zordu! " Halkı güvenlik güçlerine karşı isyana teşvik için "asker cinayet işliyor!" demişsiniz. Bu ibare size mi ait?"

- Belirttiğiniz ibare bana ait. Adli Tıpta ölüm nedenleri, cinayet, intihar ve kaza olarak sıralanıyor. G3 silahıyla vurulup öldürülen 5 yaşında bir çocuğun cesedi var ortada. Bir hukukçu olarak bu ölümü nasıl tanımlamam gerekiyor?

- Ama bak görüyorsun asker ve polis de öldürülüyor. Neden onlar için bir şey demiyorsunuz?

-Asker için de dağda ölen için de bir şey demiyorum. Demem de. Silah kuşanan, sonucuna da katlanır. Benim derdim, çocuklar, kadınlar ve savunmasız insanlardır.

- İyi söylüyorsunuz. Ama görüyorsunuz PKK'de masum insanları vuruyor.

- PKK'de savunmasız insanları vuruyorsa cinayet işliyor.

- Bu söylediklerinizi tutanağa geçirebilir miyim?

- Tabi tabi. Tutanağa geçirmekle yetinmeyip basın yayına da verebilirsiniz.

-Soruşturma için görevsizlik kararı veriyorum. Ancak sarf ettiğiniz sözlerin hakaret içerip içermediğinin soruşturulması için dosyayı adli yargıya göndereceğim. Sizden bir istemimiz, hatta ricamız var. HEP İl Başkanı sıfatınız nedeniyle konumunuz ve etkiniz bu bölge için, İç İşleri Bakanından daha fazladır. Bu sorumluluğun ve etkinliğin bilinciyle hareket etmenizi istiyoruz.

Dosyam Adli savcılğa gönderilince bir kaç gün sonra ifade vermek üzere Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı'na çağrıldım.

Yanında staj yaptığım Savcı Ali İspir beni odasına aldı. O da Dersimliydi. Beni gördüğü her seferinde yüzü güler, yakınlık gösterirdi. Ancak bu sefer üzgün görünüyordu. Yüz ifadesi çok şey söylüyordu. Ama dili lâldı, Savcı Ali İspir'in.

- Aslında seni çağırmadan dosyayı kapatacaktım. Ancak....... neyse. Hukuk camiası için değerli olduğunu bilmeni istiyorum. Ama bizim de gücümüz bir yere kadar. Dikkatli ol!

- İyi de Hamza Atlı'nın hakkı, hukuku ne olacak?

- Bilmiyorum. Sadece dikkatli olmanı istiyorum.

- Teşekkür ederim. O zaman ben de "Ihkak-ı hakka", adaleti kendi ellerimle" getirmeye gidiyorum, deyip çıktım.

Çıkıştan hemen sonra Baro'yu aradım " Adliye'nin önünde cübbemi yakıp dağa çıkacağımı ilan edeceğim" dedim.

"Savunma Kurumu zor duruma düşer" diyen bazı arkadaşların uyarısı üzerine Adliye Sarayı önünde cübbemi yakmadım. Ancak gazeteler " Terör, avukata cübbe yaktırdı" biçiminde manşet geçtiler.

Cübbemi yakmadım ama adaleti kendi ellerimle getirmeye gittim.

Getirebildik mi?

Tarih tanıktır. Zalimlerin başına dünyayı dar ettik. Ama.... Ama işte.

Şahıs zamirlerinden " Ben" dışında bir şey bilmeyenlerin becriksizliği Hamza Atlıların, Leylaların, Delillerin hakkını kaybettirdi.

Oysa ki biz adaleti benim, senin, onun, bizim, sizin ve onlar için getirmeye gitmiştik.

Diyarbakır'da olayların yaşandığı bu songünde eski bir arkadaşımla telefonda konuştum. " Belki biliyorsun. Belediye binası ile Mahkemeler aynı alandadır. Bir işim için Belediyeye gidiyordum. Şırnak ve Cizre'de katliam yapan Ergenekoncuları yargılamaya getiriyorlardı. Yoğun bir güvenlik vardı. Bir o katillerin yargılanasına bir de 17 santim için sokakta bağıranlara baktım. Sence bir yanlışlık yok mu bu işin içinde Xalê Hus? Bu yanlışın ne olduğunu anlatacak biri yok mu? Biri yok mu?" diyordu.

Yanlışın büyüğü, barışı ben getireceğim deyip Norkotik dosyası ile ABD'ye giden Erdoğan'dadır. Sonra da 10 yıldır hiçbir şey istemeyip 17 santimi isyan gerekçesi yapanlardadır, diyecektim, diyemedim. Felleğin sillesini yemiş bu insanları incitecek o hakkı kendimde bulamadım ki!

Sahi ya!

-DTP ve PKK, Ergenekon katillerinden Delillerin, Leylaların, Hamza Atlıların hesabını sormak için neden tek bir sözcük bile sarfetmeyi gerekili görmedi, görmüyor? Daha da ötesi Tanrı bile "Benim kul hakkından vazgeçme yetkim yoktur" derken bunlar "17 bin cinayetin dosyasını kapatırız " deme yetkisini nereden alıyor?

Geçmişte zaferle sonuçlanabilecek bir savaşı "Ben" dışında şahıs zamiri bilmeyenler kaybettirdi.

Bu gün de gerçekleşebilecek olası bir barışı da "O" dışında şahıs zamiri bilmeyen beceriksizler kayıp ettiriyor.

Sokaklarda görülen bu bağırış, Hamza'nın, Leyla'nın, Delil'in feryadı değil!

Ve bu belirsiz uğultu, benim İsyan gerekçem hiç değil.

Hüseyin Turhallı

Baydemir: "Has..tirin

2009-12-22T22:53:00.009+02:00

Barış ve Demokrasi Partisi, gözaltına alınan belediye başkanları için eylem çağrısı yaptı. Baydemir ise kendilerini şahin ve güvercin diye ayıranlara sert çıktı.

Diyarbakır Belediye Başkanı Osman Baydemir ve eski DTP milletvekilleri, gözaltına alınan belediye başkanları ilgili açıklama yaptı. Baydemir kendilerini şahin ve güvercin olarak ayıranlara "Has..tirin" diye seslendi.
İşte Baydemir'in açıklamalarından satırbaşları:
" Böyle bir üslup kullancağım için halkımdan özürdiliyorum, sizlerin affına sığınıyorum daha önce meşe ağacının dalları bu ülkenin tümü için umut olacak diyenlere sesleniyorum meşe ağacının dalları nerenize battı sayın hükümet.

Her kim ki milletvekilliğinin düşürülmesinden, belediye başkanlığının düşürülmesinden korkar o namerttir.

Gözaltında olan 16 arkadaşımız hangi yasayı çiğnedi biz de o yasayı çiğnedik.

Günlerdir AKP’li milletvekilinin arabasının polis tarafından çevrilmesi konuşuluyor.

Allah’tan korkmaz mısınız 16 belediye başkanı gözaltında neden kimse ses çıkarmıyor.
Lüften akıllı davranın akıllı davranın ki söz tükenmesin.

Hem ulusal hem de uluslar arası düzlemde arkadaşlarımız serbest bırakılana kadar meşru ve demokratik yollarla her türlü yolun kullanacağımızdan kimsenin şüphesi olmasın.

Eğer devlet kafası ne yapmaya çalışıyorsun. Aldığın bu kararla insanları sokağa mı dökmek istiyorsun.

Yarın adliyenin kapısına gieceğiz. Ya bizi de alacaksınız, ya da onları da bırakacaksınız

Devleti ve hükümeti yönetenlere sesleniyorum, bizi Şahin ve güvercin olarak ayırmayın, has..tir diyorum, has..tir...

Bu halk ayakta durmaya devam edecektir."

2009 Yılından 2010'a Mektub

2009-12-22T21:10:00.009+02:00

Hapsolduğu eleştirilerin içinden "Cesaret'le" çıkan Taraf gazetesini alkışlamalıyız. 2009 yılının sonunda, mutluluk zarfına "Tebrikler Taraf" diye yazıp, mektubu ulaştıralım.
Ama bu kadar cesurca davranmış olmalarının sebeplerini de, Ulusal basının 85 yıllık taraflı davranışın da ve yandaş basın olmasın da arayalım. Taraf'ın bir bütün olarak Yazar ve Muhabirlerinin kalitesinde değil.

Ve sorularımızı da "Derinlerin ödevi" olarak zarfın içine koyalım. 2010 Yılın da Cunta,Ergenakon,Öcalan,PKK izlenecek bir korku filmi olmayı sürdürecekler mi?
Geçen yıllarda Cuntacı,Ergenkoncu yapılanmaları içinda barındırdığı belgelenen TSK'nin, garip hallerine, psikolojik destek verilecek mi?

Ak partideki "Bir açılan,Bir kapanan"Kürd açılımının, teferruatlı açılımı yapılacak mı?
TC'nin demokratikleşmesinin yolunu kesenlerin, TC'nin içinde olduğu gerçeği inkar edilmeye devam edilecek mi?

Mektubumuzda teşekkür notlarımız var.
Ahmet Altan... Kaleminden barışın güvercinlerini uçuran adam.
İsmail Beşikci... Zaman zaman kendisine zorluklar çıkarılmasına rağmen, onurluca gercekleri haykıran aydın.
Sonra Hasan Cemal... Kusurlarıyla bile yakışıklı duran fikir işçisi.
Ardından Cengiz Çandar... Şüpheli şahıs olarak başladığı mücadeleden yüzünün akıyla çıkan, toplum bilimcisi.

Gercekleri omuzlarında taşıyanlarla, diğerleri arasındaki farkı görmeyenler, önünü de göremez. Çünkü Hakkikatlere iyi bakılmazsa, Gerceklerin nasıl manipüle edildiğini hep birlikte gördük.

Ahmet Türk de garipti. Harika bir başlangıçtan sonra, şuurunu yitiren bir eşbaşkanlık izledik. Bir imralı söylemi tutturup, Cumhuriyetcileri tahrik ederken, Kürd halkının istem ve taleplerini yitirdiler. Kürd açılımını kendileri söndürdüler. Kişilerin, Halkların üzerine çıktığı düzende, kaybeden olmak kaçınılmazdır. DTP'nin en özel milletvekili Ayna'ydı. Bahçeli'nin fikrini çalan vekil.

Yırtılmış sayfaları yeniden yapıştırmak, geç kalmış bir eylemdir. Abdullah Öcalan, kendisini bir gecede satan dayılarına başkaldırdı. Elindeki PKK/KCK kadrolarıyla da, Kürd çocuklarını ayağa kaldırdı.
Sahte kahramanlar.
Derinlerde,çukurda,çamurda,karanlıkta her yerde ilerler.

PKK/KCK içinde Kürd sorununun çözümünde ki,karanlığını ışığa tutarsak, suçlu da ortaya çıkıyor. Abdullah Öcalan... Komplo teorisyeni,Derin ilişkilerin ustası. Derin ilişkilerini savunduğu kadar, Kürtlerin bütünlüğünü savunsa, Kürd halkının başarılı olması işten bile değildi.

Ve DTP... "Tarihi düşlerimi kaybettim, bulanın olsun!" Onlarınki, büyük denizleri geçip, karıncaların su içtiği ırmakta boğulmak gibiydi. Kürd halkının değil? Belli ki Öcalan yükü ağır geldi.

Öcalan'a gelince... Onun mektuplarını şikayet kutusuna attım. Zarflarını da ''Kürd açılımı'' başlamadan kapatmıştım. Ona sayfa sayfa yazsak ne yazar! Bizi mi okuyacak? 17 Santimmetre yerim daraldı diyerek! Kürd genclerini sokaklara döküp canına okumak varken.

By_MêRXaS_

Şükrü Gülmüş Röportaj!

2009-12-21T14:34:00.001+02:00

Murat Dağdelen/ Röportajlarımıza, Kürt düşünce dünyasının en renkli simalarından kadim dostumuz sayın Şükrü Gülmüş’le devam ediyoruz. Sayın Gülmüş’e, bize zaman ayırdığı için Kürdistan-Aktüel ve şahsım adına teşekkür ediyorum.

Murat Dağdelen-AKP hükümetinin geliştirmeye çalıştığı “Demokratik Açılım “ projesini genel hatlarıyla nasıl değerlendiriyorsunuz. Genel hatlarıyla diyorum çünkü, içerik olarak elimizde kapsamlı verilere dayanan somut bir proje bulunmuyor.

BURDAN

Siney-i Abdullah döneceksiniz!..

2009-12-21T04:48:00.001+02:00

Lut kavminden de değilsin sen, hazdan olmayacak mahvın Acıyla karıldı harcın ama acıya da yabancısın Ağıtları sen yakarsın ama kendi kulakların duymaz kendi ağıdını Bir koyun sürüsünden çalar gibi çalarlar insanlarını ve sen bir koyun sürüsü gibi bakarsın çalınanlarına Tanrıya yakarır ama firavunlara taparsın Musa Kızıldeniz’i açsa önünde, sen o denizden geçmezsin

Siney-i Abdullah döneceksiniz!..

Şükrü Gülmüş

DEVAMI>>

Şıvan Perwer heykeli tamamladı.

2009-12-21T02:25:00.000+02:00

PNA-Kürt müziğinin duayeni Şıvan Perwerin Siverek Belediyesi tarafından yapılmaya başlanan heykeli bitti

PNA-Kürt müziğinin duayeni Şıvan Perwerin Siverek Belediyesi tarafından yapılmaya başlanan heykeli bitti.

Bir çok ünlü Kürt sanatçının heykelini yaptıran Siverek belediyesi yaklaşık 2 ay önce yapımına başlanan Şıvan Perwer heykelini tamamladı.

3 metre büyüklüğündeki Şıvan heykeli Ünönü bulvarı üzerindeki kavşağa konuldu.Siverek halkı beledye Başkanı Murad Bucak tarafında yapılan sanatçının heykelinden dolayı mutlu olduklarını belirttiyorlar.

Beledye üst düzey yetkilisi seçimlerden önce halkımıza söz vermiştik Sözümüzü yerine getirmiş olduk daha öncede bölge halk ozanlarının heykellerini ilçeye yaptıklarını belirtti.

TRT’den 71 dakikalık tahrik

2009-12-20T16:26:00.000+02:00

TRT’den 71 dakikalık tahrik

Diziyle, filmle propaganda yapılabileceği; insanlığın en kötü keşiflerinden biri olmalı. Hele bir de bizdeki gibi mesaj kaygısının şahlandığı yeteneksiz yönetmenlerin elinde bu filmler ve diziler iyice çekilmez bir hal alıyor. Örnek vereyim; fikriniz geldi, bir dizi projeniz var. Berberinizle paylaşıyorsunuz:

DEVAMI>>

Soner Yalçın’a Açık Mektub

2009-12-18T18:02:00.000+02:00

Şakir Epözdemir*

Sayın Soner Yalçın’a Açık Mektub
Bugünkü (13 Aralık 2009) Hürriyet Gazetesindeki ‘İDRİS-İ BİTLİSLİ’Yİ TANIMADAN DTP SÜRECİ ANLAŞILMAZ’ başlıklı yazınızı okuduğumda bundan 500 yıl önce meydana gelen ve çok büyük bir başarıyla sonuçlanan tarihi bir projenin bu günkü resmî tez anlayışı ve inkâr politikası çerçevesinde değerlendirdiğinize hiç şaşırmadım. Şaşırmama gerek yok çünkü okuyan, düşünen ve yıllar yılıdır resmi görüş medyasının hala hangi noktada olduğunu görenlerdenim.

Bakınız, ben 50 yıldır Kürt halkının özgürlüğü için kafa yoran; bundan tam 40 yıl önce Kürtlerle ve Kürdistan’la ilgili ilk siyasi savunmayı yapan bir kişiyim. Bu 50 yıl zarfında Türkiye halklarına en ufak bir saygısızlık yapmayan bir araştırmacı yazarım. Yazdığım yüzlerce makalem de Türkiye de yaşayan bütün insanlara karşı mahcup olabileceğim tek bir kelime bulamazsınız.

Sizinde dokunduğunuz gibi ‘Mevlana Hâkimüddin İdris-i Bitlisi’ ye yakıştırılan bunca hakaret ve iftiraların yanlış olduğunu evvela 1998 de War Dergisinde yayınlanan bir makaleyle savunmaya başladım ve daha sonra 2005 yılında Kürt-Osmanlı İttifakı ve Mevlana İdris-i Bitlisi başlığıyla bu konuda bir kitap yazdım.

Bütün çabam tarih hafızalarını kaybetmiş Kürtlerin ve de Türklerin ezberledikleri ve basitleştirdikleri Kürt- Osmanlı ittifakını ve bu ittifaktaki Mevlana İdris’in rolünü anlatmak ve resmi görüşün dışında gerçekçi bir tarzda her şeyi açığa çıkarmaktı. Bunu yaparken elbette ki Kürt çevrelerden tepki gördüm ve hala daha tenkit edildiğimi biliyorum. Ama şunu sevinerek ifade edeyim ki artık Mevlana İdris eskisi gibi hakaretlere maruz kalmıyor ve hatta birçok aydın tarafından bu büyük diplomat müspet algılanıyor.

Aslında İdris’ten şikâyet etme hakkı Kürtlerden ziyade Türk’lerindir. Belki de İdrîs olmasaydı Çaldıran da Osmanlılar yenilir, Şah İsmail Anadolu’yu ele geçirir, Mısır’daki Memluklarla anlaşır, Osmanlıları bundan 500 yıl önce tarihten siler ve Baş belası olan Halifelik gibi gerici bir unvanla karşı karşıya kalmazlardı. Sizin de söylediğiniz gibi Fatih Sultan Mehmet bizi ta o zaman batılaştıracaktı.

Ama Kürtler açısından düşünüldüğünde gerçekten Sultan Selim Han’ın, Mevlana İdarisin ve o günkü Kürdistan Krallarının, (özellikle bu ismi vurguluyorum, çünkü batı anlamında bunlar Kürdistan Krallıkları ve meşru halk liderleriydi )(1) Emirlerinin, Meliklerinin ve Ümerasının 1514 yılında Amasya da almış oldukları karar ve iradeleri sayesinde bir daha Atlı Akıncılar ve despot işgalcılar Doğudan gelip Kürdistan’ın meşru yönetimlerini yerle bir eden işgallerden, soygunculardan ve barbar yaptırımlarından kurtulmuş oluyorduk.

Sizi fazla yormak istemiyorum.

Kürt Sorununun Çözümü İçin Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanı Sayın Beşir Atalay’a AÇIK MEKTUP Başlığıyla hem Sayın Bakana ve hem de bütün medyaya gönderdiğim açık Mektubumu ve Sayın Cemal Yılmazla “Kürt Sorununun Çözüm Arayışları ve Kürt-Osmanlı 1514 Amasya İttifakı“ başlığı altında yapılan röportajı ekte takdim ediyorum. Şayet bu sorunun çözümünden yanaysanız bu iki belgeyide hiçbir sansüre yer vermeden Hürriyet Gazetesinde yayınlayınız.ki, hem Kürtler kim olduklarını ve hemde Türkiye halkları Kürtlerin külhane yetimleri olmadıklarını görsün ve herkes herkesi gerçekten tarihleriyle, gelenekleriyle ve geçmişleriyle tanınsın. Ne demiş Yüce Allah ? “- Sizleri ayrı ayrı kawimlerden yarattım ki birebirlerinizi tanıyasınız.” Gerçekten Türkler Kürtleri, Kürtler de Türkleri tam tamına tanısalardı, bunca savaş, bunca kan ve bunca kavgaya gerek kalmazdı.

Bu arada makalenizi bazı konularda değerlendirmek istiyorum.:

1- ‘İDRİS-İ BİTLİSLİ’Yİ TANIMADAN DTP SÜRECİ ANLAŞILMAZ’ başlığınız da gerçek payı var mı? Yani şunu mu demek istiyorsunuz? ‘Biz daha 500 yıl önce bunları adam yerine koyduk? Şimdi de aynı şeyi yapıyoruz.’ Ben şahsen bu muamalı başlıktan böyle anladım.

2 – İdrîs hangi Türkleri Kürtleştirdi? Bir Kürtleştirme veya Türkleştirme projesi mi yürütülüyordu o dönem de? Benim bundan haberim yok. Yıl 1514, 1914 değil di. Hele hele 1934 hiç değildi.

İKİNCİ PERDEYE GEÇELİM :

3-Safevi devleti, Bayındırıye Devletinin devamı olduğunu, sadece Devletin ismi ve hanedanın değişime uğradığını eskiden beri söylüyordum. Siz burada beni doğrulamışsınız. Buna da çok sevindim. Neden mi? Çünkü Hülago ve Cengiz hanların bütün acımasızlıkları bu devlete( Akkoyunlu Devleti) miras kalmıştı. Şah İsmail’i de çok acımasız bir ortama zorlayan da bu hunhar devletin kadrolarıdır. Ve bu devlet hem Kürtlere düşmandı, hem de Osmanlının payitahtına göz dikmişti. Yani Kürt Beyleri iktidarın Şah İsmail e geçtiğine başta sevindiler, Şeyh Cüneyt ailesi Kürdistan hanedanlarının yabancısı değildi, ancak Şah’ın yanında aynı ceberut komutanları karşılarında görünce şaşırdılar.1501 yılı öncesi 30 yıldır, 40 yıldır kimlerle özgürlük savaşı verdiklerinin bilincinde oldukları için başka çareler aramaya başladılar.

O günkü kadrolar (Kürt kadroları) devşirme ve asimilasyoncu okullarda yetişen yarım yamalak aydınlar ve önderler değildi. Kendi özgür ve bağımsız eğitim yuvalarında yetişmiş, 1465 ten 1495 e kadar sürekli Akkoyunlu devletinin en acımasız komutanları olan Sofu Halil, Bijenoğlu Süleyman, Muhammed Şevli ve Arap Şahlarla savaşan ve bu can düşmanlarını, mal ve namus düşmanlarını 5000’yıllık anayurtlarından, kadim topraklarından kovan büyük liderlerdi.

2 – Anadolu da yaşayan Türkler ve diğerlerinin Timurlenge, Uzun Hasan’a ve en sonra Şah İsmail’e ilgi duymalarının tek sebebi Alevilik ve inanç meselesi değildir. Bunu sizde doğruluyorsunuz. Bir defa Yıldırım Beyazıt’a kadar Anadolu’daki insanlar yerel beylik düzeninde özgür yaşıyorlardı. Osmanlılar ellem ettiler, kalem ettiler bu Beylikleri ortadan kaldırdılar. Anadolu Beyleri Timurlengi getirerek Ankara Meydan Savaşında Osmanlıları bertaraf ettiler ve tekrar meşru otoritelerine (beyliklerine) kavuştular. Sonra tekrar Osmanlılar bu Beylikleri ortadan kaldırmak isteyince Uzun Hasan’dan ve Bayındıriye devletinden medet umdular. Fatih Sultan Mehmet Erzincan Yassıçimeninde Sultan Hasan’a gereken dersi verdi. Daha sonra Şah İsmail ortaya çıkınca ve mezhepçiliği de devletinin ideolojîsi haline getirince elbette ki Anadolu ve Toroslar da yaşayan ve Osmanlının ağır vergî ve askerlik görevleri altında inim inim inleyen Aleviler Şah’a meyil verdiler. Ben de olsam aynı şeyi yapardım. Hala daha bu insanların sırtındaki ağır yük kalkmamıştır.

3- Şah İsmail 1502’de Batı’ya ve Güney’e saldırıya geçtiğinde hala daha Diyarbakır, Ergani, Mardin, Birecik, Harpût gibi alanlar Akkoyunlu devletinin işgalindeydi ve buralar Kürt Beylerinin yönetim alanları dışındaydı. Şah, Maraş’ta Dulkadıroğullarını yenerek, Harputa döndü, oradan Diyarbakır’a geldi. Bayındırı ye devletinin valisi Diyarbakır anahtarlarını Şah’a teslim etti. Şah İsmail kendi valisini görevlendirerek buradan ayrıldı.

Bakınız, sapla samanı karıştırarak ve resmi tarih tezlerine bakarak teşhisleri koymayalım. Ahlat Bitlis Hükümdarlığının bir şehridir. Şah İsmail Bitlis’ten geçerken Şeref Han IV’le mutabakata varmış ve evvelden olduğu gibi Kürdistan Beylerinin yönetimlerinin kendilerinde kalacak diye söz vermiştir. Şah İsmail’in dokunduğu tek Kürdistan Yönetimi Cizre’dir. Öteki taraflarda, yani Maraş, Berecik ve Diyarbakır yörelerinde Kürt yönetimleri yoktur.

Daha sonra 12 Kürt Beyi Şah İsmail’i ziyaret ederken bu valinin bir raporundan mütevellit Şah İsmail bu Emirleri, ve Melikleri kendi evinde zindana atarak, kendi despot ve gayrı meşru valilerini Kürdistanın belirli payitahtlarına göndererek, Beyliklerin tamamını işgale yeltenmiştir. Bu tutuklular arasında Şah’ın damadı Melik Halil-i Eyyubi da vardır. Seneler önce Şahin babası Uzun Hasan’dan kaçarak Hasankeyf Hükümdarı Melik Halil’in himayesine girince, misafirliği esnasında kızını Sultan Selaheddin-i Eyyubi sülalesinden gelen bu Melik’e vermiştir. Tarihte ‘Sultan Melîk Halil-i Eyyubi’ diye geçer bu Hükümdar.

Üçüncü Perdeye geçelim :

4- Buraya sizin iddialarınızdan bir alıntı yapmadan geçemeyeceğim. “Çaldıran Savaşından sonra Yeniçerilerin hoşnutsuzluğu nedeniyle Amasya’ya dönen Yavuz Selim, Doğu Anadolu’da düzenin sağlanması görevini İdris-i Bitlisi ye verdi. İdris-i Bitlisi 25 Kürt Aşiretini bir araya getirerek, onları – kendi üslubuyla yazarsak- Kızılbaşların kökünü kazımaya teşvik etti. Hepsi, ‘Kızılbaş topluluklarına karşı kılıç darbesiyle cihat etme’ yemini ettiler.” Demişsiniz hocam.

Peki Kürdistan Beyleri ve hükümdarları 1460’lardan beri kimlerle ve neden savaşıyorlardı. Kürtler kendi meşru yönetimlerini, tahtlarını, taçlarını, onurlarını, topraklarını ve halklarının can güvenliğini savunurken din ve mezhep sebebiyle mi hayatlarını feda ediyorlardı. Kafasına kırmızı, beyaz veya yeşil bir sarık takarak topraklarını, şehirlerini işgal etmeye gelen yabancıların din ve mezhepleri veya sarıklarının renkleri sorulur mu? 19 yy. başından sonuna kadar Özbeöz Sünni olan Osmanlı Ordularına karşı Süleymaniye de, Ravendiz da, Cizre de, Van da ve Kürdistan’ın her yerinde Kürtler savaşmadı mı? Kürtler hala daha özgürlükleri için savaşmıyorlar mı? Siz bunu çarpıtarak Alevilerin Demokratik süreçten çekilmesini amaçlıyorsan, Alevilerin Kürtler tarafından hiçbir zaman ve hiçbir yerde en ufak bir şekilde incitilmediklerini söyleyeyim. Elinizde bir kanıt varsa ortaya koyun da görelim. Neredeyse Moğul istilasını da Kürtlere yıkacaksınız.

’25 Kürt Aşiretini’ diyorsunuz. Allah aşkına siz ne okudunuz? Süleymaniye, Ravendiz, Amedî, Cizre, Fındık, Dérgül, Hasankeyf, Şirvan, Hizan, Sasun, batman, Silvan, Hazro, Lice, Eğil, Palu, Çermik, Genç, Çemişkezek (Dersim) ve diğerleri, Kürdistan’ın tam 28 meşru ve o zamana göre çağdaş yönetimlerinin toprak genişliği ve bu geniş toprakta yaşayan aşiretlerin sayısını bir tahmin ediniz?

Sonra siz neden Germiyan, Menteş veya Saruhan oğullarına aşiret demesiniz de sırf Kürt oldukların da aşiret diyorsunuz? Aşiretleri ilkel gördüğünüzden mi? Bakınız sizin o derin bilgilerinize rağmen şu anda yaptıklarını Kürdistan da herhangi bir aşiretin tek ferdi yapamaz. Aşiretlerde ayıp denen, günah denen bir şey var.

Hani diyelim ki Cumhuriyet Kürtleri zorla Türkleştirmek için Türkçe soy isimler taktı, köy isimlerini değiştirdi, Kürdistan’a evvela ‘Doğu’ dedi, daha sonra ikiye ayırdı Doğu ve Güneydoğu ismini verdi. Peki siz nasıl 500 yıl geriye giderek Kürdistan’a bu yalan, yanlış ve ırkçı, asimilasyoncu isimleri yakıştırıyorsunuz?

Biz gönüllü birliğimizi yalanlar üzerinde mi inşa edeceğiz? Ek2 de size sunduğum Sayın Cemal Yılmazla yaptığım röportajın arkasında Mevlana İdris’in Diyarbakır’dan Edirne ye, Sultan Selime yazdığı arz namesinin bir örneği vardır. Dikkatlice okumanı tavsiye ediyorum.

Bakin o mektup ta 2 defa Kürdistan Orduları lafı geçiyor. Üstelik o zaman Osmanlı Ordusu, Karaman Beyleri Kuvvetleri ve Anadolu askerlerinin isimleri var. Türklerle ilgili tek kelime yok. Siz asimilasyonu 500 yıl öncesine taşıyorsunuz. Bunca zahmete ne gerek var. Bakınız artık Kürtler 7 den 70 e herkes gerçekleri biliyor. Sayın Türk halkını çeşitli aldatmacalarla yönlendirmeyin.

5 – Osmanlıların Anadolu’daki Alevilerden 40.000 kişi katlettiğini de İdris-i Bitlisi ye yüklemişsin. O, Selim nameye bir kayıt koymuşsa bu onun suçumu. Bir imparatorluk! Kürtleri de, Rumları da, Ermenileri de, Türkleri de, Arapları da zaman zaman katletmiş, talan etmiş ve istediği şekilde 3 kıtada at oynatmıştır. Peki bu İmparatorluk İdrisin miydi?

Nuri Dersimi İdris e ‘Hayin’ demiş. Peki Nûri Dersimi Topal Osman’ı Koçgiri halkını katletmeye gönderenlere ne demiş? O’nu yazmaya cesaretiniz var mı? Nuri Dersimi’nin o dönemlerde Kürt – Osmanlı ittifakının sonucunda Dersim Alevilerine ne haklar tanındığından haberi mi vardı? Okullarınızda okutturduğunuz tarihle hangi doğruyu yansıtıyorsunuz. Sadece Baytar Nuri değil, hala daha birçok Kürt aydını 1514 sürecini bilmiyor. Bakınız hocam merak ediyorsanız söyleyeyim:

İdris-i Bitlisi Amasya anlaşması şartlarına göre Kürdistan’ın bütün yöneticilerine ‘evvelden olduğu gibi babadan oğla veraset yolu ile verilecek hakları’ vermiştir. Eskiden hakları ne ise, o hakları teyîd etmiş ve Dersim Bölge Merkezi olan Çemişkezek hükümdarlığının başına Pir Hüseyni getirerek bu kanunnameyiYavuz Sultan Selimin mühürlü ve imzalı teyidnamelerine, fermannamelerine ve berat namelerine geçirmiştir. Bitlis e ne muamele yapılmışsa Alevi bölgesi olan Çemişkezek’e o muamele yapılmıştır. Kürdistan yönetimlerinin tamamı 1847 de Bedirhan Beyin tasfiyesiyle son bulmakla beraber Çemişkezek yönetimleri Çar sancaklarıyla ve hükümdarlarıyla 1863 e kadar yaşamıştır. Osmanlılar bu süreçten sonra Sünnilere de zulüm etmiş, Alevilere de etmiş, Gayrı Müslümlere de etmiştir.

6 – Türkiye aydınlarının hemen tamamının dedikleri gibi ‘insanlar kendilerini hangi kimlikte hissediyorsa o kimliktenmiş’.. Peki, diyelim ki Türk olmayan herhangi biri ‘ben Türküm’ dediğinde miniklerinde bir titreme meydana gelmiyor mu? Türk olmadığını bilen yakın dostları bunun özel menfaatleri için sahtekârlık yaptığını düşünmüyorlar mı? Türküm dediği halde mesele ranta veya koltuk paylaşımı noktasına gelindiğinde Kamuran İnan ve Süleyman Demirel’in 1970’lar da ki Genel Başkanlık çekişmesinde olduğu gibi herkes kendi köküne dönmüyor mu? (Gerçi ikisi de Türk değildi ama batıdan gelenler Kürtlerden şanslıdırlar) Hele en can alıcı soru: Gerçekten biz 20 milyon Kürt hep bir ağızdan kendimizi Türk hissettiğimizi söylesek Türk Kardeşlerimiz inanacaklar mı? İnsan ne ise odur. Hissetme sadece takiyedir, yalandır ve zararlıdır sayın hocam.

7- “500 yıl geriye gittiğimizde de Alevi Türkmenleri kesen, onlara ‘jenosid’ uygulayan İdris-i Bitlisi’yi görürüz” diyorsunuz. İyi ya, Koçgiri de, Dersim de, Piran da, Botan da, Garzan da, Sasun da, Motki de, Zilan da ve Kürtlerin yaşadığı her yerde ‘jenosid’ tatbik eden, Dersimdeki 38 katliamını da yapan da İdristir. Siz neymişsin be hocam.

En son bana yaptığın bir hakareti dile getireyim:

İslamda ‘İçkili iken namaza durmayın’ emrinin, namaz kılmayanların ‘Namaza yaklaşmayın’ iddiaları gibi, sadece Mevlana İdrisi yazdığım ve Kürt-Osmanlı ittifakına değer verdiğim için benden intikam alıyorsun. Bakın ben o çarpıttığın cümleyi yazsam şöyle yazarım: O dönemde bütün Kürdistan Şehirleri Kızılbaşların işgali altındadır. Kürt Beylerinin Mevlana İdris-i Bitlisi’nin aracılığıyla Osmanlılarla ittifak kurmaktan başka çareleri kalmamıştır. Derim. Sadece 500 yıl önceki durumu doğru olarak kaydediyorum. Tarih yalanlarla tarih olmaz ki.

“Şakir Epözdemir gibi tarihçiler” diyorsun. Ben araştırmacı bir yazarım. Tarihçi olduğumu hiçbir yerde söylemedim. Başta da arz ettim. 50 yıldır Kürtlerin meşru hakları için mücadele veriyorum. Yüzlerce makalem neşredildi. Ben Türkiye de yaşayan veya dünyada yaşayan hiçbir kimseyi küçük düşürmedim. Ama siz hocam sadece beni değil, Mevlana İdris’i, Kürdistan Krallarını ve 500 yıllık Kürt- Osmanlı, Kürt Türk beraberliğini küçük düşürüyorsunuz. Yücelten de, düşüren de Allah’ tir.

Saygılarımla 14.12.2009 – Ankara

*Araştırmacı Yazar

(1) – Evliya Çelebi 1655’te bu Kürdistan Krallarından biri olan Abdal Han ve onun halkı için bakınız ne diyor: ”- Bütün İslam şehirlerini gezdim. Sadece Bitlis’te Dilencilerle karşılaşmadım. Zamanın en iyi şehri Bitlis şehridir, zamanın en iyi halkı Bitlis halkıdır ve zamanın en iyi Han’ı Bitlis Han’ı dır.”

Kürt Çocuklarına Özgürlük

2009-12-18T03:45:00.000+02:00

Adil Aksu

Hatırlanacağı gibi 2006 yılında Terörle Mücadele Kanununda (TMK) yapılan bir değişiklikle 18 değil, “15 yaşın üzerindeki çocuklar hakkında açılan davalar da ağır ceza mahkemelerinde yargılanır” hükmü getirilmişti. Türk devleti o günden bu yana 3 binden fazla sayıda çocuğu bu yasa vesilesiyle çeşitli cezaevlerinde, çok ağır ve kötü koşullarda hapsetmiş bulunuyor. 2006 yılından bu yana polis bu yasaya dayanarak gösteri, yürüyüş ve eylemlere katılan Kürt çocuklarını gözaltına almaya başladı. Yaşları 12 ilâ 18 arasında değişen Kürt çocukları sadece gözaltına alınıp tutuklanmakla kalmadı. 1998 yılından bu yana 500’e yakın çocuk acımazsızca katledildi. Başbakan Erdoğan Kürtleri kastederek “çocuk ve kadın da olsa gereken yapılacaktır” diyerek, faşizan uygulamalara davetiye çıkartmıştı. Nitekim 2008 yılında Diyarbakır ve Batman’da gösteriler esnasında öldürülen 7 kişiden 3’ü çocuktu. Mardin Kızıltepe’de 12 yaşındaki Uğur Kaymaz babasıyla birlikte kurşunlanarak katledildi. Cizre’de 12 yaşındaki Yahya Menekşe bir gösteri esnasında başından aldığı ağır darbe ile katledildi. Ve son olarak Eylül ayında Diyarbakır Lice kırsalında 12 yaşındaki Ceylan Önkol vücuduna isabet eden havan topu mermisiyle katledildi.

Böylece devletin inkâr ve imha siyaseti temelinde kangrene dönüştürdüğü Kürt sorununun ağır bir faturası da Kürt çocuklarına kesildi. Kürt çocukları yıllardır savaşın, baskının ve faşist uygulamaların gölgesinde büyüdüler. Sevdikleri insanların bir bir kaybedilmesine, asit kuyularına atılmasına, gözleri önünde katledilmesine şahit oldular. Bu çocukların yaşadıkları acılara sessiz kalması elbette düşünülemez. Gerçekleştirilen kitlesel gösterilere katılıp, yaşadıkları acıları dışa vuruyorlar. Örneğin başbakanın Kürt illerine yaptığı ziyareti sokaklara çıkıp protesto ettiler. Newroz gösterilerine yüz binlerle birlikte katıldılar. Abdullah Öcalan’ın yakalanmasını veya cezaevinde kötü muamele görmesini kınayan yürüyüşlere katıldılar. Kürt halkının gençleri ve erişkinleri kadar çocuklar da politikada yaşanan gelişmelerle birlikte büyüyorlar.

Burjuva devlet çocuklara karşı baskı ve şiddetle birlikte psikolojik savaş uygulamaktan da geri durmadı. Amaçları çocukları “eli kanlı teröristler” olarak göstermekti. 2005 Newroz gösterileri sırasında kontr-gerilla güçleri çocukların eline Türk bayrağı vererek yerlerde sürüklemelerini teşvik ettiler. Adana ve Diyarbakır’da çocuklara para ve yiyecek vererek diğer çocuklara taş atmalarını sağladılar. Medyayı kullanan polis şefleri gösterilere katılan çocuklara eylemi bırakıp evlerine dönmeleri şartıyla Adana’da muz, Batman’da ayakkabı rüşveti teklif ettiler. Şefkatli polisin kameralar önünde yaptığı bu şovlar ileriki günlerde resmiyet kazanmaya başladı. Devlet Planlama Teşkilatının hazırladığı 400 milyon YTL’lik proje ile Diyarbakır’da “taş atma gol at”, Adıyaman’da “Kaykay pisti”, Batman’da “mahalle ligi” ve Siirt’te de “streetball şöleni” yapıldı. Eylemlere katılan çocukların “terör örgütünden” para aldığını söyleyen devlet yetkililerinin bizzat kendileri milyonlarca lira ile çocukların aklını çelecek uygulamalar düzenliyorlar.

Çocuklar Anlatıyor

Aslında hepsi birer çocuk olsalar da haklıyla haksızı birbirinden ayırt edebilecek olgunluğa çoktan ulaşmış Kürt çocukları. Birçoğu yakılan köylerin, göç ettirilen ailelerin çocukları. Hepsi işsizlik ve yoksulluk içinde büyüyor. Dilini konuşamamanın, kendini ifade edememenin acısını yaşıyor. Çocuklar dışarıda da içeride de devletin gerçek yüzünü çok çabuk görüyorlar. Radikal gazetesinin 2008 yılında Van’daki çocuklarla yaptığı bir röportajda 15 yaşındaki A.Ç. duygularını şöyle ifade ediyor: “Ablam şimdi hapiste. Onun kötü biri olduğunu düşünmüyorum. Neden hapiste olduğunu da anlamıyorum. Daha önce de taş attım. Bir defasında beni yakaladılar, çok dövdüler. Anama, bacıma küfrettiler. Ben onlara niye acıyayım.” Türk Tabipler Birliği’nin Nisan 2009 tarihli Diyarbakır E Tipi Kapalı Ceza ve İnfaz Kurumunda Alıkonulan Çocukları İzleme Raporu, “taş atan çocukların” sağlık, beslenme, dinlenme, temizlik, eğitim haklarının kısıtlandığını belirtiyor. TTB üyeleri ile konuşan çocuklardan biri gözaltı ve tutuklanma anını “… Binaya sığındım. Yunus polisleri teslim ol dediler. Silah kabzası ile kafama vurdular. Kafama dikiş attılar. Mahkemeye kanlı elbiselerimle çıktım” diyerek anlatıyor. Bir başka çocuk tutukluluk sürecinde yaşadıklarını şöyle anlatıyor: “Çocuk Şubesinde kendine istihbarattanım diyen korkunç dev gibi adamlar geldiler. Terörle Mücadeleye gece on ikide götürdüler. Sürekli dayak, dayak… Soğuk su döktüler…” İHD Adana Şubesinde çocukların annelerinin de katıldığı basın açıklamasında İHD Şube Başakanı Ethem Açıkalın, “Bu çocukların eylemlere katıldıkları ve slogan attıkları yönünde delil bulunmamaktadır. Tek delil polis tutanaklarıdır” dedi. Açıkalın’ın, 8 çocuğun top oynadıktan sonra evlerine dönerken “atletleri ıslak, kalp atışları hızlı” gibi gerekçelerle gözaltına alındıklarını vurgulaması da gösteriyor ki, polis adeta sokaklardan çocuk toplayarak görevini yerine getiriyor.

2006 yılından bu yana, olaylara katıldığı, polislere taş attığı, örgüt üyesi olduğu ve örgüt propagandası yaptığı gerekçesiyle 12-18 yaş arası 3 bine yakın Kürt çocuk yargılandı. Bu çocuklardan 147’si hakkında toplam 373 yıl hapis cezası verildi. Kimi çocuklar 13,5 yıl ceza alırken kimisi de 25 yıl gibi rekor cezalar aldı. Oysa TC’nin altına imza attığı sözleşmeler 18 yaşından küçüklerin ağır ceza mahkemelerinde yargılanamayacağını söylüyor. Türkiye’nin de imzacısı olduğu BM Çocuk Hakları Sözleşmesi’nin 37. maddesinde, “hiçbir çocuğun, işkence veya diğer zalimce, insanlık dışı veya aşağılayıcı muamele ve cezaya tâbi tutulamayacağı”, “çocukların yasadışı veya keyfi biçimde özgürlüğünden yoksun bırakılmayacakları” belirtiliyor. Fakat söz konusu Kürt sorunu olunca, yasalar, anlaşmalar, sözleşmeler, kâğıt üstünde demokratik bir süsten öteye gitmiyor. Günlük yaşamda OHAL’i hatırlatan binlerce uygulama ile Kürt çocuklar keyfi şekilde tutuklanıyor, işkence görüyor ve ağır ceza mahkemelerinde yargılanıyor.

Onlar yoksul Kürt çocukları. Daha doğuştan kördüğüm olmuş bir sorunla birlikte büyüyorlar. Devletin “sözde vatandaşları”, 86 yıllık modern cumhuriyetin ikinci sınıf insanları.

“Taş Değil Yürekti Ellerindeki”

AKP hükümeti Kürt sorunu konusunda bir adım ileri iki adım geri siyaseti izlemeye devam ediyor. Hükümet bir yandan “demokratik açılım”dan söz ederken öbür yandan sınır ötesi tezkereye onay vermek, DTP milletvekillerinin ifadelerini zorla almaya çalışmak, Kürtçe üzerindeki siyasi yasaklar ve Kürt basınının susturulması gibi anti-demokratik uygulamalardan geri durmuyor.

Çocuğu ile erişkini ile Kürt halkı Kürt sorununu demokratik zeminde çözecek adımların arkasında olacağını yıllardır ifade ediyor. Savaşın ve baskının son bulmasını, kimliğinin ve siyasi haklarının tanınmasını bekliyor. Defalarca uzattığı barış eli sürekli havada kalmasına rağmen AKP tarafından başlatılan “açılım” projesine ilk destek yine DTP’den geldi. Fakat aradan geçen zamana rağmen ciddi bir adım atılmış değil. TMK’da yapılacak değişiklikle terör suçlarında yargılama yaşını 15’ten 18’e çıkaracağını ilan eden hükümet, daha ileri adımlar atmaya cesaret edemiyor.

Terörle Mücadele Kanununda yapılacak ufak değişiklik yetmez, bu kanun tamamen kaldırılmalıdır. Kürt çocuklarının yeni düzenlemeyle yargılanması değil, tümünün serbest kalması sağlanmalıdır. Çocuklara işkence edenler derhal yargılanmalıdır. Çocukları katleden sorumlular cezalandırılmalıdır. Tüm bunların olabilmesi ve barış adımlarının atılması, işçi sınıfının Kürt halkı ile dayanışma içinde olmasına bağlıdır.

(Kaynak: Marksist Tutum dergisi, no:56, Kasım 2009)

Kürdün Kaderi

2009-12-18T03:14:00.000+02:00

Ulusların kendi kaderlerini belirleme hakkı, Fransız Devrimi’nden sonra ulus devletlerin kuruluşuyla yaşanan tarihsel süreç boyunca, kendini tartıştırmayacak denli kabul görmüş haklardan biri haline geldi.

Osmanlının son dönemlerinde, kendi kaderini belirlemek isteyen pek çok ulus vardı. Bunlardan bazıları, Balkanlarda ve Arap coğrafyasında, Osmanlı egemenliğinden çıkıp kendi ulus devletlerini kurdular. Geriye Türkler, Ermeniler ve Kürtler kalmıştı.

Kendilerini İttihat ve Terakki siyasi kimliğiyle ifade eden Türkler, Osmanlı devletine rağmen hükümet olmayı başardılar. Ancak, İttihat ve Terakki hükümeti, Türkler gibi, kendi kaderlerini belirlemek isteyen diğer uluslara, özellikle Ermenilere karşı hiç ‘anlayış’ göstermedi; Anadolu’nun kadim halklarından biri olan Ermeniler, İttihat ve Terakki hükümetinin uygulamaya koyduğu tehcir siyaseti ile, ulusal taleplerini bir daha asla ifade edemeyecek ölçülerde kırıma uğradılar. Ermeni ulusunun kendi kaderini belirleme hakkı, böylece ‘yanıtlanmış’ oldu!.

İttihat ve Terakki hükümetinin dağılmasından sonra, Ankara’da kurulan Büyük Millet Meclisi, Türklerle birlikte Kürtlerin ulusal sorununun çözümünü de ‘anayasal teminat’ altına almıştı. “Kürtlerle mesken yerlerde mahalli bir idare kurulmasını gerekli görmekteyiz. Milletlerin kendi geleceklerini bizzat idare etme hakkı bütün dünyada kabul olunmuş bir prensiptir. Biz de bu prensibi kabul etmişizdir” sözleri Mustafa Kemal’e aittir. 1921 Anayasası meseleyi özerklik projesi ile ‘çözmüş’ ve Mecliste yer alan Kürt milletvekilleri, resmi kayıtlara Kürdistan Mebusları şeklinde geçmişlerdi.

Fakat, 1924’den sonra durum değişti. Kendi kaderini eline alan Türk ulusu, Kürt ulusunun kaderini ‘belirleme’ işini de üstlendi; Büyük Millet Meclisi, Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne dönüştürüldü ve Kürdistan Mebusları ile birlikte Lazistan Mebusları ‘Türklüğe davet’ edildiler!.. Türkiye sınırları içinde yaşayan halkların ulusal kimlikleri ve dilleri yasaklandı. Türklüğü kabul etmeyenlere, sistematik bir baskı ve şiddet uygulandı.

Kendi kaderini belirleme isteğiyle örgütlenip Osmanlıya başkaldıran Kürtlerle emperyalist istiladan kurtuluş sürecinde ‘kader ortaklığı’ yapan Türk ulusunun temsilcileri, 1924’den sonra, Kürdü yok saymanın da ötesine geçip, 1921 Anayasasıyla tescillenmiş bulunan ‘Özerk Kürdistan’ı iç sömürge haline getirmeyi amaçlayan bir siyaset izlemeye başladılar.

Bu durumda Kürtlerin iki seçeneği vardı. Birincisi; dilinden, kültüründen, tarihinden, yani kendinden vazgeçip Türkleşmeyi kabullenmek; ikincisi, kendi kaderini eline almak için 1924’den çok önce başlayan mücadeleyi sürdürmek.. Bilindiği üzere, Kürtler ikinci seçeneği benimsediler ve başkaldırıya devam ettiler.

Osmanlı döneminde kayıt altına alınmış irili ufaklı on üç Kürt isyanı vardı. Cumhuriyet döneminde ise, 1924’den başlayıp 1937 yılına dek süren yirmi dört isyan gerçekleşti.

1937 Dersim isyanından sonra Kürtler uzun bir sessizlik dönemi geçirdiler. 60’lı yıllarda “Doğu’nun geri kalmışlığı”nı çıkış noktası haline getiren demokratik talepli küçük bir hareketlilik yaşayan Kürtler, 70’li yılların ortalarından sonra, daha önce görülmemiş bir ideolojik ve siyasi kimlikle kendilerini ifade etmeye başladılar; Kürt ulusunun kaderini belirleme görevini sosyalistler üstlendi.

70’li yıllarda, “Sosyalist Kürdistan” programıyla örgütlenip mücadele eden bir dizi örgüt vardı. Ancak 12 Eylül’ün terör ortamında bu örgütlerden bazıları ya yok oldu ya da çok zayıf düştü.

1984 Eruh – Şemdinli baskını ile yeniden siyasi arenaya giren PKK, çok geçmeden Kürt ulusal hareketinin ana dinamiği haline geldi. Ne var ki, önce, yola çıkarken ilan ettiği ‘’Sosyalist Kürdistan’’ programından, daha sonra ‘’Devletli Kürdistan’’ düşüncesinden vazgeçti, ve nihayet, ‘’Demokratik Özerklik’’ projesi ile, meselenin çözülebileceğini ilan etti.

Zamanla hatırı sayılır bir kitle desteği sağlayan PKK’nın ‘siyasi kanadı’ olduğu varsayılan DTP, Kürdün ‘siyasi coğrafyası’nın defacto ilanı anlamına da gelen bir referandum niteliğindeki 2009 yerel seçimlerinde, Kürt halkından büyük bir destek aldı.

Ve Başvekil Erdoğan’ın selam vermeye bile ‘tenezzül’ etmediği DTP’nin Eşbaşkanı Ahmet Türk, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde, eline “Demokratik Özerklik” kitapçığını tutuşturduğu ABD Başkanı Hüseyin ile oturup Kürt meselesinin çözümünü konuşmaya başladı.

Velhasıl, Kürdün kaderi ile Prezident Hüseyin de resmen ‘ilgileniyor’ artık ve ABD’nin, öncekilerden farklı olduğu anlaşılan bu ilgisi, sonun başlangıcı gibi gözüküyor.

Şimdi, yanıtlanması gereken ‘küçük’ bir soru var; yaklaşık yüz yıl boyunca çok ağır bedeller ödeyen, büyük acılar ve yıkımlar yaşayan Kürdün kaderini tayin etme işine, halkların geleceğini karartma bahsinde sicili bozuk olan ABD’nin de dahiliyeti, kimleri mutlu eder?..

Uzak olmayan bir gelecekte Kürdün kaderini belirleme görevini yeniden Kürt sosyalistlerinin üstlenmesi dileğiyle…

Sadık Varer

İran Komünist – İşçi Partisi’nin 7. Kongresi’nde oybirliğiyle kabul edilen Manifesto

2009-12-18T02:19:00.000+02:00

2009 Haziran’ında başlayan devrim, halkın bastırılmış öfkesinin cani İran İslam rejimine karşı patlamasıdır. Bu, yozlaşmış bir sistemden kurtuluş için, otuz yıldır insanların yaşamlarını yok eden cinayet, yağma, cehalet ve yalan makinesini parçalamayı hedefleyen bir devrimdir. Bu devrim, iktidardaki bu insanlıkdışı sistemin bütününü ezene kadar sona ermeyecektir.
Ancak, bu devrim, İran halkının sadece İslami kabustan kurtuluşu üzerine değildir. Hatta, sadece İslamzede bölgelerdeki insanlar için bir umut ve esin kaynağı değildir. Bu devrim, dünya insanlarının gönlünden konuşuyor. Bu devrim, temelde, Yeni Sağ’ın saldırısının ve Yeni Dünya Düzeni’nin, 11 Eylül’ün ve siyasal İslam’ın yükselişinin ve Teröre Karşı Savaş’ın ve teröristlerin savaşında dünyanın yangın yerine çevrilmesinin belirlediği karanlık bir döneme karşı bir devrimdir. İnsan varlığının din, etnisite ve ulusallık yoluyla başkalaşması, insanlığın üyeleri arasındaki ilişkilerin Medeniyetler Çatışması olarak tanımlanması ve evrensel insan haklarının Kültürel Görecelik kavramıyla yadsınması ile bu dönem aslında insanlığa Postmodern bir Orta Çağ dayattı. İran devrimi, aslında, çağımızın bu burjuva gericiliğine karşı Üçüncü Cephe’nin sesidir. Bu, “Özgürlük, Eşitlik, İnsan Kimliği” diye haykıran bir sestir. İşte bu nedenle, bu devrim için dünyanın çeşitli yerlerinde şarkılar yazılıyor ve Nida dünya insanlarının bir kahramanı olmuştur.
İran devrimi, her şeyden önce, dini ve İslami yönetime karşıdır. Derinden sekülerdir ve cehalet, hurafe ve din sınıfına karşıdır. Bu bakımdan, radikal bir şekilde, tamamlanmamış ya da unutulmuş Fransız Devrimi’nin görevlerini takip etmektedir. Bu devrimin zaferiyle, din sadece devletten ve eğitim sisteminden tamamiyle ayrılmayacak, aynı zamanda din aygıtına toplumsal yaşama müdahale hakkı veren her türden imtiyaz, yasa ve gelenek de ortadan kaldırılacaktır. Din, yetişkinlerin iradi seçim ve özel inançları alanına itilecektir. Resmi din kaldırılacak ve dinin toplum ve toplumsal işler üzerindeki nüfuzu sona erdirilecektir. Böylece, ilk defa, bir dine sahip olma ya da olmama gerçek özgürlüğü tesis edilecektir. İran devrimi, halihazırda, pratikte, Avrupa ve Batı hükümetlerinin siyasal İslam’a ödün vermesini ve sekülarizmden utanmazca geriye dönüşleri şiddetle mahkum etmiştir. İran’daki din karşıtı devrim, insanlık tarihinde yeni bir Rönesans’ın başlangıcıdır.
İran’daki mevcut devrim, bir “kadın devrimi”dir; bu, sadece dolaysızca cinsel apartayda ve kadın düşmanı devlete karşı olmasından ve de sadece kadınların ve genç kızların ateşli gösterilerin ve sokak savaşlarının ön saflarında yer almasından değil, aynı zamanda, “kadınların özgürlüğü, toplumun özgürlüğünün ölçüsüdür” şiarının kitlelerin bilincinde artarak yer ediyor olmasındandır. Kadınların koşulsuz eşitliği, mevcut devrimin ihlal edilemez buyruğudur. Bu devrim, modern insanlığın iğrenç cinsiyet köleliğinden kurtuluş çabalarında ileriye doğru bir başka adımdır. 1917 Ekim Rusya devriminden Batı’daki kadın kurtuluş hareketine, İran’da 1979 Mart’ındaki kadınların örtünmeye karşı gösterilerinden İslami örtünmeye, ayrımcılığa ve aşağılamaya karşı kadınların direnişi ve protestosuna kadar, bütün bunlar İran’daki mevcut devrimin belkemiğini ve esin kaynağını oluşturuyorlar. Mevcut devrimin zaferi, sadece İslamzede ülkelerdeki kadınların konumu ve mücadelesi üzerinde olağanüstü bir etkide bulunmayacak, aynı zamanda bir bütün olarak dünya genelinde kadın kurtuluş hareketini ilerletecektir.
İran’daki devrim, özgürlük üzerinedir. Bireysel, medeni, kültürel ve siyasal özgürlüğün en radikal ve insancı tanımı, ayaklanmada başkaldıran “Twitter” ve “Facebook” neslinin acil görevidir. İfade, toplantı, grev ve örgütlenme ile diğer siyasal özgürlükler üzerinde herhangi bir kısıtlamayı kabul etmiyor. “Kutsallıkları” eleştirme özgürlüğünde herhangi bir sınırı tanımıyor. Kültür, sanat, edebiyat ve insanın yaratıcılık faaliyeti üzerinde herhangi bir sansürü kabul etmiyor. Devletin ya da başka herhangi bir resmi otoritenin, toplumun üyelerinin özel yaşamlara – cinsel ilişkiler ve tercihler dahil olmak üzere – müdahalesine karşıdır. Sadece siyasi tutuklular özgür bırakılmamalı, aynı zamanda tam da siyasi tutukluluk kavramının kendisi ortadan kaldırılmalıdır. Bu devrim, idam cezasına ve bütün vahşi ve İslami cezalandırmalara karşı bir devrimdir. Sadece Kahrizak’a değil, aynı zamanda Guantanamo’ya ve onun siyasal kültürüne – devletin resmi araçları statüsüne yüceltilen şok terapisinden tecavüz ve işkenceye – karşıdır. Bu, sadece İslam’dan, diktatörlükten ve her türden gerilikten ve “kendi kültürüne” rücu etmekten kültürel kurtuluş değildir, aynı zamanda global, insancı ve modern kültürü savunmaktadır. Bu bakımdan, ABD’deki ve Batı Avrupa’daki 1960’ların ve 70’lerin sivil haklar hareketi, İran devrimine en yakın örneklerdir, bir farkla ki bu devrim Marks ile beraber “sivil toplum”dan daha öteye gidiyor ve “insan toplumu” ya da “toplumsal insanlık”ı amaçlıyor.
Bu devrim, yoksulluğun hüküm sürdüğü bir toplumun yönetici parazitlere karşı güçlü bir tepkisidir. Bu devrim, yoksulluğu, işsizliği ve milyarder bir azınlık ile yoksulluk sınırında yaşayan dev yoksun insanlar kitlesi arasındaki korkunç uçurumu ortadan kaldırmayı hedefleyen bir devrimdir. Bu devrim, sadece milyonlarca işçinin ücretlerinin ödenmemesine karşı bir devrim değildir, özde tam da insan yaratıcı gücünün alım satımına ve kör ve vahşi piyasa kanunlarının insanların yaşamları üzerindeki yönetimine karşı bir devrimdir. Bu, uyuşturucu bağımlılığına, fuhuşa, sokakta çalışan çocukların kötü durumuna, evsizliğe, depresyona, intihara ve İran toplumunda zincirinden boşanmış yoksulluğun sonucu her şeye son vermeyi amaçlayan bir devrimdir. Bu, “geçim ve onur”, “ekmek ve gülleri de” kazanmak için bir devrimdir.
Bu nedenle, İran’daki mevcut devrim, insanın bütün siyasal, sosyal , entelektüel, kültürel ve ekonomik açılardan kurtuluşu üzerinedir. Bu devrim, insana sunulan, dini, etnik, ulusal olsun, bütün sahte kimliklere karşı bir devrimdir ve nihayetinde de insanların sınıflara bölünmesine bir son vermeyi amaçlayan bir devrimdir. Bu, insan onuru, mutluluk, özgürlük, gönenç ve herkesin toplumsal yaşamın maddi ve entelektüel zenginliklerinden yararlanmakta eşitliği için bir devrimdir. Bu, aslında, insan ıradesinin, bireysel ve toplumsal güçleri açısından, geri kazanılması için bir devrimdir. Tek bir sözcükle, ilk günden beri söylediğimiz gibi, bu devrim, “insanın iktidarı için bir insan devrimi”dir. Bu nedenle, İran’daki devrim, Spartaküs’ten Fransız Devrimi’nin Jakobenlerine, Paris Komünarları’ndan, Petrograd işçilerine, İran’da 1979 devriminin konseylerinden, Seattle’dan Roma’ya uzanan üçüncü milenyumun anti-kapitalist hareketlerine tarihteki büyük girişimlerle birleşir. İran devrimi temelde vakti çoktan dolmuş ve varlığını sürdürmesi için dine, hurafeye, işkenceye, hapishaneye, teröre ve nükleer bombaya ihtiyaç duyan modern ücretli köleliğe karşıdır. Tahran öğrencilerinin bu sloganı İran devriminin temellerini ifade ediyor: Ya Sosyalizm ya barbarlık!
İran halkının devriminin İslam Cumhuriyeti üzerindeki zaferi dünyada yeni bir sayfa açacak ve sınıflar tarihine son verip gerçek insan tarihinin başlangıcı için yeni bir adım olacaktır. İran Komünist-İşçi Partisi’nin Yedinci Kongresi, dünya insanlarına İran devrimi ve halkına daha gayretli ve kararlı bir destekte bulunması için çağrıda bulunuyor. Kongre, İran’daki kadınlara, gençlere ve işçilere selamlarının iletiyor ve onları bu devrimin zaferi ve bu Manifesto’nun gerçekleştirilmesi için Parti’nin saflarına katılmaya çağırıyor.
http://worker-communistpartyofiran.blogspot.com/
http://www.iransolidarity.org.uk/

Kani Yılmaz’ı “Numan” kod adlı Veli Çat öldürdü!

2009-12-17T17:58:00.000+02:00

Avukat Mahmut Şakar aracılığıyla İmralı’dan gelen talimatlara göre de; ayrılan gurubun “işbirlikçi, ihanetçi ve ajan” olduklarına ilişkin propagandanın yazılı ve görsel PKK medyasında sık sık işlenmesi emrediliyordu. Çünkü Öcalan bu gurubun gelişip güçlenebileceğinden çok korkuyordu. Avukat Mahmut Şakar’ın İmralı’dan getirdiği bilgi ve yönlendirme notların birinde “Kani Yılmaz ve Nizamettin Taş’ı vurun” emri de vardı. Bu emir üzerine uygun kişi seçildi ve yollandı. Kani Yılmaz hem gönderilen tetikçiyi, hem de ailesini iyi tanıdığından dolayı da PWD bu zokayı yuttu.

DEVAMI>>

Kuzey Kürdleri ve Taraf/Fuad Çavgun

2009-12-17T16:46:00.000+02:00

Aç kalın ama onursuz kalmayın. Taraf’ı alın ve beyninizi ışıksız bırakmayın. Çünkü şair; ‘insanın içinde ışık yanmıyorsa, yüzü ışıldamaz’ diyor. Ekmeği her zaman bulabilirsiniz ama Taraf’ın size vereceği gerçeği her zaman bulamazsınız.

DEVAMI>>

Bilinen en eski kürtçe şiir.

2009-12-17T16:37:00.000+02:00

Bi Hevre...Birlikte ...

Xwazdî ez tu hevre bin

Bi hevreherin xorînê

Wer dî bihêrin kotra bin

Bang dîn bi hevre narînê

Dwînî kotra hêra bûm

Awaz ji cîr dixwînê

Fîrabîl û beyaban

Hawar ji dest evînê

Ez tu watu yek dil wîn

Hêzan cwadi wînê

Vêra pêkra hıfne wîn

Bircînê ya binvînê

Birlikte ...

Birlikte geçen günleri özlüyorum

Hele sabah çıkıp gidişimizi

Seninle dağlara çıkar dolaşırdık

Birlikte söylerdik şarkılarımız

Ben o dağların ruhundan öğrenmiştim

Ta yürekten candan söylemeyi

Hem dağlarda hem kırlarda hem sahralarda

Ey aman medet aşkın elinden yani

İkimiz tek bir gönül olmuşken

Sonbahar gelip böyle ayırdı bizi

Ancak birlikte olunca küflenmez aşk

Ya bağır bir ses ver ya da uyu hadi.

Boraboz (Süryani Papaz) isimli şaiirin M.Ö. 3-4 yüzyıldan kalma bir şiiri.Bilinen en eski yazılı Kürt şiiri olarak gösteriliyor.İran Kürdistan'ında 19.yüzyılda İngiliz arkeologlar tarafından bulunan bu şiir,bir mezar taşının üzerine kazılıymış.

Kürt Ergenekon ve ‘derin’ Öcalan

2009-12-16T14:52:00.000+02:00

Belki de bazı DTP milletvekilleri ile KCK’nın başını çekenler, gençleri eylemlere yönlendirilme konusunda Ergenekon’un kucağındaki bir ‘adi ortaklık’ gibi birlikte çalışıyor. Türk’ün; “Kürtlerin gözü kulağı İmralı’dadır, İmralı toplumsal barışın en hassas noktasıdır” anlatımı ile “Açılım burada bitmiştir” diyen Ayna’nın aynı çizgide biraraya gelmesi, acaba ortak bir yerden tehdit almalarına mı dayanıyor? Baydemir’in önderliğinde görüş açıklayan 98 belediye başkanının en az yarısı için de aynı tehdit mi söz konusu? DTP, Türkiye’deki Kürtlerin istatistiklere göre üçte birinden daha az bir oranını temsil ediyorsa, acaba tehditlerle diğer üçte iki de sindirilerek yandaş gibi mi gösteriliyor?

En başından itibaren Kesire’nin babası, Baki Tuğ, Pilot Necati üçgeninde ‘derinlerin efendisi’ olan bir Apo gerçeği var mı? Diğer Kürt yapılanmalar yok edilirken, yalnızca PKK’nın bırakılması bir tesadüf mü? Ya da Ergenekon ile içli dışlı olan PKK’nın üst düzey yöneticilerinin durumları ne? Öcalan’ı şu anda da elinde tutanlar, ortalığı bilinçli bir biçimde, AKP’ye ve içi boş olan ‘demokratik açılım’a karşı doldurmadılar mı? İmralı’nın F tipine dönüştürülmesi ile Öcalan da el değiştirecek. Acaba Öcalan’ın, Ergenekon’un tahakküm alanından çıkacak olması, onun hamisi derin yapıyı çok mu rahatsız eder?

DTP tabanının dışındaki Kürt nüfusu, devlete güveni hep erozyona uğratılmış olsa bile, asla bir oyuna gelmeyecek. Bütün Kürt nüfusunun yalnızca üçte birini oluşturan DTP’nin tabanı da, çevrilen derin dolapları yutacak kadar saf değil. Öcalan, ‘Apo Britanica’nın bütün ciltlerinde, Kürtleri küçümseyen, aşağılayan, kendini Kürtleri kurtaracak tek lider ve bir peygamber gören tavrı sergiliyor. Yakalandığı günden beri Öcalan, derin devlet tarafından zulmedilen Kürtler için, bir kerecik bile parmağını oynattı mı acaba? 11 yıl cezaevinde kalıp, Kürtlerin en zorunlu konuları için, bir günlük açlık grevi bile yapmayan, kişisel sorunlarından başka hiçbir şey için örgütü harekete geçirmeyen, başka bir özgürlük savaşçısı lideri var mıdır acaba?

Derin güçlerin elemanları, açıktan savaş taktikleri, gizliden tehditleri ve C(M)HP’nin bel altından vurma stratejileri ile amaçlarına ulaşamadılar ki; şimdi de “TC’ye hizmet etmeye hazırım” diyen Öcalan da, ‘derin yapı’ tarafından, şiddete başvurması için acilen kullanılıyor. O da yine her zamanki gibi, yalnızca kendi çıkarları için, PKK ve KCK’yı kullanarak eylemler yapıyor. Peki, ne için? Sakın bana heval hakları için demeyin. Yalnızca kendi menfaatleri için. Hem de onlarca gencin ölümüne bile aldırmaksızın. “Analar çok Mehmetler doğuruyor” diyenlerle; “her evden bir Kürt gencin ölüsü çıksın da, benim için mücadeleye devam edilsin” diyen Öcalan arasında bir fark var mı Tanrı aşkına?

Öcalan’ın bu taktiğinde, Ergenekon arkadaşları, Doğu Perinçek ve Yalçın Küçük’ün ötesinde, başka hangi derin yol arkadaşlarının da katkısı vardır? Bu sorunun yanıtını da, sanırım bizim Baransu’nun ortaya koyacağı, yeni bir devlet belgesi ile net bir şekilde göreceğiz. Batman, Şanlıurfa, Mardin, Bingöl, Siirt, Bitlis, Hakkâri, Diyarbakır, İstanbul, İzmir ve Antalya’da, Kürtler ile bire bir yaptığımız görüşmeler ve anketlerden çıkan sonuçlara göre, son terör olaylarındaki amaç;

1. Kürt açılımını ve AKP iktidarını C(M)HP’ye dönüştürmek;

2. Kürt gençlerinin kanını, devam etmesi arzulanan kirli savaş sonucu, kişisel zenginlik ve iktidarlarına kaynak yapmak;

3. Şiddetin devamı yöntemiyle kendilerinin ve bölgedeki derin yapının kalıcılığını sağlamak;

4. AK Parti’nin bile bölgedeki kendi tabanının sesine kulak vermekte aciz kaldığını göstererek, ceberut devlet görevlilerinin hâlâ oralarda mesleklerine devam ettiğini Kürtlere göstererek, bölgeyi yalnızca ‘derin PKK’ ile ‘derin devlet’e bırakmak;

5. Kamuoyu vicdanında, Ergenekon yapısının kutsanması ve Ergenekon’un terör eylemlerinin meşrulaştırılması için, PKK ve DTP’ye karşı, aynı onların şiddet yöntemleriyle yanıt verilmesini sağlamak;

6. Kürt sorununun çözümüne yönelik AKP’nin iyi niyetine karşılık, PKK ve KCK’nın şiddet ile yanıt vermesi, Anadolu insanının; ‘Kürtler yalnızca şiddetten anlar’, sakat ve yanlış düşüncesi oluşurken, ‘derin PKK’ ve ‘derin devlet’ tarafından da bu düşünce körüklenmektedir. Kürtler, güvenilecek insani değerlere sahip devlet temsilcilerini bu bölgede neredeyse hiç görmedikleri için, sessiz kalarak, PKK’nın yanındaymış gibi algılanıyor.

Kürt dostlarımızı gücendirmemek için; Öcalan’ı ve KCK’nin savaş çığırtkanlıklarını, Kürtlere havale ediyorum. Biliyoruz ki, Kürtler, Türklerle birlikte yaşamaktan memnun olmadıkça, biz de bu topraklarda huzurlu ol(a)mayacağız. Kürtler; ‘bir ağaç gibi özgür / bir orman gibi kardeşçesine’ yaşamadıkça, bizim de hürriyetimiz üniformalı ve sivil devlet yöneticilerince hep baskı altında olacak.

O zaman, alabildiğine demokratik açılım ve inadına Kürt sorununun çözümüne devam. Öncelikle de ceberut memurları devletten temizleyerek!..

ÖNDER AYTAÇ

TARAF

DTP'den kurtulduk mutlu musunuz?

2009-12-13T19:23:00.000+02:00

Oral Çalışlar

Sonunda PKK’sı, AK Partisi, MHP’si, CHP’si, gazetecisi, askeri, yargıcı birlik oldunuz DTP’nin kapatılmasını sağladınız. Sayenizde özürlü demokrasimiz bu hamleyle bir adım daha ileriye(!) gitmiş oldu. Vatanımıza, milletimize hayırlı, uğurlu olsun. Sizlere de kutlu olsun.

Bu ülkede partiler kapatılmaya devam ettikçe demokrasi yeşermeyecek, ben bunu bilir buna inanırım. DTP artık kapatıldı, bundan sonra ne söylesek boş. Bunun temyizi falan da olmadığına göre üstüne
bir su içip yatmaktan başka çare yok.
DTP, Kürt sorununun çözümü için bir imkândı. Bunu Türkiye kullanamadı, Türkiye’ye egemen olan siyasi irade kullanamadı, Kürtler kullanamadı. Yasal mücadele kolay değil. Hele Kürt meselesi gibi bir konuda siyaset yapmak ve yasal mücadeleyi kazasız belasız yürütmek hiç kolay değil.
Herkes, suçu DTP’nin üstüne yıktı. Onlar şöyle dedi, onlar böyle dedi üzerinden bir cadı kazanı kaynatıldı. Siyasetin bütün hatalarının bedelini onlara ödetecek bir iklim oluşturuldu. Ne deseler içinden
en kötü olanlar seçilip kamuoyuna sunuldu.
DTP’liler hata yapmadılar mı, tabii ki yaptılar. Köşeye sıkıştırılmış, herkesin üzerinde baskı
uyguladığı bir siyasi örgütün hata yapmaması mümkün mü? O siyasi akıma hiçbir zaman kendisine gelebilmesi, içindeki farklılıkları olgunlaştırıp, değişik eğilimler oluşturması için zaman tanınmadı, olanak tanınmadı. Sürekli baskı, sürekli tehdit üzerlerinden hiç eksik olmadı.
Anayasa Mahkemesi Başkanı Haşim Kılıç, kararı yorumlarken sanki bilmediğimiz, tanımadığımız bir mahkemeden söz eder gibiydi. ‘Bütün uluslararası kuralları’ incelediklerini, ‘kılı kırk yardıklarını’ söylüyordu. Bizim de buna inanmamızı istiyordu. Sanki bu ülkeyi partiler mezarlığına çeviren başka bir ülkenin Anayasa Mahkemisi’ydi. Önlerine gelen partiyi kapatan, Meclis’in kanun çıkarma yetkisini bile ellerinden alan kararlar veren sanki onlar değil de başka birileriydi.

Artık olan oldu. Şimdi bundan sonrasına bakmak gerekiyor. Kürt kimliğini savunan siyasi akım şu anda örgütsüz kalmış durumda. Onlara oy veren 2 milyon 200 bin seçmen büyük bir hayal kırıklığı ve umutsuzluk yaşıyor. Bu ruh hali her türlü olumsuz tutuma davetiye çıkarıyor.
Kürtler ne yapacaklar? DTP’nin milletvekilliği süren 19 üyesi gerçekten daha öhce açıkladıkları gibi istifa mı edecekler? Yoksa yeniden bir durum değerlendirmesi ile bağırlarına taş basıp yeniden parti kurup, Meclis’te bir grup mu oluşturmaya çalışacaklar? Bunları önümüzdeki günlerde öğreneceğiz.
Partileri kapatmakla onlara oy veren seçmenleri, onları destekleyen ve gelişmesini sağlayan zemini kapatmış olmuyorsunuz. Çok partili rejimlerde bunu yapamazsınız. DTP, bir geleneğin ve bir talebin partisi. Bu talep orta yerde duruyor. Kürtler, demokratik bir ülkede olması gereken haklarını istiyorlar. Dillerini, kimliklerini kabul eden bir rejim istiyorlar.
AK Parti’nin bazı kurmayları ellerinde İspanya Anayasa Mahkemesi’nin Herri Batasuna kararıyla dolaştılar. DTP’nin kapatılmasına epeyce katkıları olduğu bir gerçek. Şimdi kendilerinden rica ediyoruz. İspanya’da değişik halkların, milliyetlerin hangi özgürlüklere ve haklara sahip olduğunu da aynı dikkatle incelesinler.
Anayasa Profesörü Burhan Kuzu, sizden ricam, İspanya’daki federatif yapıya ilişkin bir raporu
TBMM Anayasa Komisyonu üyelerine dağıtmanız. Ankara Polis Akademisi’nce hazırlanmış İspanya broşürünü rahatlıkla kullanabilirsiniz.

O çok sözünü ettiğiniz Bask bölgesinin ayrı bir parlamentosunun, ayrı bir bütçesinin, ayrı bir bayrağının, ayrı bir polis teşkilatının olduğunu biliyor musunuz? Biraz daha inceleseniz hayretler içinde kalırsınız. İspanya’nın tamamen bölünüp yok olduğunu sanırsınız. Ama İspanya orada duruyor. Avrupa’nın demokrasisi en istikrarlı ülkelerinden birisi.

İspanya’dan Herri Batasuna Partisi’nin kapatılma kararını bir demokrasi örneği olarak ithal ettiniz... Anayasa Mahkemesi de oy birliğiyle kapatma kararını alırken bunu kendisine dayanak yaptığını söylüyor, öyleyse biz de devamını bekliyoruz. Buyrun.

TBMM Anayasa Komisyonu üyelerini İspanya’ya bir inceleme yolculuğuna çıkarın. Ondan hoşlanmazsanız, İngiltere’yi tercih edin.. Oradaki farklı milliyetlere ve kimliklere nasıl yaklaşıldığını inceleyin.

DTP’yi kapatarak Kürtlerin kimlik taleplerini ‘kapatmış’ olamayacağınıza göre, bunu nasıl çözeceğinizi millete bir anlatın.
Hangi Avrupa standartlarını uygulayacağınızı anlatmayı da unutmayın.

Radikal.com.tr

Son Fotoğraf ?

2009-12-13T18:52:00.000+02:00

Yorumsuz..!

Çerkez Ethem’in ağabeyi Atatürk’e ‘Kürt açılımı’ önermiş

2009-12-13T14:39:00.000+02:00

Dersim rüzgârıyla birlikte devletin ‘Kürt açılımı’ dallanıp budaklandıktan başka ‘Alevi açılımı’ ile de aşılandı.

Bu arada İsviçre’deki referandum, zihinlerimizde Avrupa’nın sabit fikirleri konusunda yeni şimşekler çaktırdı. Yani tarihten gelecek seslere ilgimiz aslanın yelesi gibi kabarmış durumda.

İşte bundan yaklaşık 80 yıl önce yazılan bir ‘açık mektup’, tam da bugünkü tartışmalara bir cevap niteliğinde.

Mektubu yazan Çerkes Ethem’in ağabeyi Reşid Bey, ilk TBMM’de Saruhan (Manisa) milletvekiliydi ancak hain ilan edilince 8 Ocak 1921′de milletvekilliği düşürülmüştü. Lozan’dan sonra ilan edilen 150′likler listesine alındığı için uzun yıllar Amman’da yaşamış ve rejime muhalefetini her fırsatta dile getirmişti.

Reşid Bey’in, aşağıda yayınlayacağımız ve aslı Cumhurbaşkanlığı Arşivi’nde bulunan ‘açık mektubu’, Şam’da çıkan “El-Kâbes” gazetesinde Arapça olarak basılmış, Dışişleri Bakanlığı Basın Genel Müdürlüğü tarafından Türkçeye çevrilerek Cumhurbaşkanı Gazi Mustafa Kemal’e takdim edilmiştir.

Mektup daha önce Mete Tunçay tarafından “Tarih ve Toplum”un Ekim 1992 sayısında yayınlanmıştır. Ancak belgenin ekinde bulunan gazetedeki kupürü dikkate alınmadığı için metin tam olarak yansıtılamamıştır. Cumhurbaşkanlığı Arşivi’nde A VII/I D 86 F I-90-91 numarada kayıtlı bulunan çeviriyi Arapça metniyle karşılaştırmak suretiyle anlaşılır bir hale getirmeye ve günümüz diliyle ifade etmeye çalıştım.

Mektubun yazıldığı tarihte Türkiye kamuoyu biri Doğu’da, öbürü Batı’da olmak üzere iki kritik olaya gömülmüş durumdadır. Birincisi Türk siyasetinde fırtına gibi esen Serbest Fırka’nın kuruluşu, öbürü de peş peşe çıkan 5 Kürt isyanının kara bulutları. Mektup, batısında yeni bir umut rüzgârının tutuştuğu, halkın CHP’den kurtulma umudunun doğduğu, doğusunda ise en büyüğü Ağrı’da gerçekleşen Kürt isyanlarının peş peşe patladığı bir ortamda yazılmıştı.

Reşid Bey, son çare olarak Atatürk’e ‘Kürt açılımı’ tavsiyesinde bulunuyor, gerçekten namını Türkiye’nin iki halkı, yani Türkler ve Kürtler arasında yükseltmek ve ebedileştirmek istiyorsa gerekirse kendisini feda etmesini istiyordu. Sertlikle, baskıyla, şiddetle Kürtleri yola getiremezsiniz diyor ve ekliyordu:. Tek çare, ılımlı bir yönetimi iş başına getirip her iki millete de hak ve özgürlüklerini tanımaktır. Türkiye ancak böyle yapılırsa bölünmekten kurtulacaktır.

İşte 80 yıl öncesinden bugünlere seslenen o mektup:

“İşittiklerime ve gördüklerime dayanarak şunu söyleyeyim ki, hem Kürtlerin dinlerine tutku derecesinde bağlılıklarına, hem de kamuoyunun vicdanına aykırı olan mevcut durum, bu necip milleti tehlikelere ve savaşlara sürüklemektedir.

80 yıl önce yazılan bir ‘açık mektup’, bugünkü tartışmalara cevap niteliğinde.

İşte kanlar akmakta, canlar yok olmakta, hırs uyanmakta, intikam sevdası kalplerde kök salmaktadır. Ülkemin çöküşe doğru gittiği meydandadır. Dahası, cahil ve gafil Türk gazeteleri bu ayaklanmayı muhaliflerden yalnız birkaç kişinin üzerine yıkmaktadırlar.

Kürtlerin zulme gelemeyecekleri şüphesiz iken, şiddet, despotluk ve türlü imha yöntemleri ve Kürt beylerinin -Seyyid Abdülkadir de onlardandır- idamlarıyla sonuçlanan Şeyh Said İsyanı’nın (1925) ikinci bir isyan doğurmayacağını mı zannediyordunuz? Kürtlerin intikamları da şiddetli olur. Tarihten delil getirmeye gerek yok, yalnız bu son isyan bile öldürme, zulüm, şiddet ve köklerini kazımanın (tenkil) sınırları olduğunu gösteriyor.

Ülkemizin 15 milyona ulaşan nüfusunun yarısını teşkil eden Kürtler, tarihin en eski zamanlarından beri kendi mamur beldelerinde yaşamakta iken, uygulamakta olduğunuz siyaset memleketlerini bölüp parçaladı.

Halbuki çeşitli vesilelerle ve özel olarak da tarafınıza, Kürtlerin geleneklerine ve dinen kutsal bildikleri şeylere hücum etmenin, ülkemizin çöküşüne neden olacağını açıklamıştım. Ne var ki, hükümetimizin başı (İsmet Paşa) ve yoldaşlarının Türk milliyetçiliğinde ve ülkenin harap ve bitap düşmesinde ısrar, hatta inat ettikleri görülüyor.
Ey Gazi, şu an bu fırsattan yararlanmak için üzerinize büyük bir görev düşüyor.

1. Mert Kürt milletini harcamayın (zayi etmeyin) ve ona karşı düşmanlığın devamına meydan vermeyin.

2. Korkarım, tarih bizim geçmişteki beraberliğimizi tescil etmiş bulunuyor. Günahlarınız yüzünden ülkenin bölünmesinden kaygı duyuyorum. Unutmayın ki, en büyük ve uzun ömürlü şöhret, tarihin tescil ettiği şöhrettir. Ne mutlu ki ey Paşa, şimdiye kadar yaptıklarınız ve söyledikleriniz sizi tarihî nam ve şöhretten mahrum bırakıyor. Ancak bugün elinize bunu tersine çevirecek büyük bir fırsat geçmiştir. Bir an için kendinizi ölmüş farz edip namınızı yükseltmeye bakmalısınız. Kürtlerin dine tutkunlukları ve millî asaletleri, onları Türklerden ayrılmaktan men ediyor. Ancak bir şartla: Yönetimi cumhurdan, yani halktan ılımlı ve hür bir gruba emanet etmeniz gerekir. Böyle yaparsanız, himayeniz altındaki milletlerin (Türkler ve Kürtlerin) özgürlüğünü temin ve ülkemizin selametini muhafaza etmiş, böylece tarihte büyük bir ad ve şöhrete nail olmuş olursunuz.”

Mektup burada bitiyor. Bitiyor mu sahiden de? İsmet Paşa ve yandaşlarının bugün de aynı kafada olduklarını gördükten sonra bu mektup hiç bitmez dostlar!

Mustafa Armağan/http://www.derindusunce.org/

Evet Racon Bozuldu…

2009-12-13T01:59:00.000+02:00

Foto Kaynak:http://open-flux.blogspot.com/

Evet Racon Bozuldu…Hasret Birsel

Yani diğer adı ile Türkiye bir iç savaşa doğru sürükleniyor. Şimdi ne olacak? Açılım masalı ile kandırdığınız Kürtlere nasıl bir cevap vermeyi düşünüyorsunuz?
Top yekun bütün okları Emine Ayna`nın üzerine doğrultup, “gerginliği tırmandırıyor” diye, hop oturup hop kalkanların gözleri aydın. DTP kapatıldı.

Suriye, ile bu ara epey sıkı fıkısınız, oraya bir haber salın kına yollasınlar ve uygun yerlerinize bolca kına yakın…

Günah keçisi Emine Ayna, Günahkar ise DTP…

Buyurun cenaze namazını hep birlikte kılalım…

“İmam yargıç yüksek sesle DTP`yi nasıl bilirdiniz” diye, sorduğunda siz hep bir ağızdan “kötü bilirdik teröristti” diye ünleyin. Bizlerse, İyi bilirdik, Kürtlerin Türkiye meclisine girmiş ve Kürt halkının sesi olmak için çabalamış, fakat sesi Türkler tarafından boğulmaya çalışılmış, bir partidir diye bağıralım.

Yargıç imam, “DTP`yi nasıl bilirdiniz” dediğinde siz gür sesinizle “teröristi” diye yırtının. Bizlerse DTP`nin lideri Ahmet Türkün, devletin derini, görünen ve görünmeyen yüzü, tarafından açıkça katledilen kuyularda taş diplerinde, karakol bahçelerinde, hatta ve hatta bir itirafçının itirafı ile ifade ettiği genelev kurulan bazı alanların dehlizlerinde yatan`, on yedibin faili meçhul olarak bilinen ama faillerinin adresini aramaya gerek kalmayan, Kürt cesetlerini unutmaya yaşanan bu kadar acıya ve dökülen bu kadar kana rağmen “kendi adıma hepsini unutmaya hazırım yeter ki barış olsun” dediğini anımsatıp… İyi bilirdik DTP`yi diyelim…
“Ey rabbim diyorum halkımız onurlu bir barışa kavuşsun ve tanrıdan şunu diliyorum ikinci gün benim canımı alsın diyorum”
Sözlerinin de DTP`nin lideri Ahmet Türk`e, ait olduğunu hatırlatalım…

DTP kapatıldı…
Barış adına kesilen raconlar, yapılan pazarlıklar, insanlarda yaratılan umutlar bir sabun köpüğü gibi sönüp gitti.
Yargıçlar racon bitmiştir, savaşa devam startını verdi….

Kürtlerde Kürtçe anlatıldığında, çok daha anlamlı ve çok daha anlaşılır olan bir misali yazmak istiyorum.
Henüz ergen olmuş ve ormanın içinde kendinden emin adımlarla yürüyen aslanın yanına yüzünde bin bir gülücükle kurnaz tilki yaklaşır. “Merhaba yeğenim nasılsın” der.
Aslan şaşkın , “Tilki ben nerden senin yeğenin oluyorum, ben aslanım sense tilki, gözlerinde sorun var senin git bir tilkiye yeğen de.” Cevabını verip yürüyüşünü sürdürür. Tilki iki adımda aslana yetişir “Ah sevgili yeğenim sen ormanlar kralının oğlu aslansın bunu bilmez miyim, buna rağmen sen benim yeğenimsin, çünkü baban ve ben çok iyi iki dosttuk. Ben ne desem baban sözümden çıkmazdı, onunla çok eskilere dayanan hukukumuz var. Seni görünce duygulandım, babanı hatırladım. Bırak da birlikte ormanda yürüyelim, amcan sana her konuda destek olur.” Der. Aslan sevgi ile gülümseyen tilkiye “Babamın dostu benimde dostumdur, bundan sonra en kadim dostum, biricik amcamsın” diye söz verir. Ormanı sohbet ederek turlarken ıssız bir yere gelirler. Tilki, “yeğenim biliyor musun ben bazen babanı sırtına biner, ağırlığımı taşıyıp taşıyamadığını ölçerdim. Senin de sırtına bineyim`, bakalım baban kadar güçlü müsün.” der. Aslan eğilir, tilki sırtına biner “Hey maşallah, çok güçlüsün güçlü olmasına yeğenim, senin pençelerinin de güçlü olup, olmadığını sınamamız lazım. Babana da bunu çok sık yapardım, hele ön iki ayağını uzat bağlayalım. Bakalım, bağladığım ipi koparabilecek misin? “ Baba dostu tilkiye güvenen aslan ön iki ayağını uzatır, tilki ayaklarını birleştirip sımsıkı bağlar. İki adım uzaklaşıp ormanlar kıralı aslan, az sonra seni afiyetle mideme indireceğim, hele bekle beş on dakika, yavrularımı da alıp geleceğim.” Der, şaşkın olan aslan, “Ya tilki amca, beni nasıl yersin kocaman aslanım ben aç ayaklarımı” diye söylediyse de tilki yavrularını almak için oradan uzaklaşır. Aslanın yerde yatan halini görüp içi acıyan fare, aslanın bütün gücünü kullanarak, kükreyip yeri göğü inleterek koparamadığı ipi kemirip aslanı kurtarır. “Tilkiye esir düştüğüm, fareye çırak durduğum bir yerde yaşamak bana haram olsun” diyen, aslan ise yönünü dağlara çevirip ormanı terk eder…

DTP ve Kürtlerin durumunu çok iyi özetleyen bir misal bu.
Şimdi sineyi millete dönen DTP ve yönünü dağlara çevirecek olan Kürt çocuklarına kimsenin bir şey deme hakkı kalmadı.
Daha bu sabah itibarı ile, Kürtlerin bağımsızlık isteme ve Türklerden kopuşa gitmeyi talep etmek dışında hiçbir seçeneğinin kalmadığını söylemeye başlayan bir çok Kürt hararetle tartışmaya başladı.
Yani diğer adı ile Türkiye bir iç savaşa doğru sürükleniyor.

Şimdi ne olacak?
Açılım masalı ile kandırdığınız Kürtlere nasıl bir cevap vermeyi düşünüyorsunuz?
Açılım masalına inanıp, Kürtleri de bu masala inandırmaya çalışanlar vicdanları ile baş başa kaldıklarında kendi yüzlerine nasıl bakacaklar.

Öyle bir sistem ki asla ve asla Kürdün varlığını kabul etmiyor.
Dört bir yandan, Kürt ve Türk “aydınlarının” barış olacak nidalarının bombardımanına tutulduğumuz için, inanmasak ta içimizde cılız bir umut büyütmeye çalışmadık dersek yalan olur.

En acı olanı nedir biliyor musunuz aldatılmak…
Bundan daha acı olanı ve insanı param parça edeni ise, gözü dönmüş, eline geçirdiği ilk şeyle Türkiye`nin dört bir yanına dağılmış olan Kürtleri linç etmeye, oralardan sürmeye ve öldürmeye sevdalı bir güruhun hazırda beklediğini bilmek.

Evet racon bozuldu…

Bu kışta, kıyamette bütün Kürtler sokaklara döküldü ve dökülmeye devam edecek. Çocuk cesetleri, kan, barut, tank, panzer görüntüleri ekranların aracılığı ile salonlarınıza düştüğünde her biriniz bilin ki : bunda büyük katkınız var. Şu andan itibaren yaşanan her acının ve düşünmek dahi istemiyorum ölümle sonuçlanan her olayın sanığısınız…

Evet racon bozuldu…

Şimdi 17 santim küçülen hücre yüzünden deme utanmazlığını gösterirseniz, Emine Ayna`nın( Emine Ayna`nın ve Hatip Dicle`nin kimi söylemlerini ben de bazen kızgınlıkla karşıladım) sözlerine bağlarsanız olacakları… Size sadece yuh ! derim kocaman bir yuh!

Evet racon bozuldu…

Çünkü tarih tekerrür etti`, Türkler bir kez daha Kürtlerin varlığını inkar etti.

Suriye kınasını yakacak olan Kürtler de var. Onlar kendilerini iyi biliyor, tez elden kınayı en uygun yerlerine yakıp, barış masalı ile avuttukları çocukların kırılan umutları ve kayıp olan güvenlerinin hayal kırıklığı ile dağların yolunu nasıl tuttuğunu ve ölümün Kürtler için kadere nasıl dönüştüğünü, kalmışsa birazcık vicdanları onu sızlatarak izlesinler…

Evet racon bozuldu…

Kaynak : http://www.beybun.com/index.asp

İyimser Senaryo Kazanmalıdır

2009-12-13T01:43:00.000+02:00

PKK, Kürt sorununun (belki de Türk Sorununun) sebebi değildir sonucudur. Bu anlamda aslında Türkiye Cumhuriyeti'nin gençlik günahlarının bir sonucudur. Bu yanıyla Kürtler kendilerini isyana kalkışmakta haklı sayabilir. Ben, ne olursa olsun silaha ve şiddete başvurulmasına karşıyım ama bu benim. Birileri ise başka çarelerinin kalmadığını düşünebiliyorlar.

Haklı olmak bir şeydir elbette ve günümüz kaosunda bu haklılığı yakalamak çok da kolay değildir ama haklı kalabilmek haklı olmaktan daha zordur. Bugün, PKK artık haklı kalabilmekte de zorlanıyor. Onların politikası bütün açmazları içinde barındırıyor çünkü onlara bırakılan tek yol hep dağa çıkmak, silaha sarılmak oldu; yasal politika yapma gayretleri kanla, hapisle, parti kapatmayla, zorla engellendi. Lider diye inandıkları kişi içerde, tecritte, F tipinden bile ağır koşullarda tutuluyor. Ya savaş esiri sayacağız onun kurallarına uyacağız ya da mahkum kabul edeceğiz, ona uyacağız. Oysa kendi yasalarımıza bile uymadığımız durumlar var. Ortalık ayrıca her türlü komplo için uygun durumda. paranoyalar kol geziyor.
İşte Türklerin bölünmekten, PKK'nin ise tasfiyeden korktuğu böyle bir ortamda sokak eylemleri alıp yürüyor. Bu durumda DTP'den, Kürtlerden akılcı, hukuki çerçevede, "daha bilinçli" siyaset yapmalarını nasıl isteriz? Onların da etkilendiği en önemli akım "Türk küstahlığı" değil midir? Osmanlı, en son demlerinde bile dünyayı kendi yönetiyormuş gibi davranmadı mı? Yıllarca biz de bir çok konuyu halının altına süpürüp hiç bir şey yokmuş, bütün dünya yanılıyormuş, tek taraflı bakıyormuş gibi davranmadık mı? Kart kurt demekten daha dün vazgeçmedik mi? Bunu unutmayalım ama DTP'nin de son döneminde söylemlerinde ne yazık ki tipik Türkiye Cumhuriyeti davranışlarının kopyasını görüyorduk. Yani açılım sırasında hücre düzenlemesini biçimsiz yapmak ve bunu ortalığa iyileştirme diye sunmak ne kadar yanlışsa, bunu bahane edip mahkeme öncesinde ortalığı savaş alanına çevirmek de o kadar yanlıştı.

Bu nedenle haklı kalmakta zorlananları anlamak ama her şeye rağmen eleştirmek de doğrudur, adildir, demokratiktir. Örneğin günümüzün vicdanı olmaya devam eden Ahmet Altan ve Taraf', çoğunlukla DTP'yi hatta PKK'yi bile anlamaya çalışırken, son zamanlarda yoğun biçimde eleştirmişti. Çok da haksız sayılmazdı Taraf.

Ancak Anayasa Mahkemesi devreye girip, tartışmayı bitirdi, başka yöne çevirdi. Kürtlere şunu demiş oldu, "PKK'yı kapatamıyoruz çünkü onlar illegal, ama siz elimizdesiniz, sizi kapatacağız!" Bunun başka izahı yoktur... Alınan kararın, kanuni çerçevesi ne yazık ki vardır ama hukuk içinde olduğunu söyleyemeyiz. Hitlerin de Saddamın da kanunları vardı ama oralarda hukuk yoktu, bunu hiç unutmayalım.

Ülkemizin bir partisinin kapatılmasına sevinmek mümkün değildir. AKP'nin de kapatılmasına sevinecekler çok, MHP'nin de. Peki parti kapatmak çözüm müdür? 40 yıldır aynı nedenlerle 10-15 parti kapatıldı... Sorun çözüldü mü? Hayır... Giderek büyüdü... Demek ki yanlış yoldayız. Demokratik Açılım'ı kösteklemek ve barış umudunu yok etmek için bundan daha güzel bir girişim olamazdı. Kürtlere denmiş oldu ki: "Size yasal alanda bir şans yok. Tek çareniz dağa çıkmaktır. Kusura bakmayın!"

Özetle, şehit cenazelerinin gelmesinin devamını isteyenler kazandı. Çok yazık! Üzgünüm.

Şimdi ne olacak?

Kötümser senaryo: Yarın Tüm Türkiye'de büyük protestolar başlar; taşlamalar, yangınlar, kurşunlar, patlamalar yaygınlaşır, ülke yangın yerine döner, Ak Parti'den kimi istifalar olur, politik alan karışır, ordu yeniden darbe hesaplarına başlar. Demokratik Açılım Kaf Dağı'nın ardına gider, taşistler sevinçten göbek atar, barış yanlıları, çocukları askerde olan anneler, babalar kabus görmeye başlarlar. Arka arkaya olumlu notlar alan ekonomi sarsılır, borsa çöker, Türkiye yeniden İMF'ye yanaşır, devletçi, elitçi, içe kapanmacı lobi bayram yapar.

İyimser Senaryo: Başta Kürtler olmak üzere herkes bunu sakince karşılamaya gayret eder. Mevcut yeni sol parti oluşturma ekibiyle birlikte DTP çevresi ortak bir parti kurmak üzere anlaşırlar. Bu hem Kürtler hem de demokrat Türkler nezdinde yeni bir umutlu hava estirir. Ekonomide küçük bir düşüşün ardından olağan seyir başlar. İMF, Devletçi, elitçi, içe kapanmacı, militarist, ulusalcı lobi avucunu yalar. Demokratik Açılım ise yeni bir ivme kazanıp sürer. Barış kazanır. Anneler, babalar rahat uyurlar.

Ben iyimser senaryo için aktif çalışmaktan yanayım. Kötümser senaryonun gerçekleşmesi için canını dişine takarak çabalayanları gördükçe, bizim gibilerin de biraz daha aktifleşmesinin zamanı geldi diye düşünüyorum. Lütfen barış fikrinden uzaklaşmayalım, çevremizi de uzaklaştırmayalım.

İlhami Mısırlıoğlu

İstanbul

11.12.2009

DTP kapatıldı

2009-12-12T01:16:00.000+02:00

DTP hate girtin - FLAŞ!!!

Dadgeha Makezagonê, ji bo Partiya Civaka Demokratîk (DTP), bi îdiaya 'bûye rêxistina derzagonî" birayara girtinê da

DEVAMI>>

İsmail Beşikçi/ Kızıl Kürdistan

2009-12-10T14:12:00.000+02:00

İsmail Beşikçi

Tarih: 9 Aralık 2009 Çarşamba

Ermenistan-Azerbaycan Çatışmasında

Kızıl Kürdistan

Tarihte sayısız olay gerçekleşmiştir. Bu olaylar ancak, araştırmacılar tarafından incelendiği, üzerinde yorumlar, değerlendirmeler yapıldığı zaman tarihsel olay olurlar. Tarihte değerlendirilmemiş, üzerinde incelemeler yapılmamış sayısız olay vardır. Bu olaylara değinmemenin çeşitli nedenleri olabilir. Örneğin, siyasal sisteme, siyasal rejime egemen olan resmi ideoloji, bazı konuların incelenmesine, o konulardan söz edilmesine yasaklar getirmiş olabilir.
Uluslararası ilişkilere yön veren temel ilkeler, hala, adalet, özgürlük, eşitlik, barış, insan hakları gibi değerler değildir, kaba güçtür. Kaba gücü elinde bulunduranlar, kendi ulusal çıkarlarını savunabilmekte, uluslar arası ilişkilere yön verebilmektedir.

1980’lerin sonunda, Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra, Birliği oluşturan 15 Federe cumhuriyetin, Birlik’ten ayrılıp kendi bağımsız devletlerini kurmalarından sonra, Azerbaycan ve Ermenistan arasında büyük bir savaş patlak verdi. Bu savaş, Yukarı Karabağ üzerindeki egemenlik haklarıyla ilgiliydi. 1992 savaşı sonunda, Ermeniler, Azeriler’in egemen olduğu bazı toprakları işgal etler. Karabağ üzerinde de egemenlik kurdular.

1992 savaşı sonunda Ermenilerin işgal ettiği bazı topraklar, Kızıl Kürdistan topraklarıydı.

Kızıl Kürdistan, 1923 de, ulusların kendi geleceklerini belirleme hakkı doğrultusunda, Sovyetler Birliği yöneticileri tarafından, Azerbaycan’a bağlı bir özerk bölge olarak kurulmuştu. 1923-1929 yılları arasında yaşadı.

1992 savaşında, Ermenistan’ın işgal ettiği topraklar, Ermenistan’la Karabağ arasındaki bu bölgeydi. Bu bölgedeki başlıca şehirler, Laçin, Kelbecer, Kubatlı, Zengilan ve Cebrail’di. Ayrıca, Kızıl Kürdistan’a, Zengezur’un bir kısmı da dahildi.

Bugün, Ermenistan’la Azerbaycan arasında yoğun bir anlaşmazlık var. Anlaşmazlık, Karabağ ve Kızıl Kürdistan toprakları üzerinde sürüyor. Bu anlaşmazlığın giderilmesi için, Rusya Federasyonu, Türkiye, ABD, Avrupa Birliği yoğun bir çaba sarfediyor. 2 Kasım 2008 tarihinde, Ermenistan ve Azerbaycan Cumhubaşkanları, Moskova’da, Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı Dimitriy Medvedyev’in arabuluculuğuyla bir araya geldi. Moskova Deklarasyonu denilen bir deklarasyon açıklandı. Bu deklarasyonda Kürlerden hiç söz edilmiyor. Deklarasyonda Kürtlerin adı geçmiyor.

2 Aralık 2009 da, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı, (AGİT)Atina’da, Ermenistan ve Azerbaycan Dışişleri Bakanlarını buluşturdu. İki taraf arasındaki anlaşmazlıkla ilgili müzakereler yapıldı. Minsk Grubu Eşbaşkanı ülkeler, Rusya Federasyonu, Fransa, ABD,

Ermenistan ve Azerbaycan Dışişleri Bakanlarıyla, bir toplantı gerçekleştirdi. Yukarı Karabağ sorununa, Ermenistan’ın, 1992 de, işgal ettiği topraklardan çekilme sorununa bir çözüm aranıyor. Burada da Kürtlerin adına, haklarına, hukukuna hiç değinilmemiş olması, üzerinde durulması gereken bir olgudur. Belarus’un başkenti Minsk’te toplanıp Azerbaycan-Ermenistan anlaşmazlığına çözüm arayan devletlere Minsk Grubu ülkeler deniyor.

Kızıl Kürdistan sorununa biraz değinmekte yarar var. Hejarê Şamil, tarihçi, gazeteci, Letif Memmed Bruki ile bir röportaj yaptı. Hejarê Şamil, Letif Memmed Bruki’nin, Rusya ve Uluslar arası Gazeteciler Federasyonu üyesi, www.kurdist.ru sitesinin genel yayın yönetmeni olduğunu belirtiyor. Bu röportaj, “Kafkasya Kürdistan’ı İdeası” başlığı altında 13 Aralık 2008 de www.kurdistan-post.org da yayımlandı. Sitede hala asılı duruyor. Röportajın, “Kafkasya Kürdistan’ı İdeası Kürtleri Birleştirebilir” şeklinde alt başlığı da var. Bu röportaj, Kızıl Kürdistan hakkında çok değerli bilgiler içeriyor.

Kızıl Kürdistan Özerk Bölgesi’nin 1923 de nasıl kurulduğu, 1929 da neden lağvedildiği, bu röportajda ayrıntılı bir şekilde anlatılıyor. Bu özerk bölgenin lağvedilmesi, Ermenilerin, Azerilerin, bunların çıkarlarını koruyan ve savunan Stalin’in ve Mustafa Kemal’in isteklerinin, çakışmasıyla olmuştur. Daha sonra, Kızıl Kürdistan Özerk Bölgesi’nde yaşayan Kürtler, 1930’larda ve İkinci Dünya Savaşı sürecinde Orta Asya’ya sürgün edilmişlerdir. Bugün, Kırgızistan’da, Türkmenistan’da, Kazakistan’da, Özbekistan’da Kürtler yaşıyorsa, bu sürgünler nedeniyledir.

Kürtler, 1950’lerde, 1960’larda, 1970’lerde, 80’lerde, Erivan Radyosu’nun Kürtçe yayınlarından dolayı her zaman, Ermenilere, Ermenistan’a şükran duymuşlardır. Ama Ermenistan’ın Kürt özerkliğini, Kızıl Kürdistan’ı hiçbir zaman istemediği bilinmelidir.

Kürtler Medler döneminden beri, daha eski zamanlardan beri bu bölgededir. Burası da Med İmparatorluğu’na bağlı bir bölgedir. Kürtlerin bu bölgedeki varlığı Türklerden de Ermenilerden de öncedir. 11 ve 12. yüzyıllarda, bölgede, Revadi, Şeddadi gibi, Kürt hükümetleri vardı. Selahattin Eyyubi’nin bu bölgeden olduğu biliniyor. 1930’larda, Kürtlerin bu bölgeden Orta Asya’daki Federe Türk Cumhuriyetlerine sürgünü, Kürtlere çok büyük bir darbe indirmiştir. Kalanlar da 1992 deki Ermenistan-Azerbaycan savaşı sırasında, Kızıl Kürdistan topraklarından kovulmuşlardır. Bu işgalden sonra, Ermeniler, yer isimlerini, tamamen, Ermeni isimlerle değiştirmişlerdir. Kürtçe olan isimleri yasaklamışlardır.

1980’lerin sonlarında, Perestroyka (yeniden yapılanma) ve Glasnost (açıklık, şeffaflık) döneminde, Stalin tarafından, Orta Asya’ya sürgün edilen halklar, kendi ülkelerine dönmeye başladılar. Kırımlılar da bunlardandı. Kırımlılar da İkinci Dünya Savaşı sırasında sürülmüşlerdi. Orta Asya’daki çeşitli cumhuriyetlere sürgün edilen Kürtler de, temsilcileriyle Moskova’ya gittiler. Devlet Başkanı Gorbaçov’dan, kendi ülkelerine, Kızıl Kürdistan’a dönüşlerini sağlanmasını istediler. Gorbaçov bu öneriye sıcaktı. Ama, Kürtlerin ülkelerinin önemli bir kesimi Azerbaycan işgali altındaydı. Sadece Azerbaycan değil, Ermenistan da Kürtlerin dönüşüne, Kürtlerin özerk bir bölgeye sahip olmasına karşıydı. Gorbaçov yönetimden ayrıldığında, Kürtlerin istekleriyle ilgili hiçbir gelişme olmamıştı.

Bugün, Ermenistan ve Karabağ arasında yer alan, Laçin, Kelbecer, Kubatlı, Zengilan, Cebrail, Zengezur’un bir kesimi, tarihte, Kürtlerin yaşadığı topraklar olarak bilinmektedir. 1923 de, Kızıl Kürdistan Özerk Yönetimi bu topraklar üzerinde kuruldu. Bu özerk yönetim, ancak, 1923-1929 yılları arasında yaşayabildi. Daha sonra, Orta Asya Federe Türk Cumhuriyetlerine sürgünler yaşandı. Kalanlar da 1992 Ermenistan-Azerbaycan savaşı

sırasında ülkelerinden kovuldular. Bu Kürtler, Azerbaycan’ın çeşitli yörelerinde, sürgün hayatı yaşıyor. Azeri yöneticilerinin sık sık dile getirdiği “kaçgunlar”ın büyük bir çoğunluğu bu Kürtlerdir. Tabii Azeri yöneticiler, “kaçgunlar” derken, Kürt adını anmamaya büyük bir özen gösteriyor.

Ermenistan’ın ve Azerbaycan’ın, “bölge Ermenidir”, “bölge Azeridir” diyerek, Kürtleri hiç anmadan, Kürt toprakları üzerinde böylesine çekişmeleri, dikkate değer bir süreçtir.

Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı’nın arabuluculuğuyla, Moskova’da, Ermenistan ve Azerbaycan Cumhurbaşkanlarının toplanması, yayımlanan deklarasyonda Kürtlerin adının hiç anılmaması, Kürtlerin haklarından, hukukundan hiç söz edilmemesi, yine, üzerinde durulması gereken bir olgudur. Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı’nın (AGİT), Minsk Grubu devletlerinin, Ermenilerin işgal ettiği topraklardan söz ederken, geri çekilmelerinin gereği dile getirilirken, bu toprakların aslında, Kürtlerin yaşadığı topraklar olduğuna; buraların, 1923-1929 yılları arasında Kızıl Kürdistan Özerk Yönetim olarak anıldığına hiç dikkat çekilmemesi, bu toplantılar sonunda yayımlanan bildirilerde, Kürtlerden hiç söz edilmemesi, uluslar arası ilişkilere yön veren anlayışı açık bir şekilde ortaya koymaktadır. Uluslar arası ilişkilere yön veren anlayış hala, özgürlük, eşitlik, adalet gibi değerler değildir, kaba güçtür.

Kürtlere Eleştiri

Kürtlerin bir kısmı, örneğin PKK, “devlet baskı aracıdır, onun için biz devlet istemiyoruz” diyor. Federasyon istemediklerini vurguluyor. Devlet baskı aracıdır ama, her şeyden önce devleti olmayan halklar üzerinde bir baskı aracıdır. Devletin ideolojik ve zorlayıcı baskı araçları, sistematik olarak devleti olmayan halklara karşı çalıştırılır. “Devlet Türklere de baskı yapıyor” demek, Kürtlere yapılan, baskıdan, zulümden dolayı devleti aklamak anlamına gelmektedir. Çorum’u, Yozgat’ı, Çankırı’yı, Kastamonu’yu vs. düşünelim. Oralar sıkıyönetimlerle mi idare ediliyor? Orta Anadolu’da, Batı Anadolu’da “faili meçhul” cinayetler var mı? Oralarda da insanlar kaçırılıp cesetleri birkaç gün sonra, şurada- burada bulunuyor mu? Veya, kaçırılan insanlardan hiç haber alınamaması oralarda da oluyor mu? Orta Anadolu’da veya Batı Anadolu’da, köylerin yakılması yıkılması, ormanların yakılması söz konusu mu? Örneğin, Antalya’da, Bodrum’da, Çanakkale’de, ormanlar yandığı zaman, “Yüreğimiz yanıyor, ciğerimiz yanıyor” deniyor. Ama, Batı’da ormanlar yandığı zaman bunları söyleyenler, Kürt bölgelerindeki ormanları bizzat kendileri yakmıyorlar mı? Kürt köylülerinin, yanan ormanları söndürmelerine engel olunmuyor mu? O zaman, “devlet Türklere de baskı yapıyor” demek, devleti aklamak olmaz mı?

Orda Anadolu’da, Batı Anadolu’da JİTEM var mı? Buralarda da aileler yerlerinden, yurtlarından ediliyorlar mı? Bütün bunlar hep Kürtler için uygulanmıyor mu?
Taş atan Kürt çocukları çok ağır ceza istemleriyle yargılanırken, “bir şehide karşı beş DTP’li öldürülmelidir” sözü, ifade açıklaması olarak, ifade özgürlüğü olarak değerlendiriliyor. Kürtlerin taş atması, çocuk da olsalar ağır cezai yaptırımlarla karşılanırken, Kürtlere taş atılmasının serbest olduğu ima ediliyor. Gerek polis, gerek Cumhuriyet Savcılığı, gerek mahkemeler bu doğrultuda kararlar veriyor.

Dünyada da bu böyle. Sudan’daki sistematik zulüm, baskı, soykırım, Darfur’daki Fur halkı için yapılıyor. İsrail egemenliği altında yaşayan Filistinliler için de durum budur. Günümüzde, devleti olmayan halkları yönetmek, ancak baskıyla, zulümler olabiliyor.

Ermenistan-Azerbaycan anlaşmazlığının temel nedenlerinden biri, Kızıl Kürdistan Özerk Bölgesi üzerindeki hak iddialarındır. Her iki devlet de Kürt topraklarına sahip olmak için mücadele ediyor. Ortada neden Kürtler yok? Güçlü bir Kürt özerkliği olsa, Stalin Kürtleri sürgün edebilir miydi? Laçin, Kelbecer, Zengilan, Kubatlı, Cebrail, Zengezur gibi şehirlerde Kürtler yaşamlarını sürdürselerdi, Ermenistan ve Azerbaycan Kürt toprakları üzerinde böylesine çekişebilirler miydi? Bu tür haksızlıkların yaşanmasına engel olmak için Kürtlerin de benzer bir siyasal yapıya ihtiyaçları yok mu?

Kürtler konusunda büyük bir unutma-unutturma söz konusu. Bunun çarpıcı örneklerinden biri herhalde, 1923-1929 Kızıl Kürdistan’dır.

Burada, bir konuya daha değinmek gerekiyor. Kürt sorunu konusunda Sovyetler Birliği eleştirildiği zaman, bu eleştiri komünizm düşmanlığı olarak algılanıyor. Bu algılama yanlıştır, yanlış bir değerlendirmedir. Doğru değerlendirme şu soruların gündeme getirilmesiyle olur. Sovyetler Birliği, neden mazlum Kürt halkı karşısında otoriter, totaliter, faşist yönetimlerle işbirliği yapmıştır? Neden mazlum Kürt halkının değil, otoriter, totaliter, faşist yönetimlerin yaınında yar almış, onların çıkarlarını savunmuştur?

İsmail Beşikçi

Kaynak/ http://www.kurdistan-post.org/

Ahmet Kaya, düzenlediğimiz o gecenin bedelini canıyla ödedi

2009-12-10T00:14:00.001+02:00

Ahmet Kaya'nın linç edilmek istendiği ödül törenini düzenleyen MGD'nin o dönemki başkanı Uğur Güneri, o geceyi anlattı...
Magazin Gazetecileri Derneği'nin (MGD) 10 Şubat 1999'da düzenlediği gecede Kürtçe klip çekmek istediğini açıklayan Ahmet Kaya'ya yönelik linç girişimi sıcaklığını kaybetmedi. Kaya'ya o gece çatal-bıçak fırlatan ve sahneye çıkarak 10. Yıl Marşı'nı okuyan Serdar Ortaç'ın, "Çok pişmanım. Bir anda her Türk genci gibi gaza gelip marş okumaya başladım." sözleri acı olayı yeniden hatırlattı. Ancak o geceyi en iyi anlatacak isim, törene katılmak istemediği halde Ahmet Kaya'yı ısrarla ödülünü almak için davet eden ve geceyi düzenleyen MGD'nin o dönemki başkanı Uğur Güneri. Deneyimli magazinci ödül törenini anlatırken şu tespitte bulunuyor: "Önde giden adamlar, her konuda faturayı ödüyor. O gece yaşananlar olmasaydı, Ahmet belki de ölmeyecekti. Gelen tepkiler yüzünden Fransa'ya gitmeseydi, bugün yaşıyor olabilirdi. Kendisine yapılanların bedelini canıyla ödedi. Bunun karşısında yüreği cız etmeyenin insanlığından şüphe ederim."
Albümü satış rekorları kırdığı bir dönemde Ahmet Kaya'yı ödüle layık gördüklerini belirten Güneri, Kaya'nın sanki olacakları hissetmiş gibi ısrarla arka masalarda oturmak istediğini söylüyor: "Ahmet salona girdiği zaman soğuk bakışlar oldu. Onun politik bir duruşu ve lafını esirgemeyen tavrı vardı. O zamanki çoğunluk da bunu tedirginlikle karşılıyordu." Bunu hissettiği anda Ahmet Kaya'ya, "Kurban olayım, damara basma. Tatsız bir şey çıkmasın." diyen Güneri, "Merak etme Uğur ağabey, hiçbir şey olmayacak." karşılığını almış. Kaya'nın sahneye çıkıp Kürtçe şarkı okuyup, klip çekeceğini söylemesiyle de kıyamet kopmuş.
Yaşanan linç girişiminin ardından Kaya ailesiyle yüz yüze gelemeyen Güneri, Yusuf Hayaloğlu'nun cenazesinde Gülten Kaya'yla yaşadığı diyaloğu anlatırken gözyaşlarına engel olamıyor: "Taziyeler sunulurken Gülten sarıldı ve başladı ağlamaya. 'Ahmet'ten sonra Yusuf abim de gitti. Yalnız kaldım ağabey.' diye. O kız ağlayıp sarılırken ister istemez Ahmet'in çektikleri geldi gözümün önüne."
Yurtdışında konser veren herkes PKK'ya haraç ödüyordu
Uğur Güneri'nin Kaya'yı politik kimliğiyle öne çıkaran ve 90'lı yılların sonlarını anlatan çok çarpıcı bir iddiası da var: "O günlerde yurtdışına konsere giden bütün sanatçılar, PKK'ya haraç veriyordu. Haraç vermeden konser düzenlenemiyordu." Böyle zamanlarda Ahmet Kaya'nın PKK bayrağı altında gösterilen fotoğraflarının fotomontaj olacağını insanın aklına getiremediğini söyleyen Güneri'ye göre medya bugün bile Ahmet Kaya gerçeğindeki 'günahıyla' yüzleşebilmiş değil: "Ahmet'in ölümünden 5-6 yıl sonra herkes konuşmaya başladı. Bu aradaki zaman süresince medya neredeydi? Ortalık duruldu... Kürt kelimesi telaffuz edilmeye başlandı. Herkes gibi medyaya da cesaret geldi."
Fatih Vural/Zaman

Sorgulanan generaller Leman'a kapak oldu

2009-12-10T00:08:00.000+02:00

Sorgulanan generaller Leman'a kapak oldu... İşte bu hafta yayınlanacak olan Leman Dergisi'nin kapağı...

Sevgili Milli Themis

2009-12-09T04:44:00.000+02:00

Sevgili Milli Themis,
Sen dünyadaki hemcinslerin gibi değilsin. Gözü açık bir adalet tanrıçasısın.
Bu yüzden bizi anlayacağına ve teklifimizi göreceğine inanıyoruz.
Bundan kısa bir süre önce AKP'nin kapatma davasına baktın. AKP'nin irticanın odağı olduğuna karar verdin.
Önce kapatalım gitsin diye düşündün ama kapatırsak daha çok oy alıp gelirler diye endişe ettin.
Kapatalım - kapatmayalım - kapatalım - kapatmayalım diye papatya falları tuttun.
Düştüğün bu ikilemin içinden 'irtica' suçunu 22 milyon lira para cezasına çevirerek çıktın.
Bugünlerde DTP konusunda da kararını açıklayacaksın. Belki de kararını çoktan verdin.
Gel sen bizi dinle, DTP'yi de kapatma. Cezası neyse öderiz.
'İrtica' suçu 22 Milyon ederse, 'bölücülük' suçu da nerden baksan 15 milyon eder. DTP'nin oy oranını daha düşük olması ve iyi hali de göz önünde bulundurursak ceza 10 milyona rahat düşer.
Evet, 10 milyon da çok para ama nasıl olsa bir yolunu bulur öderiz.
Bir kısmını yeni partinin tabelaları için ayırdığı paradan DTP öder. Kalanını da barışın sürmesiyle kardeşleri, arkadaşları ölmekten kurtulacak Türkler ve Kürtler olarak denkleştiririz.

KAYNAK:http://www.gencsiviller.net/

"Kaybeden kimdir?"

2009-12-09T02:43:00.000+02:00

Tarih kendi yapraklarını süpürürken, yüreklerde izler bırakır.

O yüzden eski zamanların, namuslu adamlarını hep merak ederim. "Kürd özgürlük mücadelesinin yılmaz neferi, Selim Dindar ne yapıyordur şimdi?"

Diyarbakır zindanlarında her türden işkenceye direnen,Direndikce davasına tutkun olan adam. Zindanlı yılların direnişci efsanenelerinden. Sıkıyönetim mahkemesinde,Bedil Tan'ın gözlerinin önünde öldürüldüğünü mahkeme heyetine haykıran ilk adam.

Diyarbakır ceheneminde ki işkenceleri,Türk kamoyuna ilk duyuran adam. İlkeleri paranın üzerindeydi. Yaşanmışlıkları konuşturmayı bildiği kadar, ayaklanmayı da bilirdi.

Kimsenin kayığına binmedi. Kimsenin elini, eteğini öpmedi. Ve kimselere de, falanca adamın selamını götürmedi. Başı dik, onuruna düşkün adam.

Ne zaman ki, Kürd'ün sırtından geçinen önder eskileri Kürtlere egemen oldu. Kürdistan'ın en aydınlık yerlerine karanlıklar oturdu. Ne zaman ki, İmralı/Kandil ağaları, kumanda edeceği mürit eskilerini gerekli yerlere enjekte etti, çocukların zehirlenmesi hız kazandı.

Merak ediyorum, bizim gibi sömürge altında yaşanan topraklar da, insanı onurlu kılan nedir? Popülerlik mi? Para mı? Ahlaksızlık mı?

Bu ülke, düşüncesi olan Kürtleri öldürmek için elinden geleni yaptı.

Tarihin boş sayfalarını öyle boş adamlar doldurdu ki. Soysuzlar tarihi doldu taştı.

Selim Dindar'ı hatırlatacak bir şeyleri yoktur, Sokaklara dökülen şöhret abazanlarının. Ama güçlü adamların arkasında durmanın getirisi boldur.

Bazen önderler halkına layık olmaz. Bazen de halk kahramanlarına.

O yüzden unutulmuş isimleri hatırlatmaktan gurur duymamız lazım.

Selim Dindar'a benzemeyen, el etek öpen, sözde önder çetelerin uzantısı eski müritleri gördüğüm zaman soruyorum. "Kaybeden kimdir?"

Kürdistan, Selim Dindar gibi insanları göze alabilseydi. Bugün bağımsız bir ülke olurdu.

"Sözde demokratik açılımlarla,Türk'e yama" olacağına...

Şerefe de ihtiyacı var!

2009-12-09T02:13:00.001+02:00

Ergenekon çetesi ve faili meçhüller diye bir meselesi var ülkenin. Kimsenin çıtı çıkmıyor.

Üstelik üzeri örtülmeye çalışılıyor. Dün 17 bin yurtseverini faili meçhülle kurban verdi Kürd'ler, bugün yapılacak faili meçhüllerin anasıdır.(Selim Dindar bunun son örneğidir.Sanıklar yakalanmış olsalar da gercek karanlığın dehlizlerinde kalacaktır...)

Başta Türklerin demokrasiyi savunan kesimi, adı geçen 17 bin faili mechülü ve ergenekonu sorguluyor.

Bizim oyumuzla meclise giren vekillerimiz(DTP) Ergenakon terör örgütünü (ETÖ) soruşturmalardan muaf tutuyor. Hiçbir şey olmamış gibi davranmak, hatta kendi katilini affetmek,görmezden gelmek,ülkemizdeki en geçerli yasalardan biri.

Ne garip değil mi?

Emine ayna'yı ya imralının sözcülüğünde görebiliyoruz. Ya da taş atan çocukları provake ederken.

Düşünüyorum da! Bu meselenin üzerine gidilse, Kandil teşkilatı mı çöker? İmralı imparatorluğu mu? Ucu, bir yerlere mi dokunur?

Hepimiz biliyoruz ki biz karanlık bir ülkede yaşıyoruz. Hepimiz biliyoruz ki Kürd'ün imhasına sözde karşı duran, özde "Önderimiz herşeyin üstündedir" diyen yöneticiler memleketiyiz.

Kürd sorunun çözümünde,orman yasalarının belinin kırılması isteniyorsa, bu meselenin üzerine gitmek gerekmez mi?

Faili meçhülleri masum eylem gibi göstermek isteyenler var. "Aman canım ne olmuş, falanca Önder de yapmıştı." Onlar öldürülen Kürd'ler cennetinin kralları. İmralı ve DTP ağalarına bakıyorum, 17 santimmetreyi günlerce ülke meselesi haline getirenler,şimdi ''küstüm oynamıyorum'' diye geviş getiriyor.

Kürdün özgürleşmesini ve ülkenin demoratikleşmesini nüfusuna geçirenler, faili meçhül puştlarına niye dişlerini geçiremiyor?

Hani temiz ülke istiyorlardı?

Gerçeklerle yüzleşmek para getirmiyor mu yoksa?

Provake edilmiş çocuklar meydanları dolmuyor mu?

Kerpeten mi gerekiyor, onların ağzını açmamız için?

Derinlikler inilmez olan değildir. İnsinler. Biraz delikanlı görsün Memleket.

Sokaklara dökülüp taş atan çocukları telef etmekle, yeteri kadar kahraman oldular. İmralı ile yatıp, Kandil'le kalkar oldular. Ama bilinmelidir ki. İnsanlığın şahısların çıkarı kadar, şerefe de ihtiyacı var.

Dünyanın en masum canlıları olan çocukları sokağa dökmekle, o şerefe nail olunmuyor. Sahi bu 17 santim 17 bin failli meçhülle gönderme mi? Bir mesajmı?

Sadece geleceğniz değil umut cüzdanlarınız bile boşalmışken.

Saygısız politika, sizlere saygıda bile kusur eder hale gelmişken.

Bu ülke sizlere zindan, soysuz liderlere bereket dağıtır olmuşken.Ve hayat kavganızın içinde, bıçak kemiğe dayanmışken.

Ağla Kürdün çocuğu ağla!

Sabahları Analarınız da ağlar, pencere kenarında.

Ağla Kürdün çocuğu ağla!

2009-12-07T20:11:00.000+02:00

Sadece geleceğiniz değil umutlarınız,hayaleriniz bile yıkılmışken.
Saygısız politika, sizlere saygıda bile kusur eder hale gelmişken.
Bu ülke sizlere uçurum, soysuz liderlere bereket dağıtır olmuşken.
Ve hayat kavganızın içinde, bıçak kemiğe dayanmışken.
Ağla Kürdün çocuğu ağla!
Sabahları Analarınz da ağlar, pencere kenarında.

Sizleri de saflarına çekenler için, hala onurunuzla zindanlar da bile direnirken.
Sizlere gün yüzü göstermeyen karanlıktan gelenler, ülkemizi bir adım değil, bin adım geriletirken.
Namusu ve şerefi üzerine yemin edenler, şerefine şeref eklerken.
Ağla Kürdün çocuğu ağla!
Anneleriniz de ağlayarak uyanır sabahlara.

Karanlıkları aydınlatmak için, hala kendinizi yakıyorken.
Hukukunu yitirmiş bir ülkede, demokrasiyi mumla arıyorken.
Ömrünüzü adadığınız çocukluğunuzu bile doya,doya yaşayamadığınız davanız için, hiçbir umut kalmadığını, yaşlı gözlerle izliyorken.
Bir zamanlar sizleri saflarına çekenler için, artık bir manken kadar değeriniz olmadığı ortadayken.
Ve verdiğiniz mücadeleler,uğruna zindanlar da yattığınız önderimiz dediğiniz insanlar.Ülkenizi ve sizleri rol icabı hatırlıyorken.
Ağla Kürdün çocuğu ağla!

Zalimlerin gönlü hoş olsun diye ağla.

Ama unutmayın ki...
Hala Kürtlerin aydınlık geleceği sizlersiniz!
Ağlarken de...
Gülerken de...

Heval Îbrahîm | Min Çikirye | 2009 | Full Album

2009-12-06T11:56:00.000+02:00

Album : Min Çikirye ? 2009

Nabe
Be Diro Mejî
.
Ezize
Min Çikirye ?
.
Le Le
Zeng
.
Te Jibir Nakem
Vîyan
.
Nazdar u Xabir
Ev Evine
.
Ey Gul
Helperin
.
Eshqa Te

Album : Xozî 2007

14 Sali
Eşqê Neken
.
Dilim Meshkene
Xozî
.
Delalê
Dê gelmin bê
.
Etri Îshiq
Hoy nabî nabî
.
Yara Min
Bejin u Bal
.
Kurdistan
Es Xerîbem
.
Album : Zi Bizivrê 2003

Zî Bizîvrê
Eş Deçim
.
Ere Daye
Kirase Te
.
Gazinda Neke
Were Qurban
.
Çi Nazike
Felek
.
Nevesi Bu
Kurdistan
.
Çarek Di
Kirase Te Sound

Nojdar M.T | Hesh Te Dikem | 2009 | Full Album

2009-12-06T11:22:00.000+02:00

Nojdar M.T

Album : Hesh Te Dikem 2009

Esmer
Bila Biçin
.
Keçik Hat
Eman Diktor
.
Hesh Te Dikem
Nazo
.
Sevekê
Çaw Kal
.
Ax u Sed Ax
De Hem